محمد بهبودی نیا در روزنامه خراسان نوشت: همین اول یادداشت باید به این موضوع مهم اشاره شود که هدف از نوشتن این متن، نه عادی سازی است و نه طرفداری از گروه و افراد خاصی، بلکه هدف بیان یک واقعیت مهم است که تعطیلی فعالیت بسیاری از هنرمندان، زندگی آن ها را با مشکلات فراوانی مواجه کرده است که باید در این زمینه چاره اندیشی شود. هنرمندان هنرهای نمایشی و تئاتر بخشی از این هنرمندان هستند.

حالا ماجرا چیست؟ پس از ماه ها سایه جنگ و التهاب بر زندگی روزمره، تقریبا از یک هفته پیش، چراغ تئاتر در تهران دوباره ـ هرچند کم رمق ـ   روشن شده است. آغاز دوباره اجراها برای بسیاری از هنرمندان و مخاطبان نشانه ای از بازگشت تدریجی زندگی فرهنگی به شهر است؛ نشانه ای از اینکه هنر، حتی در دشوارترین شرایط نیز راهی برای ادامه حیات پیدا می کند. با این حال، این بازگشت هنوز کامل نیست و می‎توان آن را به تنفس مصنوعی شبیه دانست که می تواند فرد را به زندگی برگرداند. اگر دقیق تر به وضعیت تئاتر در کشور نگاه کنیم، تصویر پیچیده تری پیش روی ما قرار می گیرد.

در ماه هایی که جنگ آمریکا و اسراییل علیه ایران جریان داشت، فعالیت بسیاری از سالن های تئاتر متوقف شد. این تعطیلی طولانی، خسارت های مالی قابل توجهی به درآمد هنرمندان، گروه های نمایشی، سالن داران و بسیاری از فعالان این حوزه وارد کرد. تئاتر، برخلاف برخی شاخه های دیگر هنر، وابستگی مستقیم به اجرای زنده و حضور مخاطب دارد و هر توقفی در اجرا به معنای قطع جریان درآمد و فروپاشی برنامه ریزی های هنری است. بسیاری از گروه ها که ماه ها برای تولید یک اثر تمرین کرده بودند، ناگهان با تعطیلی سالن ها مواجه شدند و نتیجه تلاششان بی سرانجام ماند.

اکنون در تهران، برخی سالن ها دوباره فعالیت خود را آغاز کرده اند و تعدادی از هنرمندان با وجود همه دشواری ها تصمیم گرفته اند به صحنه بازگردند. این اقدام، بیش از هر چیز تلاشی برای احیای فضای فرهنگی و بازگرداندن امید به جامعه هنری است. با این حال، باید توجه داشت که روشن شدن چراغ چند سالن در پایتخت به معنای بازگشت کامل تئاترکشور به وضعیت عادی نیست.

واقعیت این است که تئاتر ایران فقط در تهران خلاصه نمی شود. در سال های گذشته بسیاری از شهرهای کشور، با وجود کمبود امکانات، توانسته اند جریان های جدی و خلاقی در حوزه تئاتر ایجاد کنند. هنرمندان شهرستانی اغلب با امکانات محدود، سالن های کوچک و بودجه های اندک، اما با انگیزه و عشق فراوان چراغ این هنر را روشن نگه داشته اند. امروز در حالی که برخی سالن های تهران فعالیت خود را از سر گرفته اند، در بسیاری از شهرها هنوز امکان اجرای تئاتر فراهم نشده است و سالن ها همچنان خاموش مانده اند.

همین مسئله ضرورت نگاه متوازن تر به سیاست های حمایتی در حوزه تئاتر را یادآوری می کند. پایتخت به طور طبیعی ویترین فعالیت های هنری کشور به شمار می آید، اما تمرکز صرف بر تهران نمی تواند تصویر واقعی از وضعیت هنرهای نمایشی در کشور ارائه دهد. اگر حمایت ها فقط در سطح پایتخت قابل مشاهده باشد، بخش بزرگی از جامعه تئاتری که در شهرهای دیگر فعالیت می کنند، عملاً از چرخه احیا و بازگشت جا خواهند ماند.

از همین رو انتظار می رود مسئولان فرهنگی در کنار تلاش برای فعال نگه داشتن سالن های تهران، برنامه ای جدی برای بازگشت تئاتر به شهرهای دیگر نیز درنظر بگیرند؛ از حمایت های مالی گرفته تا فراهم کردن امکان اجرای مجدد آثار متوقف شده و کمک به بازسازی چرخه تولید نمایش. هنرمندان شهرستانی سال ها با وجود دشواری ها، بار مهمی از حیات تئاتر ایران را بر دوش کشیده اند و امروز نیز سزاوار توجه و حمایت بیشتری هستند.

تئاتر زمانی دوباره جان خواهد گرفت که نور صحنه در شهرهای دیگر نیز روشن شود.