عصر ایران در مقاله ای به انتقاد حسین شریعتمداری از دستگاه دیپلماسی پرداخته است، در بخشی از این مقاله آمده است: آقای حسین شریعتمداری رییس مؤسسه کیهان از دستگاه دیپلماسی انتقاد کرده اند که چرا خبرها یا شایعات مربوط به مذاکرات و حتی بحث احتمال توافق را باید از رسانه های خارجی شنید و در داخل سخنی گفته نمی شود؟
ابتدا عین سخن یا نوشته ایشان و بعد دو نکته:

مرقوم فرموده اند:

"سخن، درباره اخباری است که از سوی خبرگزاری های خارجی و یا مقامات غربی و عبری و عربی منتشر می شود ولی مسئولان دست اندرکار کشورمان در باره آن سکوت می کنند و کمترین خبر و گزارشی به مردم نمی دهند. در این حالت بی آنکه بخواهند و یا بهتر است گفته شود بی آنکه متوجه باشند، اطلاع رسانی پیرامون آنچه در عرصه دیپلماسی می گذرد را به دشمن سپرده اند.

به عنوان نمونه -و فقط یک نمونه- روز چهارشنبه کانال های خبری؛ بی بی سی، رویترز ، آکسیوس ، دویچه وله، سی ان ان، ایندیپندنت، الجزیره، کانال 12 رژیم صهیونیستی و ... از طرح پیشنهادی و 14 ماده ای آمریکا به ایران گزارش های نسبتاً مبسوط و مفصلی داده اند و حتی برخی از آنها به متن این طرح نیز اشاره کرده اند ولی در این سوی ماجرا، مسئولان دست اندرکار کشورمان کمترین توضیحی درباره آن نداده اند!"

اما آن دو نکته:

اولا: خودتان گفته اید بی بی سی و آکسیوس و دویچه وله و الجزیره و کانال 12 اسراییل و رویترز. اینها همه رسانه هستند. اگر وزارت خارجه آمریکا به عنوان طرف اصلی یا پاکستان در مقام میانجی ادعایی مطرح می کرد مقامات ما باید توضیح می دادند. آنها رسانه اند و اخبار دریافتی را نشر داده اند. شما هم صاحب رسانه اید. خوب، خبر بدهید! چرا از وزارت خارجه انتظار دارید؟ مگر آنها اخبارشان را از وزارت خارجه ما دریافت کرده اند؟

ثانیا: آن قدر وزارت خارجه هر موضوعی را تکذیب کرده که لقب سخن گویان وزارت خارجه در دولت های مختلف شده: آقای تکذیب! به این اعتبار اگر تکذیب کند کسی جدی نمی گیرد و اگر تکذیب نکند به منزله تأیید است و باز نظر شما تأمین نمی شود.

ثالثا: "خبر، خون رسانه است و تحلیل، روح آن". هیچ استاد علوم ارتباطات نیست که در این گزاره تردید داشته باشد. یکی از دلایل برتری رسانه های خارجی در جلب و جذب مخاطب، آن است که خبر را می شناسند و آن را از از تبلیغ و پروپاگاندا تفکیک می کنند. درباره تحلیل هم موانع بسیار وجود دارد. طرف، مثلا نماینده مجلس است و سابق بر این کارمند وزارت خارجه بوده و در گفت و گوی تلویزیونی تا می گوید "آقای ترامپ"، خانم سحر امامی مجری حماسه ساز، سخن او را می بُرد و می‎گویید به ترامپ نگویید آقا!

آن بنده خدا هم هول می شود وگرنه می گفت: گور پدر ترامپ بی شرف! بگذار حرفم را بزنم. کار تو سؤال کردن است نه یاد دادن این که برای کی چه واژه ای را به کار ببرم!

غرض این که آن قدر دریافت و نشر خبر را انحصاری و پرهزینه کرده اند که همه در حال نقل از چند خبرگزاری هستند و بامزه این که خبرگزاری رسمی را هم قبول ندارند.

حالا می رسیم به پاسخ صریح تر به پرسش جناب شریعتمداری کیهان.

توضیح نداده اند چون از شما می ترسند. هنوز واکنش ها به توییت عباس عراقچی -که تازه خودی هم هست و از آب گذشته - یادمان نرفته در حالی که می خواست مانند ترامپ واکنش داشته باشد.

کدام رسانه ایرانی می تواند مانند این قطاری که ردیف کرده اید خبر احتمالی دریافتی را بی دغدغه نشر دهد؟

از این رو تا رسانه های خارجی خبری منتشر می کنند و بعضا به چند مورد می رسد که آن را به صحت نزدیک تر جلوه می دهد یک "ادعا" می گذارند سر آن تا مسؤولیت متوجه نشر دهنده نباشد و منتشر می کنند.

یک لحظه تصور کنید آقای عراقچی اندکی از اخبار توافق احتمالی در یک صفحه را تأیید می کرد. همین کیهان نمی گفت عذرخواهی کنید! چرا عاقل کند کاری که بازآرد پشیمانی؟ خبرها را آنها منتشر می کنند و اینها با سکوت مجال توهین و تخریب را می گیرند و امیدواریم رییس جمهور هم از لاک "لامپ اضافی خاموش" و " خیال نکنید من آدم مهمی هستم" بیرون آمده باشد و یکی از موضوعات دیدار مهم مورد اشاره در سخنان اخیر، همین بحث بوده باشد و برای مردم ختم به خیر شود.

به زبان ساده و روشن کیهان گفته چرا وزارت خارجه در قبال اخباری که رسانه های مهم دنیا درباره مذاکرات وتوافق احتمالی منتشر کرده اند موضع نگرفته؟ پاسخ احتمالی این است: چون از شما می ترسند! به دو دلیل: اول: مانند واکنش به توییت وزارت خارجه را سیبل کنید و بخواهید به جای تأیید، تکذیب کنند و چهار تا فحش هم بدهند.

دوم: تا حالا چند بار به توافق نزدیک شده ایم و اظهار نظر یا لو رفتن بندی به هم زده البته بیشتر به خاطر دهان لقی و شخصیت ملون خود ترامپ!