یکی از خبرهای عجیب فوتبال ایران طی روزهای گذشته، احتمال بازگشت محسن مسلمان به باشگاه پرسپولیس بوده است. نام او به طور جدی به عنوان گزینه سرپرستی تیم امید باشگاه مطرح بوده و چه بسا تا الان که شما این مطلب را می خوانید، حتی خبر رسمی این اتفاق هم منتشر شده باشد. مسلمان البته فوتبالیست خوبی بود و چهره محبوبی هم بین هواداران به شمار می آمد، اما پستی که برای او در نظر گرفته شده، تا حد زیادی عجیب است و تطابقی با ویژگی های اخلاقی و انضباطی این بازیکن بازنشسته ندارد. مسلمان یک هافبک میانی خلاق و بسیار باهوش در فوتبال ایران محسوب می شد، اما بسیاری عقیده دارند سبک زندگی او مانع از آن شد که به حق واقعی اش در مستطیل سبز برسد.

مسلمان حواشی زیادی داشت که در مقاطع مختلف او را درگیر کرد. تنها در یک مقطع اوضاع برای او خوب پیش رفت و آن هم زمانی بود که در بهترین سال های پرسپولیس، زیر نظر برانکو ایوانکوویچ احیا شد، اما طعنه آمیز است که در نهایت به واسطه اختلاف با خود برانکو از پرسپولیس رفت! پس از آن هم او در تیم های مختلف مثل سپاهان و ذوب آهن به یک شبح تبدیل شد؛ سایه نشینی که چیزی برای ارائه نداشت. امروز سال هاست فوتبال مسلمان تمام شده و خیلی ها اصلا او را فراموش کرده اند، اما این چهره پرهیاهو فقط 35 سال دارد؛ آنچه نشان می دهد قطار مسلمان چقدر زود از ریل خارج شد. شاید اگر قرار بود این چهره به عنوان یک کارشناس فنی در تلویزیون حاضر شود و در مورد یک بازی حرف بزند، کسی خرده نمی گرفت، اما انتخاب مسلمان به عنوان سرپرست آن هم در یک تیم پایه، به واقع شگفت آور است.

سرپرست تیم باید کسی باشد که حواشی را جمع کند و مراقب بازیکنان باشد که از مسیر درست منحرف نشوند؛ آیا واقعا مسلمان بهترین گزینه برای چنین پستی است؟ آیا او اقتدار و اتوریته لازم برای پذیرفتن چنین مسوولیتی را دارد؟ به این ترتیب، پرسش بزرگی که به وجود می آید این است که چنین انتخابی با کدام فلسفه صورت پذیرفته است؟ آیا صرفا مسائل مدیریتی و منطقی در بین بوده یا موضوع چیز دیگری است؟ هر چه هست، چنین گزینش هایی، منتقدان را نسبت به آینده باشگاه پرسپولیس مردد و بدگمان می کند؛ تیمی که امروز بیش از هر زمان دیگری نیاز به جوان گرایی دارد و باید از محصولات نهایی تیم های پایه سود ببرد، اما به نظر می رسد در این مورد سیاستگذاری درستی صورت نمی گیرد.