جنگ، قطعی اینترنت و گرانی، حالا دامن اولویت های فردی افراد را هم گرفته است. زنان کارمند، خانه دار، بیماران قلبی و اسکلتی که ورزش را فرصتی برای تغییر شرایط روزمره و بازسازی دوباره آسیب های جسمانی و روحی خود می دیدند، این روزها به دلیل گرانی شهریه باشگاه ها، قطعی اینترنت و حتی تشکیل نشدن کلاس ها، با مشکل مواجه شده اند.

به گزارش شرق، افسانه کامیاب مدیر یک باشگاه ورزشی مخصوص زنان در منطقه میرداماد درباره شرایط این روزهای باشگاه خود می ٰگوید: با شروع سال جدید ما هم مجبور شدیم که افزایش شهریه داشته باشیم. به هر حال پول آب، برق، اجاره، حقوق کارمندان و نگهداری از وسایل و تجهیزات بالا رفته. حتی وسایلی که بنا به نیاز یا توصیه مربیان سال گذشته تهیه می کردیم امسال به راحتی قابل خریدن نیست و یا در بازار پیدا نمی شود.

او می گوید: ما سال هاست یک سری ورزشکار ثابت داریم که یا بعد از کار به باشگاه مراجعه می کردند، یا بر اساس علاقه شخصی دوست داشتند که ورزش کنند، اما متاسفانه الان بخشی از این افراد را به دلیل گرانی از دست داده ایم و افراد کمتری هم برای ثبت نام مراجعه می کنند.

کامیاب توضیح می دهد: برای اینکه بحث سلامتی زنان در این شرایط تحت تاثیر قرار نگیرد ما تصمیم گرفتیم یک سری کلاس آنلاین با پیام رسان های داخلی برگزار کنیم، اما آمار همین کلاس ها هم پایین است و شاگردان از ضعیف بودن اینترنت شاکی هستند و کلاس ها را از دست می دهند. معمولا ساعت 10 صبح زمانی بود که زنان خانه دار، به باشگاه می آمدند ولی الان فقط یک نفر برای یک جلسه شهریه پرداخت کرده تا از تردمیل استفاده کند .

نسیم مربی ای است که از زمان کرونا کلاس های خود را به شکل آنلاین برگزار می کند. او درباره کاهش تعداد شاگردانش بعد از جنگ می گوید: بیش از دو ماه که اینترنت قطع بود، الان هم که با اپ های داخلی کلاس می گذارم، تعداد بچه ها خیلی کم شده. من هر سال درصدی شهریه را اضافه می کردم، ولی کلاس ها هم روزهای های زوج و هم روزهای فرد برقرار بود. ولی امسال فقط دو روز در هفته کلاس دارم و شاگردانم به دلیل نگرفتن حقوق، تعدیل شدن، یا ترس از بی پولی کلاس نمی آیند. وقتی آن ها تعدیل می شوند یا حقوق اسفند و فروردین را نگرفته اند، انگار من هم حقوقی ندارم. من به همه شاگردانم خصوصی پیام دادم که شهریه مهم نیست برای اینکه به سلامت روان و جسمتان برسید، بیایید کلاس. ولی آن ها نگران پول و بیکاری هستند .

ساناز یکی دیگر از مربیان ورزش که سمت غرب تهران کار می کند، می گوید: من، هم کلاس خصوصی دارم هم کلاس عمومی. بعد از جنگ، کلاس های عمومی تشکیل نمی شوند چون بچه ها به دلیل ترس از شروع جنگ دوباره و گرانی شهریه باشگاه نمی آیند. تعداد شاگردهای خصوصی ام هم کم شده. من هر روز کلاس خصوصی تک نفره و دونفره داشتم، ولی الان فقط یکی از شاگردانم بعد از کار در یکی از پیام رسان های داخلی با من کلاس دارد. او هم دو ماهی هست حقوق نگرفته ولی کلاس را ادامه می دهد. نهایت اینکه تا یکی دو ماه دیگر توان پرداخت داشته باشد. با اینکه من شهریه کلاس خصوصی را افزایش ندادم. با کم شدن درآمدم فشار اقتصادی به همسرم می آید و من مجبورم از نیازهای خودم برای تامین هزینه های زندگی بزنم .

مریم یک ورزشکار حرفه ای است. او درباره رفتن به باشگاه می گوید: من از اسفند و با شروع جنگ در خانه تمرین می کنم. قبلا همیشه بعد از کار، باشگاه می رفتم. اما الان این امکان برایم مهیا نیست. حرکات مختلف را بلد هستم، حد کشش و آسیب را می شناسم و می دانم که از هر وسیله ای چطور باید استفاده کنم. بنابراین ترجیح می دهم که فعلا پولم را نگه دارم. شاید ماه آینده من هم به جمع کسانی بپیوندم که کارم را از دست می دهم .

