به گزارش "ورزش سه"، «این ذات فوتبال است.» منابعی در والدبباس این‌گونه درگیری شدید بین والورده و شوامنی در چهارشنبه گذشته را توضیح دادند. «یک تکل خشن، ترس از مصدومیت در حالی که جام جهانی نزدیک است، تنش قبل از ال‌کلاسیکو...» آنها اصرار داشتند که اهمیت این ماجرا را کم جلوه دهند، اتفاقی که هرچقدر هم تلاش می‌کردند عادی نشانش دهند، آن‌قدر جدی بود که باعث نگرانی شود اما خیلی زود در مقایسه با فصل دوم ماجرا که پنج‌شنبه رخ داد، کم‌اهمیت جلوه کرد.

دعوای بین شوامنی و والورده ریشه‌های بسیار عمیق‌تری دارد. اگر تمام اتفاقات این فصل در رختکن رئال مادرید را بررسی کنید، تیمی را می‌بینید که بیش از هر زمان دیگری دچار دودستگی شده است. شکاف در این تیم زمانی آغاز شد که چند بازیکن دیگر نارضایتی‌شان از ژابی آلونسو را پنهان نکردند. چیزی که در ابتدا صرفاً یک اختلاف فوتبالی به نظر می‌رسید، به‌ تدریج به شکافی داخلی تبدیل شد که طی ماه‌ها باعث شکل‌گیری جناح‌های مختلف در رختکن و افزایش تنش شد. والورده که در جبهه وینیسیوس قرار داشت، در گروه مخالف ژابی بود. شوامنی اما طرف آلونسو را گرفت، همان‌طور که بعدها کنار آربلوا هم ایستاد. با این حال، این هافبک فرانسوی هرگز فشار بی‌وقفه‌ای را که به سرمربی سابق رئال مادرید وارد می‌شد، درک نکرد.

طبق گفته منابع مختلف داخل رختکن که مارکا با آنها صحبت کرده است، اوضاع از ماه اکتبر شروع به وخیم شدن کرد. در آن مقطع چند بازیکن کلیدی، از جمله وینیسیوس و والورده که بازوبند کاپیتانی را در اختیار داشتند، دیگر نارضایتی‌شان از روش‌های تمرینی ژابی آلونسو را پنهان نمی‌کردند. انتقادات به‌ خصوص روی شدت تاکتیکی تمرینات، جلسات مداوم آنالیز ویدئویی و سبکی متمرکز بود که برخی بازیکنان آن را بیش از حد سختگیرانه می‌دانستند. با این حال، بسیاری از بازیکنانی که رابطه خوبی با ژابی داشتند، معتقد بودند این‌ها صرفاً بهانه‌ای برای حمله به مربی است و دلیل اصلی نارضایتی وینیسیوس، حضور و نیمکت‌نشینی‌های مداومش در تیم بود.

از همان زمان، فضای رختکن شروع به دوپاره شدن کرد. بخشی از تیم از ایده‌های ژابی آلونسو حمایت می‌کرد و معتقد بود رئال مادرید به تغییر عمیق در سبک بازی نیاز دارد اما گروه دیگری که بلینگام و کاماوینگا هم در آن حضور داشتند، احساس می‌کردند روش‌های سرمربی روی عملکرد بسیاری از بازیکنان تأثیر منفی گذاشته است. بی‌احترامی‌هایی که به مربی می‌شد، از جمله تظاهر برخی بازیکنان به خوابیدن در جلسات تاکتیکی یا پچ‌پچ کردن هنگام صحبت‌های او، خشم بازیکنان وفادار به ژابی را برانگیخته بود. این سرمربی اسپانیایی که از رفتار بعضی بازیکنان به ستوه آمده بود، در نهایت فریاد زد: «نمی‌دانستم قرار است به مهدکودک بیایم!»

