عیسی و عبدالله امیدوار، اولین جهانگردان ایرانی در 100 سال اخیر هستند. این دو برادر که اصالت شان به روستایی در طالقان بازمی گردد، در خیابان نظامی تهران ساکن بودند و اولین سفر ماجراجویانه خود را سال 1333 و با 90 دلار و با دو دستگاه موتورسیکلت و با شعار همه متفاوت، همه خویشاوند آغاز کردند.

به گزارش اعتماد، عیسی امیدوار، از پیشگامان جهانگردی معاصر در ایران به علت بیماری و کهولت سن در بیمارستان بستری شد. خبر بیماری و بستری شدن عیسی امیدوار، دیروز در خبرگزاری ها منتشر و اعلام شد که انوشیروان محسنی بندپی (معاون گردشگری وزارت میراث فرهنگی) و مدیران مجموعه فرهنگی تاریخی سعدآباد، به عیادت عیسی امیدوار رفته اند.

عیسی و عبدالله امیدوار، اولین جهانگردان ایرانی در 100 سال اخیر هستند. این دو برادر که اصالت شان به روستایی در طالقان بازمی گردد، در خیابان نظامی تهران ساکن بودند و اولین سفر ماجراجویانه خود را سال 1333 و با 90 دلار و با دو دستگاه موتورسیکلت و با شعار همه متفاوت، همه خویشاوند آغاز کردند.

در آن سال عیسی 25 ساله و عبدالله 23 ساله بود و اولین سفر دو برادر جهانگرد، 7 سال طول کشید و در این مدت از افغانستان به پاکستان و هند و تبت و آسیای جنوب شرقی و استرالیا رفتند و سپس، از اقیانوس آرام گذشتند و آلاسکا و آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی را هم زیر پا گذاشتند و با گذر از اقیانوس اطلس، به اروپا رسیدند.

سفر دوم برادران امیدوار، سال 1340 و با یک دستگاه اتومبیل سیتروئن آغاز شد که هزینه خرید این خودرو و این دور از سفر را هم با انجام مصاحبه با رسانه های خارجی و نوشتن مقالات پژوهشی و فروش این مقالات به شرکت خودروسازی سیتروئن تامین کرده بودند. مقصد این دو از سفر، آفریقا بود و سفر از مرز جنوبی ایران با کویت و گذر از عربستان آغاز شد و سه سال طول کشید.

برادران امیدوار که در سفرهای خود به دور دنیا، هدایا و یادگاری های فراوانی از مردم و ملیت های مختلف دریافت کرده بودند، مجموع رهاورد جهانگردی خود را در موزه ای که هم اکنون در مجموعه فرهنگی تاریخی سعدآباد واقع شده برای مردم ایران به یادگار گذاشتند. موزه برادران امیدوار، اولین موزه انسان شناسی در ایران است که روز 5 مهر 1382 در هفته جهانگردی در کاخ موزه سعدآباد افتتاح شد.

اشیای مختلف از دست سازهای مردمان آفریقا، آسیا، امریکا و استرالیا، عکس ها، فیلم ها و اسلایدهای سفرها، مجموعه ای متنوع از موسیقی مردمی و بومی کشورهای برزیل، آنگولا، سیلان، زنگبار، استرالیا، افغانستان، پاناما، اندونزی، مالزی، آفریقای جنوبی، تاهیتی و همچنین مجموعه منحصر به فرد دست نوشته ها و امضاهای شخصیت های سرشناس سیاسی و فرهنگی جهان، همگی در موزه برادران امیدوار برای ملت ایران به یادگار مانده است. (سه شنبه 26 اسفند 1404 به دنبال حملات هوایی آمریکا و اسراییل به حریم مجموعه فرهنگی تاریخی سعدآباد، موزه برادران امیدوار کالسکه خانه - ازجمله موزه هایی بود که دچار شکست سازه ای جدی و خسارات فراوان شد.)

برادران امیدوار سال 1343 در بازگشت به ایران، کتابی از سفرهای خود نوشتند که اولین چاپ کتاب در سال 1343 و با تیراژ 10 هزار نسخه و با نام سفرهای برادران امیدوار منتشر شد و آخرین تجدید چاپ این کتاب مربوط به سال 1397 است که با تیراژ 1100 نسخه منتشر شد.

