هشام الغنام، تحلیل گر سعودی در یادداشتی نوشت: در ساعات اخیر متوجه ادعاهایی حساب شده به زبان های انگلیسی، عربی و عبری شدم که در صدر آن ها پلتفرم های راست گرای صهیونیستی مانند اسراییل هیوم و دیگران، یا حتی سایت های خبری عبری مثل والا قرار دارند. این منابع ادعا می کنند که عربستان و امارات در روزهای اخیر به اصطلاح فشارهای عظیمی بر دولت ترامپ اعمال کرده اند تا عملیات نظامی علیه ایران از سر گرفته شود. به نظر من و حداقل از منظر عربستان، اظهارنظر درباره چنین ادعاهایی و نادیده نگرفتن آن ها مهم است.

این پلتفرم ها رویکردی را دنبال می کنند که به طور سیستماتیک با دستور کار دولت راست گرای اسراییل هماهنگ است. بنابراین لازم است که خروجی های آن ها در پرونده های حساس منطقه ای با نگاهی محافظه کارانه روش مند و بررسی انتقادی شدید خوانده شود، به خصوص زمانی که به توصیف موضع کشوری مانند عربستان به ویژه در چنین زمان حساسی مربوط می شود. وقتی این ادعاها را می خوانید که افراد مغرض و شاید افراد نادانی که فکر می کنند در کنار شما هستند، آن ها را منتشر می کنند بلافاصله مشخص می شود که این ادعاها فاقد هرگونه پشتوانه تحلیلی منسجمی هستند. زیرا عربستان از آغاز این جنگ و حتی پیش از آن، مدیریت این پرونده پیچیده را بر اساس سیستم واره ای از تعیین کننده های ساختاری ثابت پیش برده است. هر کس ادعا می کند که اینها تغییر کرده، باید برعکس حرف من را ثابت کند. به هر حال، به اختصار به آن ها اشاره می کنم:

1. فاکتور جغرافیایی و امنیتی: عربستان با ایران از طریق خلیج فارس مرزهای دریایی مشترکی دارد و صادرات حیاتی نفت آن در معرض مستقیم هرگونه پیامدهای نظامی احتمالی در منطقه قرار دارد. هرگونه تنش نظامی گسترده، پیش از آنکه تهدیدی برای دیگران باشد، تهدیدی مستقیم برای منافع اقتصادی و امنیتی عربستان محسوب می شود و ما می دانیم که ایران تنش افزایی خواهد کرد و توانایی آن را نیز دارد، که این امر انگیزه های عقلانی عربستان را برای تشدید تنش صفر می کند. عربستان در این بحران به همگان ثابت کرده است که در اوج عقلانیت عمل می کند.

2. فاکتور اقتصادی و توسعه ای: که با تحریک به رویارویی نظامی منطقه ای تناقضی بنیادین دارد.

3. فاکتور دیپلماتیک و رفتاری: و حمایت صریح عربستان از تلاش های میانجی گری پاکستان در حال حاضر، که امتداد طبیعی مواضع پکن است. عربستان با همگان (از جمله ایران) در ارتباط است. تنها طرفی که از ارتباط با عربستان طرد شده، اسراییل است. اما محک واقعی، تنگه هرمز است؛ آبراهی غیرقابل جایگزین برای صادرات خود عربستان که سعودی بدون آن نمی تواند کار کند. بنابراین دعوت به اقدام نظامی، تناقضی آشکار و درونی با ساختار ذی نفعانه و عینی عربستان دارد که تفسیر آن در چارچوب هر مدل تحلیلی عقلانی یا حتی غیرعقلانی غیرممکن است.

هدف روشن است: کشاندن پادشاهی به این کشمکش و لجاجت برای درگیر کردن آن در این جنگ به هر شکلی. این اولین و آخرین تلاش از سوی اینگونه ارگان ها و پلتفرم ها نیست.

منبع: دنیای اقتصاد