کامیاب مدیر باشگاه درباره پیش بینی شرایط و ادامه فعالیت خود و تیمش می گوید: من نگران هستم از ماه آینده نتوانم پول کارمندانم را بپردازم. لیست یک سری از ابزارهایی که برای کلاس های پیلاتس، تی آر ایکس و فانکشنال لازم بود نوشتم، ولی وقتی برای خرید مراجعه کردم قیمت ها افزایش حداقل سه برابری داشتند. بنابراین از لحاظ تجهیزات هم با مشکل مواجه هستیم. فرسایش، خرابی و توسعه وسایل ورزشی ابزار کار ماست که متاسفانه در این مقطع زمانی نمی توانیم آن ها را تهیه کنیم. برگزاری کلاس های آنلاین که با موافقت مربیان باشگاه هم همراه شد، شاید کمک کوچکی به کسانی باشد که به ورزش علاقه دارند .

مژده نصر، مدیر یک باشگاه ورزشی در خیابان طالقانی، می گوید: من به سختی باشگاه را راه انداختم، زمانی که محلی ها ما را شناختند باشگاه پا گرفت اما با شروع کرونا حسابی ضرر کردیم، با برگزاری کلاس های آنلاین توانستم باشگاه را سر پا نگه دارم. بعد از کرونا، مردم از اینکه جان سالم به در برده بودند، استقبال خوبی از کلاس های مختلف باشگاه داشتند. در زمان جنگ دوازده روزه دوباره فعالیت باشگاه متوقف شد، اما بعد از جنگ دوباره متقاضی زیاد بود. ولی نمی دانم چرا این بار و با گذشت نزدیک به یک ماه از آتش بس، همچنان کسی برای ثبت نام نمی آید. فقط چند نفری ثبت نام کرده اند. حتی یکی از شاگردان کلاس پیلاتس نصف شهریه را داده و گفته که به جای 12 جلسه فقط 6 جلسه می آید. با اینکه شهریه کلاس ها را فقط 500 هزار تومان افزایش داده ایم، پرداخت همین دو میلیون تومان هم برای عده ای در این شرایط سخت است .

اما وضعیت در شمال شهر تهران فرق می کند. مشکلاتی که مردم از اسفند سال گذشته تا به امروز با آن دست به گریبان هستند، خیلی یقه بالانشینان را نگرفته است. نیری، مدیر یک باشگاه لوکس در شمال تهران، درباره تاثیرات جنگ و گرانی روی کارکرد باشگاهش می گوید: در ایام جنگ که تعطیل بودیم، ولی بعد از آتش بس خوشبختانه، علاقه مندانی که به باشگاه ما می آمدند برای رفع استرس و تنش دوباره مراجعه کردند و برنامه کلاس ها، مثل قبل دایر است. مخصوصا خدماتی مانند ماساژ، یوگا، مدیتیشن و آب درمانی همچنان با جدیت ادامه دارد. به هر حال ورزش یکی از عوامل کاهش استرس است و ما هم برای اینکه اعضای باشگاه از حس و حال جنگ جدا شوند با قدرت در کنار آن ها هستیم .

نیری درباره افزایش شهریه کلاس ها و تاثیر آن روی تعداد ثبت نام کنندگان توضیح می دهد: هر سال درصدی به شهریه اضافه می کنیم که امسال هم مثل گذشته این روال ادامه داشته. خوشبختانه کسانی که به باشگاه ما مراجعه می کنند از قشری هستند که توان مالی دارند و بنابراین این افزایش تاثیری روی زندگی آن ها نمی گذارد. اما با این حال ما هم درصدی ریزش داشته ایم.

با اینکه یک ماه از اعلام آتش بس گذشته، زندگی مردم تحت تاثیر مشکلات اقتصادی حاکم بر جامعه به تدریج در حال وارفتگی است، اولین اتفاقی که رخ می دهد تغییر اولویت های فردی افراد است. ورزش که یکی از نیازهای اساسی برای زنان جامعه است و آمارها نشان می دهد که میزان پوکی استخوان در میان زنان و حتی مردان ایرانی افزایش داشته، با پایین آمدن سطح معاش مردم شاید ورزش به آخرین خواسته زنان بدل شود. این اتفاق بیشتر دامان زنانی را می گیرد که با قطعی اینترنت درآمدهای خانگی و مجازی خود را از دست داده و به دیوار سنگی سختی برخورد کرده اند.