محمد مهاجری و مینو خالقی در یادداشتی مشترک در اعتماد نوشتند: این سخن آقای قالیباف دقیق است که شهید دکتر لاریجانی مظلوم بود و این جمله اش دقیق تر است که آن شهید را حتی دوستان نزدیکش در زمان حیات او نشناختند. در میان سیاستمداران ایرانی کمتر کسی چون او از استقلال رای و قوام دیدگاه برخوردار بود. نه برای دلخوشی کسی، نظرش را عوض می کرد نه به خاطر ملاحظه مقامات، حرفش را پس می گرفت.

به بیان درست تر در تصمیم گیری بی باک و در بیان دیدگاهش شجاع بود و محافظه کاری به خرج نمی داد. با این حال از چنان نجابتی برخوردار بود که هر گاه احساس می کرد گفتن مطلبی به نظم سیاسی اجتماعی زیان می رساند، خویشتنداری می کرد.

از 1400 به بعد، او لاریجانی دیگری شده بود. ایده توسعه و پیشرفت ایران را پس از سال ها تجربه مدیریتی در ذهن پویای خود مدون کرده بود و گاه و بی گاه در نشست ها مطرح می کرد. در جلسات شورای انقلاب فرهنگی و مجمع تشخیص مصلحت به گواهی اعضا، پخته سخن می گفت. برخلاف برخی شخصیت های سیاسی که در برهه های سخت، دست و پایشان را گم می کنند، برای مسائل مختلف راه حل داشت و امیدوارانه حرف می زد.

همچنین در پس هر جمله اش، فکر و مطالعه خوابیده بود. برای اصلاح طلبی و اصولگرایی اصالت ذاتی قائل نبود و این دو سلیقه سیاسی را از دالان کارآمدی عبور می داد. در دوره ای که مدیریت صداوسیما را بر عهده داشت و اصلاح طلبان تندرو با عبارت سیمای لاریجانی به او می تاختند، بیشترین ایده های اصلاح را در زمینه مرجعیت رسانه ای و ساخت سریال و فیلم، آن هم توسط مدیران و هنرمندانی که در قالب اصولگرایی نمی گنجیدند، عملیاتی کرد.

صراحت لهجه ای بی نظیر داشت و به همین دلیل در برابر دولت واپسگرای دهم در قامت رییس مجلس ایستاد و با مقاومت خود به دیگران نیز جسارت آموخت تا نگذارند خرابکاری های آن دولت، کشور را به ورطه های خطرناک تر دچار کند.

در دوره دولت حسن روحانی، ریاست مجلس را بر عهده داشت و ضمن اینکه نقد خود به عملکرد آن دولت را در برنامه خود داشت، از برنامه های ضدتحریمی آن حمایت و ضمنا در آن دوره فضا را به گونه ای مدیریت کرد که تنش ها به حداقل برسد و البته که با وجود نمایندگان تندرو بدخلق و بدگوی مجلس را که به کانون های خاص قدرت و ثروت وابسته بودند، مهار کرد بدون آنکه آزادی بیان آن ها را محدود کند.

سال گذشته که بیشتر وقتش به مطالعه می گذشت و در کنار آن در جلسات مجمع تشخیص و شورای انقلاب شرکت می کرد از سوی رهبر شهید، برای تصدی دبیری شورای عالی امنیت ملی فراخوانده شد. خودش می گفت به دلیل مشکلات متعددی حاضر به پذیرش آن مسئولیت نبود و حتی استدلالات را نیز آماده کرده بود تا برای امتناع از پذیرش مسوولیت بیان کند.

می گفت: وقتی آیت الله خامنه ای از عبارت مسوولیت دبیری شعام بر شما متعین است استفاده کرد، دریافتم آن بود که نباید عذری بیاورم. با این حال برخی وظایف و اختیارات شعام تکه پاره شده و به افراد یا دستگاه های دیگر واگذار شده بود. لاریجانی اما تلاش کرده بود همزمان با انتصابات تازه در دبیرخانه شعام، حجم گسیختگی را کاهش بدهد. او از این فرصت برای جمع کردن افکار و عقاید متفاوت و متعدد استفاده کرد و شورای عالی را به مرکزی برای گفت وگوی میان اذهانی ارتقا داد.

باورش بر حفظ انسجام و همدلی خصوصا پس از جنگ 12 روزه بود. لاریجانی برخلاف این تصور که عده ای سمت دبیری شعام را به سکوی پرش به پاستور در سال 1407 می دانستند، همه پست های سیاسی آینده را سه طلاقه کرده بود و در پی آن بود که با کمک اندیشمندان جوان یا باتجربه، برای ایران فردا و فردای ایران برنامه ریزی کند. برنامه هایی که از استواری و دقت و واقعیت برخوردار و از خیال پردازی و توهم و بلندپروازی بی جا دور باشد. او در اندیشه چنین فردایی بود و به همین دلیل ترور او، ترور فردای ایران و ایران فردا بود.