شکاف عمیق‌تر می‌شود

نقطه انفجار در جریان ال‌کلاسیکو رقم خورد که وینیسیوس آشکارا نارضایتی‌اش را نشان داد. همان تصویر به نماد شکاف نهایی بین بخشی از رختکن و سرمربی تبدیل شد. کمی بعد، در ماه ژانویه، ژابی آلونسو اخراج شد و باشگاه آلوارو آربلوا را برای تغییر شرایط منصوب کرد. اما آربلوا رختکنی را تحویل گرفت که از قبل به‌ شدت آسیب دیده بود. بسیاری از بازیکنان نمی‌توانستند درک کنند چرا بخشی از این تیم پروژه‌ای را که تازه شروع شده بود، عملاً تخریب کرده است. این مسئله به‌خصوص برای بازیکنانی که به ایده‌های ژابی آلونسو ایمان داشتند (از جمله شوامنی) سنگین بود، بازیکنانی که معتقد بودند تیم برای سازگاری با رویکردی تاکتیکی‌تر و سختگیرانه‌تر به زمان نیاز دارد.

چند ماه، سرمربی جدید توانست تا حدی تنش‌ها را کاهش دهد و ثبات نسبی ایجاد کند. یک شام گروهی برگزار شد و جلسات مثبتی شکل گرفت. اما به‌محض بازگشت نتایج ضعیف، مشکلات داخلی دوباره با شدتی بیشتر سر باز کردند. در هفته‌های اخیر چندین اتفاق رخ داده که نشان‌دهنده وخامت فضای داخل تیم است. درگیری‌هایی بین بازیکنان در تمرینات رخ داده است، از جمله مشاجره آنتونیو رودیگر و آلوارو کارراس.

اما اوج این فضای سمی، همین دو دعوای شوامنی و والورده بود که باعث آغاز روند انضباطی علیه هر دو بازیکن شده است. علاوه بر این، دستکم شش بازیکن تقریباً هیچ ارتباطی با آربلوا ندارند. شکایت‌ها از سرمربی فعلی هم طی ماه‌های اخیر افزایش یافته است. نکته عجیب ماجرا اینجاست که برخی از منتقدترین بازیکنان نسبت به آربلوا، همان‌هایی هستند که در دوران ژابی آلونسو احساس راحتی می‌کردند و کاملاً به پروژه اولیه او متعهد بودند.

نباید پرونده کیلیان امباپه را هم نادیده گرفت که باعث بدتر شدن فضای روزمره این تیم شده است. برخی بازیکنان از این مهاجم فرانسوی ناراضی هستند و در مقابل، حامیان امباپه معتقدند در داخل باشگاه اقداماتی برای تخریب وجهه ستاره فرانسوی صورت می‌گیرد. تمام این مسائل، بی‌ثباتی فعلی رئال مادرید را توضیح می‌دهد. فراتر از نتایج فوتبالی، بزرگ‌ترین مشکل باشگاه در حال حاضر رختکنی چندپاره است که هنوز زخم‌های جدایی ژابی در آن تازه مانده و مدیریت آن روز به‌ روز سخت‌تر می‌شود. به همین دلیل انتخاب سرمربی بعدی اهمیت فوق‌العاده‌ای پیدا کرده است، مأموریتی که شخص فلورنتینو پرز آن را زیر نظر دارد.

موضوع مهم دیگری هم در رختکن رئال مادرید در حال تبدیل شدن به بحثی جدی است: سیستم انتخاب کاپیتان‌های تیم. آیا معیار سابقه حضور واقعاً بهترین روش است؟ بسیاری معتقدند والورده و وینیسیوس گزینه‌های مناسبی برای رهبری رختکنی نیستند که به‌جز دنی کارواخال که از نظر ذهنی از جایگاهش در تیم فرسوده شده و تیبو کورتوا که رهبری مورد احترام است اما چهارمین نفر در سلسله‌مراتب کاپیتانی محسوب می‌شود، الگوی واقعی دیگری ندارد.