سیدمصطفی هاشمی طبا در شرق نوشت: در روزهای اخیر گذر نگارنده به برخی خیابان های تهران از جمله خیابان های شمالی افتاد و به چگونگی زندگی در آن ها نگاهی انداخت. هرچند نوع و کیفیت زندگی و حرکت در خیابان های شمالی با مرکز و جنوب تهران به ظاهر متفاوت بود، اما در یک امر مشترک بود و آن فارغ بودن از جنگ و تراکم نیروهای نظامی آمریکا در منطقه و تسلیح هرچه بیشتر دشمن صهیونی. گویی نه خانی آمده و نه خانی رفته و صدالبته شوق و شور زندگی در بحبوحه جنگ -اگرچه آتش بس نیم بند- تحسین برانگیز است اما در ورای این ظاهر می توان به یک غفلت درونی ورود کرد.

سال هاست دلسوزان ایران و مردم ایران می گویند نظام زندگی و نظام اقتصادی در کشور با آنچه در بیانات ایدئولوژیکی سر داده می شود، نه تنها تناسبی ندارد که در یک تضاد روشن به سر می برد. این تضاد از چند وجه برخوردار است. نخست آنکه بیانات و نظرات ایدئولوژیکی کنترل شده در یک راستاست و مخالفت با آن و سرودن نظرات دیگر- با وجود آزادی بیان موجود نسبت به برخی کشورها- محکوم است و وجه غالب سیاسی، پیمودن راهی رادیکال به ویژه در مقابل استکبار و صهیونیسم جهانی است و البته که در آن حق جویی و راستی اندیشی وجود دارد، اما در مقابل این عملکرد بیانی کنترل شده، اداره اقتصادی کشور که لزوما باید با آن همراه و همسو باشد، به شدت دچار رهاشدگی و گسیختگی به نام آزادی بخش خصوصی است، درحالی که در همین حال به سازمان های مردم نهاد که بخش خصوصی واقعی است نه تنها توجه نمی شود که با آن مقابله می شود.

دوم آنکه درحالی که در مجلس تندترین شعارهای انقلابی داده می شود و حتی کار به آتش آوردن و آتش زدن می کشد، اما همه مصوبات آن مناسب برای یک کشور هماهنگ با نیروهای استکبار و تضمین شده از سوی قدرت های بزرگ است و در کنار آن دولت هایی وجود دارد که تمایل به انجام همه کارها بدون اولویت گذاری دارند. گویی در یک فضای پرگل و گیاه و تضمین شده از تعرض بیگانگان زندگی می کنند.

سوم آنکه درحالی که رهبر شهیدمان گفتند اگر جنگ به داخل کشیده شود شرایط نامناسب خواهد بود، در برابر همه تمهیداتی که دشمن صهیونی برای استقرار در مرزهای جنوبی و غربی و حتی شمالی اندیشیده بود، همچنان ساکت و منفعل باقی ماندیم.

چهارم آنکه در عین وجود دشمنی رژیم صهیونی و تجهیزشدن آن به آخرین سلاح های آمریکایی و تهدیدهای ما برای نابودی آن رژیم و عیان سازی هرچه بیشتر دشمنی با آمریکا، باور نداشتیم که آنان به ما حمله نظامی کنند و تمهیدات لازم از جمله دفاع غیرنظامی را کاملا به فراموشی سپردیم.

به خاطر دارم که در یک مسابقه کشتی، مربی خطاب به ورزشکار درون میدان مرتب فریاد می زد: یا علی! یا علی! یعنی آنکه از امام علی (ع) مددگیری کن. صاحبدلی به او گفت این یا علی ها را باید قبل از مسابقه در تمرینات به او می گفتی تا در اینجا بتواند از خود دفاع کند. طبعا بدیهی است و هر عقل سلیمی حکم می کند که اعضای یک پیکر باید با هم تناسب و هماهنگی داشته باشند. واقعا به برادران هوا فضای سپاه دست مریزاد می گوییم و پیشانی و بازوی آنان را می بوسیم و خاضعانه در برابر دستاوردهای علمی، فنی و شهامتی آنان سرفرود می آوریم که شعار حفظ ایران را با تمام وجود به ظهور رساندند و چنین است بقیه نیروهای مسلح و مردمی که همواره آماده جان فشانی هستند. اما آیا فقط این کافی است؟

اگر نتوانیم شیوه زندگی و اقتصاد را متناسب با تحریم، توطئه، محاصره و جنگ سامان دهیم، بهتر است مقهور برخی تبلیغات بیگانگان که با نیت های مجهول ما را اینک چهارمین قدرت جهان خطاب می کنند نشویم. شاید این بیانات به این نیت باشد که خطر ایران هراسی را در لباس برجسته کردن ایران بیفزایند، همچنان که اینک خطر قطع کابل های اینترنتی در خلیج فارس را از سوی ایران برجسته می کنند. مگر ایران همانی نیست که ده ها سال آزادی کشتی رانی در تنگه هرمز و حفظ این کابل ها را بر عهده گرفت، تبلیغات این چنینی، دارای خبائثی در پشت آن است که ساده دلان زوداندیش را غافل می کند.

امروز در آغاز کار هستیم و همه مردم باید بدانند و مسئولان هشیار باشند، در طول چند ماه گذشته رییس جمهور آمریکا از نداشتن بمب اتم در ایران سخن می گفت، امروز برای افکار عمومی آمریکا از ظلمی که ایران در 47 سال گذشته به انسانیت کرده و 47 سال مرگ بر آمریکا گفته سخن می گوید. دشمن هر لحظه به رنگی درمی آید و حتی اگر شرایط فعلی به صلح بینجامد، پایان کار نیست و لازم است ما در ایران همه جوانب را رعایت کرده و تدابیر خاص در زبان، گفتار، عمل، شیوه زندگی و ایدئال های خود را فراهم کنیم.

با امید ایران آباد و توانمند و سرافراز