شاید اگر پیش از سوت آغاز بازی، کسی در خیابان‌های مونیخ ادعا می‌کرد که ماتوی سافونوف قرار است جای خالی دوناروما را طوری پر کند که انگار هیچوقت دروازه‌بانی به اسم دوناروما در پاریس نبوده و آنها را قهرمان چمپیونزلیگ نکرده، مونیخی‌ها با یک لبخند عاقل‌اندرسیفه از کنارش عبور می‌کردند. پی‌اس‌جیِ لوئیس انریکه امشب در آلیانتس آرنا با چنگ و دندان از اندوخته‌هایش دفاع کرد تا برای دومین سال متوالی، بلیت فینال لیگ قهرمانان را اوکی کند.

همه چیز از دقایق ابتدایی طبق نقشه مربی اسپانیایی پیش رفت. عثمان دمبله که انگار بازی در ورزشگاه‌های آلمان برایش مثل پیاده‌روی در پارک است، با یک ضربه زودهنگام و دقیق، آب سردی بر پیکر بایرن ریخت. گلی که باعث شد شاگردان ونسان کومپانی برای جبران مافات، بی‌محابا به سیم آخر بزنند. اما مشکل بایرن امشب فقط گل زودهنگام نبود؛ مشکل اصلی آن‌ها جوانی به نام وارن زئیر امری بود که در پست غیرتخصصی دفاع راست، طوری لوئیس دیاز را مهار کرد که انگار این ستاره کلمبیایی اصلاً در لیست بازی حضور نداشت.

نیمه اول بازی، کلکسیونی از «نشدن‌ها» برای بایرن بود. از شلیک‌های خطرناک اولیسه و موسیالا که با واکنش‌های موثر سافونوف دفع می‌شد، تا صحنه‌های مشکوک داوری که صدای باواریایی‌ها را درآورد. برخورد توپ به دست ژوآئو نوس، قطعا تا روزها سوژه بحث‌های داوری در مونیخ خواهد بود؛ هرچند قانون با تبصره‌های ریز و درشتش، حق را به داور می‌دهد. توضیح را می‌توانید در باکس لایو ما که پایین‌تر از این گزارش آمده ببینید.

با آغاز نیمه دوم، بایرن که چیزی برای از دست دادن نداشت، تمام توان هجومی‌اش را به میدان آورد. اما این جلو کشیدن، مثل راه رفتن روی لبه تیغ بود. دزیره دوئه، جوان اول پاریسی‌ها در این شب پرالتهاب، بارها با ضدحملات زهردارش قلب دفاع بایرن را لرزاند. اگر مانوئل نویر، آن واکنش‌های ماورایی را نشان نمی‌داد، شاید بازی خیلی زودتر از دقیقه ۹۰ تمام می‌شد. نویر امشب نشان داد که دود همچنان از کنده بلند می‌شود و موقعیت‌های تک به تک را از دوئه و خویچا گرفت تا بایرن را تا آخرین ثانیه‌ها در بازی نگه دارد.

اوج هیجان در دقایق پایانی بود. خویچا کواراتسخلیا با یک حرکت تکنیکی رویایی و لایی زدن به مدافعان بایرن، تا آستانه جاودانه شدن پیش رفت اما انگار تقدیر بر این بود که این تابلوی نقاشی ناتمام بماند. در حالی که هواداران پاریس روی سکوها جشن صعود گرفته بودند، هری کین در دقیقه ۵+۹۰ با یک استوپ سینه و شلیک تماشایی به زیر طاق دروازه، دوباره شعله امید را در دل مونیخی‌ها روشن کرد. در آن لحظات، آلیانتس آرنا به معنای واقعی کلمه منفجر شد؛ مونیخی‌ها فقط به یک گل دیگر نیاز داشتند تا بازی را به وقت‌های اضافه بکشانند.

اما «زمان»، بی‌رحم‌ترین رقیب بایرن در آن دقایق بود. پاریسی‌ها که در تمام طول بازی به سبک «دفاع و دیگر هیچ» مقاومت کرده بودند، در دو دقیقه پایانی هم اجازه ندادند معجزه کامل شود. سوت پایان داور، پایانی بر رویاپردازی‌های کومپانی بود و مهر تایید دیگری بر بلوغ تاکتیکی تیمی که انریکه را بالای سر خود دارد.

لوئیس انریکه و پسرانش باید چمدان‌های خود را برای سفر به بوداپست ببندند. تقابل با آرسنال در فینال ۳۰ می، می‌تواند نقطه عطف تاریخ باشگاه پاریسی باشد. آن‌ها که فصل گذشته برای اولین بار در تاریخ‌شان قهرمان اروپا شدند امسال این شانس را دارند که برای دومین بار پیاپی جام گوش دراز را بالای سر ببرند.