روزنامه صبح نو نوشت: محمود نبویان عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی خواستار تغییر در تیم مذاکره کننده ایران با آمریکا شد. نبویان که به همراه تیم مذاکره‌کننده به اسلام‌آباد رفته بود با انتشار پیامی در شبکه اجتماعی ایکس با انتقاد از آمریکا و کنایه به تیم وزارت خارجه خطاب به قالیباف نوشت: «با وجود سابقه‌ بدعهدی آمریکا و به ویژه حضور اصحاب توافق ذلت بار برجام به‌همراه آقای قالیباف در مذاکرات، هیچ امیدی به مذاکره و توافق مطلوب برای ایران وجود ندارد.» او تاکید کرد که «لازم است آقای قالیباف اصحاب توافق خسارت بار برجام را از تیم مذاکره کننده کاملا حذف نماید.»

احتمالا منظور نبویان از «اصحاب توافق ذلت بار برجام»، عباس عراقچی، وزیر خارجه جمهوری اسلامی و معاون او مجید تخت‌روانچی است که پیش از این همراه با جواد ظریف در مذاکرات برجام حضور داشتند. در روزهای گذشته اخباری درباره تلاشها برای حذف عباس عراقچی از مذاکرات با آمریکا منتشر شده بود. این پیام در حالی منتشر شده است که در حال حاضر وزارت خارجه ایران کانال اصلی ارتباط با آمریکا و کشورهایی است که تلاش دارند تا مذاکرات میان تهران و واشنگتن را به سرانجام برسانند.

پیش از این نیز هم‌طیفی های نبویان، محمدباقر قالیباف بعد از حضور در مذاکرات اسلام‌آباد را آماج حملات و هجمه های خود قرار دادند. تیر خلاص اقدامات و اظهارنظرهای این طیف از سیاسیون، به سوی تیم مذاکره‌کننده‌ای نشانه می‌رود که ریاستش را محمدباقر قالیباف بر عهده داشته و در پی همراهی و تصمیم حاکمیت، راهی اسلام‌آباد شده بودند. اما گویی این موضوع به مذاق آنان خوش نیامده و از همین رو بی‌محابا محمدباقر قالیباف، عباس عراقچی و مسئولان سابق دولت دوازدهم را آماج حملات تند و تیز خود قرار دادند.

هرچند که قالیباف در مذاکره اسلام‌آباد سعی کرد از تمام سلایق سیاسی استفاده کند، اما باز گروهی خاص به دنبال شکاف آفرینی در تیم مذاکره کننده هستند. بعد از مذاکرات اسلام‌آباد نیز یک فایل صوتی از محمود نبویان، عضو تیم مذاکره‌کننده، در فضای رسانه‌ای منتشر شد که با اشاره به اینکه گنجاندن موضوع هسته‌ای در دستور کار مذاکرات اشتباه بوده، گفت: «این اقدام دشمن را امیدوار کرد و باعث شد درخواست‌هایی مانند خروج مواد هسته‌ای از ایران یا تعلیق 20 ساله غنی‌سازی مطرح شود؛ در حالی که اساساً چنین موضوعی ارتباطی به آمریکا ندارد.» او در تشریح محورهای مطلوب برای مذاکره هم بر این باور است که باید به‌جای طرح پرونده هسته‌ای، موضوعاتی مانند «پرداخت غرامت به ایران»، «زمان‌بندی خروج آمریکا از منطقه» و «لغو تحریم‌های اولیه و ثانویه» در دستور کار قرار می‌گرفت. 

نبویان مانند هر فرد دیگری حق انتقاد دارد اما اولا مجموعه صحبت های او به گونه ای بوده که مذاکره را از موضوعی ملی به موضوعی جناحی تبدیل کند و در این مسیر لحظه ای تردید نمی کند. در عین حال خود او بهتر از هر کسی می داند دلیل ادامه پیدا نکردن مذاکره در اسلام آباد، تصمیم مسئولان تیم برای وارد نشدن به موضوع هسته ای بوده است. بنابراین لنز نبویان در تحلیل موضوع اساسا اشکال دارد.