با سرد شدن هوا بسیاری از افراد ورزش را کنار می گذارند؛ اما کارشناسان می گویند با تغییر نگاه به زمان، انگیزه و حتی محیط خانه می توان دوباره به تحرک بازگشت.

به نقل از سی ان ان، علم بارها نشان داده است که فعالیت جسمانی نه تنها سلامت فیزیکی را بهبود می بخشد، بلکه بر سلامت روان، طول عمر و حتی احساس شادی نیز تأثیر مثبت دارد. با این حال، دانستن این فواید لزوماً به معنای پایبندی روزانه به ورزش نیست. بسیاری از افراد با وجود آگاهی کامل از مزایا، در عمل برای حفظ تداوم دچار چالش می شوند.

چرا با وجود اینکه می دانیم ورزش برای ما مفید است، بدنمان را حرکت نمی دهیم؟ این پرسشی است که دایانا هیل، روان شناس، در گفت وگو با دکتر سانجای گوپتا، خبرنگار ارشد پزشکی شبکه سی ان ان، مطرح کرده است. او می گوید: می دانیم ورزش نرخ مرگ ومیر و حتی ابتلا به سرطان را کاهش می دهد، اما تنها حدود یک چهارم ما واقعاً به طور منظم ورزش می کنیم.

به گفته هیل، افراد هنگام شروع ورزش، به راحتی فهرستی از بهانه ها پیدا می کنند؛ از جمله وقت ندارم یا تمام روز سر پا هستم . او معتقد است موانع درونی و روان شناختی نقش مهمی در این مقاومت دارند.

به گفته هیل، انگیزه پدیده ای ثابت نیست، بلکه موجی است که بالا و پایین می شود. ممکن است صبح با شنیدن یک پادکست انگیزه بگیرید و برای کلاس عصر ثبت نام کنید، اما تا زمان شروع کلاس، شور اولیه فروکش کرده باشد. پرسش اصلی این است: چگونه می توان انگیزه را در روزهای سرد و بی روح فوریه و حتی پس از آن حفظ کرد؟

یکی از شایع ترین دلایل برای ورزش نکردن، کمبود وقت است. اما هیل معتقد است این موضوع بیشتر به نوع نگاه ما به زمان مربوط می شود. او می گوید ما ورزش را به زمان فراغت محدود کرده ایم و تصور می کنیم باید بین رفتن به باشگاه یا انجام کارهای ضروری یکی را انتخاب کنیم.

هیل پیشنهاد می کند به جای ذهنیت یا این یا آن ، رویکرد هم این و هم آن را در پیش بگیریم. به بیان دیگر، می توان تحرک را در دل برنامه روزمره ادغام کرد. برای مثال، او در فرودگاه چمدان هایش را از پله ها بالا می برد یا هنگام مسابقه بیسبال پسرش، به جای نشستن، دور زمین قدم می زند.

او به مفهومی به نام فراوانی زمان اشاره می کند؛ احساسی ذهنی که تحت تأثیر نحوه گذراندن وقت شکل می گیرد. وقتی زمانمان را صرف کارهای معنادار می کنیم، حس می کنیم وقت بیشتری داریم. بنابراین، افزودن تحرک هدفمند به زندگی روزمره می تواند حتی احساس کمبود وقت را کاهش دهد.

برای برخی افراد، دانستن فواید سلامت کافی نیست. انگیزه باید شخصی و درونی باشد. هیل از همسایه 77 ساله اش مثال می زند که پس از تجربه حمله قلبی، هر روز رأس ساعت مشخصی می دود، زیرا سلامت برایش انگیزه ای حیاتی است.

اما برای خود هیل، انگیزه اصلی گذراندن زمان با پسر 13 ساله اش بوده است. او از همراهی در سفر دوچرخه سواری مدرسه پسرش واهمه داشت، زیرا از افتادن می ترسید. با این حال، تصمیم گرفت بر ترس خود غلبه کند. هفته هایی که صرف یادگیری دوچرخه سواری در کنار پسرش کرد، تجربه ای ارزشمند بود که به سایر جنبه های زندگی اش نیز تسری یافت.

او می گوید گاهی باید پیش از آنکه به طور خودکار به چیزی نه بگوییم، مکث کنیم و ببینیم آیا ترس یا ناراحتی مانع ما شده است یا خیر.

محیط زندگی می تواند ما را به حرکت تشویق یا به بی تحرکی سوق دهد. هیل در اتاق تلویزیون خانه اش به جای مبل، حلقه های ورزشی و حلقه بسکتبال نصب کرده است تا هنگام تماشای مسابقات، خانواده اش نیز فعال باشند.

البته چنین تغییراتی برای همه امکان پذیر نیست، اما حتی گذاشتن کفش پیاده روی کنار در ورودی می تواند تصمیم گیری را آسان تر کند. شروع حرکت، خود به ترشح دوپامین و سروتونین، انتقال دهنده های عصبی مرتبط با خلق وخو، کمک می کند و همین احساس خوب، رفتار را تقویت خواهد کرد.

نگرانی درباره ظاهر بدن یا توانایی ورزشی طبیعی است. هیل توصیه می کند با خود همان گونه صحبت کنید که با یک دوست صمیمی حرف می زنید. اگر دخترتان از نحوه حرکاتش در کلاس یوگا خجالت بکشد، به او چه می گویید؟

خوددلسوزی به معنای توجه آگاهانه به لحظه حال و پذیرش انسان بودن است. بسیاری از افراد در همان کلاس یوگا ممکن است با درد مزمن یا مشکلات تصویر بدنی دست وپنجه نرم کنند، حتی اگر ظاهراً مشخص نباشد. هیل خود در جوانی با اختلال خوردن و ورزش افراطی مواجه بوده است و تأکید می کند طبیعی تعریف ثابتی ندارد.

تعهدهای بزرگ گاهی ترسناک اند. اگر پس از یک روز طولانی خسته به خانه می رسید، آیا می توانید به جای 10 دقیقه، تنها دو دقیقه پیاده روی کنید؟ هیل می گوید در فاصله های 10 دقیقه ای بین مراجعانش، حرکات کششی انجام می دهد یا قدم می زند؛ شش بازه 10 دقیقه ای در روز، در مجموع یک ساعت فعالیت می شود.

در نهایت، فعالیت بدنی فقط برای سلامت نیست؛ بلکه به شما کمک می کند به فردی تبدیل شوید که می خواهید باشید و تأثیر مثبتی بر اطرافیان بگذارید. اگر به دنبال انگیزه ای پایدار هستید، هدفی بزرگ تر از خودتان انتخاب کنید. شاید زمستان و روزهای کوتاهش چالش برانگیز باشد، اما با تغییر نگاه، یافتن انگیزه درونی و برداشتن گام های کوچک، می توان حرکت را به بخشی جدایی ناپذیر از زندگی روزمره تبدیل کرد.

منبع: فرارو