عیسی امیدوار، سال ها قبل در مصاحبه ای در توضیح انگیزه ای که این دو برادر را در آن سال های پر تلاطم دهه 30 واداشت که به تماشای جهان بروند، گفته بود:

اگر ریسک نکنی، به عشق واقعی خودت دست پیدا نمی کنی. گاهی در زندگی باید ریسک کرد، ریسک کردن ریشه های حیات و پایداری انسان را تقویت می کند. اگر آدم بخواهد همیشه بترسد به هیچ چیز دست پیدا نمی کند. هیچ کس برای این سفر به ما پیشنهادی نکرد، هیچ کس هم به ما پول نداد که این کار را انجام بدهیم، اصلا کسی خبر نداشت؛ اما بعد از آن که کارمان را شروع کردیم با مسئولان کشوری آن زمان و حتی محمدرضاشاه پهلوی هم ملاقات کردیم.

ما سفر خود را به وسیله دو موتوسیکلت آغاز کردیم. موتوسیکلت را انتخاب کردیم تا بتوانیم به کوره راه ها دست پیدا کنیم، چون اگر اتومبیل داشتیم، امکان این کار برای ما وجود نداشت و نمی توانستیم به خیلی از جاها، مثل شرق آسیا یا آمریکای جنوبی که رودخانه های عظیمی در آن وجود دارد، برویم. خیلی از جزایر را هم دیدیم که اگر با اتومبیل رفته بودیم، امکان دیدن آن ها کم می شد، چون کشتی ها، اتومبیل ها را خیلی سخت قبول می کردند؛ اما موتوسیکلت کوچک تر بود و ما آن را با کشتی حمل می کردیم. هیچ وقت هم برای حمل آن پولی نمی دادیم.

کار ما طوری بود که مردم جهان با ما بسیار خوب تا می کردند. هدف ما از این سفر این بود که روی اقوام ابتدایی مطالعه کنیم، مثلا شش یا هفت ماه به قطب شمال سفر و با اسکیموها زندگی کردیم، نوع زندگی و منطقه زندگی آن ها را هم بررسی کردیم. ما به عقب افتاده ترین قبایل سفر و با آن ها زندگی کردیم که تا آن روز، هیچ انسان سفیدپوستی را ندیده بودند، مثل جیواروها که به شکارچیان کله انسان معروف اند.

چند ماه به آمریکای جنوبی که وسعت آن چند برابر ایران است، سفر کردیم. در این منطقه که جنگل های درهم پیچیده ای دارد قبایل مختلفی زندگی می کردند، صدها قبیله در شکل های مختلف در این منطقه ساکن بودند. الان تقریبا همه این قبایل از بین رفته اند، تکنولوژی به همه جا نفوذ کرده است. الان شما نمی توانید هیچ چیز از دنیای سابق و آثار قبایلی که ما با آن ها زندگی کردیم، ببینید.

عبدالله امیدوار که برادر کوچک تر بود، پس از بازگشت به ایران و نیمه های دهه 1340 به کشور شیلی رفت و به فیلم سازی و تهیه کنندگی برای سینمای شیلی مشغول شد و تا پایان عمر هم در همین کشور زندگی می کرد. عبدالله امیدوار که اولین مسافر آسیایی قطب شمال و قطب جنوب است، 23 تیر 1401 و در سن 89 سالگی درگذشت.

بعد از فوت عبدالله امیدوار، مرکز فرهنگی لاموندا در شیلی که عبدالله امیدوار یکی از پایه گذاران و همکاران آن بود، با صدور بیانیه ای، یاد این انسان فرهیخته را گرامی داشت و نوشت: عبدالله امیدوار (2022 - 1932) تهیه کننده و فیلم سازی بود که به بیش از 100 کشور جهان سفر کرد و بیش از 120 فیلم مستند ساخت. او در 89 سالگی درگذشت و ما امروز با نمادی از سینمای شیلی خداحافظی می کنیم.