ما از حقوق پایه ای هر انسان صحبت می کنیم و مدعی آن هستیم اگر مدیریتی تنها با خدشه به این حقوق پایه ای میسر شود، آن مدیریت اشتباه است، نه استیفای حقوق انسان ها. اگر مدیریت جامعه تنها با برداشتن حقی میسر شود که در همه جای دنیا انسان ها از آن بهره می برند، آن مدیریت نقص دارد، نه حقوقی که همگان دارند به جز شهروندان ما. بدون شک مسوولان ما نمی خواهند مثلا با کره شمالی مقایسه شوند؛ جایی که باقی ماندن حزب کمونیست به واسطه ممنوعیت بسیاری از حقوق انسان ها از جمله اینترنت میسر است. همچنین تاریخ از نمونه هایی روایت می کند که حقوق های مشابه از شهروندان سلب می شد و همه ما می دانیم هیچ کدام از مقامات و تصمیم گیرندگان کشورمان نمی خواهند خود را مشابه آنها ببینند. در هر کدام از این نمونه ها نیز بهانه ای وجود داشت، برای آنکه نشان داده شود، سلب آن حق به سود افرادی است که از آن حقوق محروم شده اند.

یکی از این حقوق در دنیای پیش از اینترنت، سلب حق سوادآموزی بود. در رژیم پیشین آفریقای جنوبی، سیستم آموزشی سیاه پوستان بر مبنای قانون بانتو استوار بود. این سیستم آن گونه طراحی شده بود تا سیاه پوستان تنها برای کارهای ساده و کارگری آماده شوند. در واقع آموزش طبقه بندی شده بود و اکثریت شهروندان تنها در پله نخست می توانستند تحصیل کنند و حق برخورداری از طبقات بالاتر تحصیل را نداشتند. مشخص بود که وقتی سیاه پوستان نمی توانستند مشاغل بالاتری را در جامعه داشته باشند، به نفعشان بود با همان چهار کلاس اولیه وارد بازار کار شوند و وقت خود را برای تحصیل بیشتر تلف نکنند.

نمونه ای دیگر، در کامبوج دهه1970 روایت شده است؛ جایی که نه تنها سوادآموزی ترویج نمی شد، بلکه افراد تحصیل کرده نیز مورد انگ قرار می گرفتند. حتی داشتن عینک نیز می توانست خطرناک باشد؛ چون نشانه ای از روشنفکری بود. به عبارت دیگر، در جامعه تک صدایی آن خطه در آن روزگار، حق داشتن عینک نیز مورد تردید بود. به این ترتیب سواد و تحصیلات می توانست راهی باشد برای پذیرش ارزش های استثماری سرمایه داری و مرعوب شدن در مقابل تهاجم فرهنگی غرب، پس بی سواد بودن به نفع مردم بود. البته این نمونه ها از قرون وسطای اروپا تا برده داری آمریکا و حتی به نوعی افغانستان امروز گسترش می یابد.

هنوز هیچ یک از مسوولان از سلب حق داشتن اینترنت صحبت نکرده اند و به این ترتیب نمی خواهیم از این زاویه، درسی در کتب تاریخی باشیم. اما طولانی شدن این وضعیت، طبقاتی کردن اینترنت و بعضا صحبت هایی که برخی مطرح می کنند که اصلا چرا باید به شبکه جهانی وصل شد، این بیم را در مردم ایجاد کرده که شاید این امر مقدمه ای است برای ممنوعیت دائمی اینترنت.