به گزارش "ورزش سه"، به‌ندرت پیش آمده بود که مدافع چپ ۲۳ ساله پاری‌سن‌ژرمن در ماه‌های اخیر در سطح اروپا تا این اندازه تحت فشار قرار بگیرد، و تقابل دوباره‌اش با وینگر فرانسوی ۲۴ ساله بایرن مونیخ طبیعتاً کنجکاوی و انتظار زیادی ایجاد کرده بود. سؤال اصلی این بود: آیا مدافع پرتغالی این بار می‌تواند تهدیدی به نام اولیسه را که در بازی رفت مهارنشدنی به نظر می‌رسید، بهتر کنترل کند؟

اگرچه نخستین لمس توپ شماره ۲۵ پاریسی‌ها خیلی زود باعث شد با عبور از دو بازیکن، توانایی‌های همیشگی‌اش را نشان دهد (دقیقه ۱)، اما نشانه‌های یک کابوس تازه برای مدتی دیده شد. پس از گل زودهنگام عثمان دمبله در دقیقه ۳، مایکل اولیسه مسئولیت بازی را به‌عهده گرفت و با انفجارهای ناگهانی‌اش در سمت راست، مدافع مستقیمش را به دردسر انداخت. 

مندز که از نظر سرعت عقب افتاده بود، مجبور شد کنار خط طولی به‌صورت غیرقانونی بازیکن سابق کریستال پالاس را متوقف کند. این خطای کنترل‌نشده برای او کارت زرد به همراه داشت و خیلی زود شرایطش را دشوار کرد.

دفاع کردن به‌مدت ۸۰ دقیقه مقابل مایکل اولیسه، آن هم با خطر دریافت کارت قرمز، چالشی بزرگ برای بازیکن سابق اسپورتینگ لیسبون بود؛ به‌ویژه وقتی دوباره روی یکی دیگر از نفوذهای شماره ۱۷ بایرن به زحمت افتاد (دقیقه ۱۳). اما نونو مندز تردیدها را کنار زد، چرا که برای انجام تکلی مثل آنچه در محوطه جریمه روی شوت اولیسه انجام داد، واقعاً شجاعت لازم بود (دقیقه ۱۵). دخالتی مقتدرانه برای دفع خطر؛ حرکتی مثبت در میانه این دوئل آتشین که احتمالاً باعث شد دوباره اعتمادبه‌نفسش را پیدا کند.

هرچند اولیسه مثل بازی رفت تأثیرگذار نبود، اما تسلیم هم نشد و در مقاطعی توانست حریفش را آزار دهد؛ مانند شوت کات‌دار پای چپش در دقیقه ۲۷ که پس از حرکتی انجام شد که مندز را جا گذاشت. گاهی به نظر می‌رسید مدافع پاری‌سن‌ژرمن روی لبه سقوط حرکت می‌کند و حتی نزدیک بود به‌خاطر یک هند (دقیقه ۲۹) اخراج شود؛ هرچند آن صحنه خطا اعلام نشد، چون لایمر پیش از آن خودش با دست توپ را لمس کرده بود.

اما شماره ۲۵ پاریسی‌ها دوام آورد، در دوئلش عقب نکشید و از بی‌دقتی‌های اولیسه در ضربه نهایی هم بهره برد. بازیکن بایرن همچنان تلاش می‌کرد، دریبل می‌زد و حمله می‌کرد، اما مندز هرچه بازی جلوتر رفت، حرکات حریفش را بهتر خواند و با وجود حملات مداوم باواریایی‌ها (دقایق ۶۹ و ۷۳) هرگز تسلیم نشد. او کارت زردش را هم به‌خوبی مدیریت کرد.

هرچند از نظر هجومی چندان درخشان نبود، اما مدافع پرتغالی از تلاش دست نکشید و بازی را کاملاً خسته و فرسوده به پایان رساند. پس از این ۱۸۰ دقیقه دیوانه‌وار، شاید نونو مندز مثل تقابل‌هایش با دیگر ستاره‌های بزرگ اروپا کاملاً بر بازی مسلط نشده باشد، اما مهم‌ترین چیز جای دیگری بود: او حالا امیدوار است ۳۰ می در بوداپست، یک شب رؤیایی دیگر را تجربه کند.