عباس عبدی در اعتماد نوشت: گل بود به سبزه آراسته شد؛ پیش از جنگ هم دسترسی به اطلاعات و اخبار معتبر سخت بود، اکنون با وجود وضع امنیتی کشور مرز اخبار واقعی از جعلی مخدوش تر شده است. در فضای ملتهب کنونی برخی افراد اخباری را می گویند که یا دروغ است یا مرجعی برای تأیید و رد آن ها نیست و کسی هم جرأت تکذیب عمومی آن ها را ندارد و در این فضای ارتباطی تبعیض آمیز، این اخبار برای مخاطبان آن خط خبری، پذیرفته شده تلقی می شوند و بر همان اساس موضع گیری می کنند.

این کار اغلب از طرف تندروهای مجلس است که تحت نام نمایندگی هر چه بخواهند می گویند و کسی هم در مقام اصلاح آن ها برنمی آید، به ویژه که تأیید و رد اخبارشان معنادار و مهم است. البته آنان مثل هر شهروندی حق ابراز نظر ولو بی ربط را دارند. ولی از طرف حکومت حرف زدن امر دیگری است.

در کنار اینها تعداد زیادی موضوع وجود دارد که با زندگی روزمره مردم در ارتباط است ولی نه اظهار می شود و نه به تناسب مورد بحث و گفت وگوی عمومی قرار می گیرند. اخبار بیکاری ها، از دست دادن کسب و کار و درآمد، تورم و قیمت ها، مسائل اجتماعی، رشد اقتصادی، خسارات دیگری که در راه است و… همه اینها می تواند درک جامعه و مردم را از آنچه می گذرد بهبود بخشد و به واقعیت نزدیک نماید.

برای نمونه یک نماینده 5 روز پس از محاصره دریایی امریکایی ها در توییتر نوشت: نفت ایران با قیمت تقریبا دو برابر قبل از جنگ در حال فروش است… اخذ عوارض از کشتی ها در تنگه هرمز برقرار است… کشور مشکل صادرات و واردات ندارد. ترسوها به سیل خروشان ملت بپیوندند و… . این خبر پس از محاصره امریکا خلاف واقع و گمراه کننده است.

ایران باید بتواند نفت را استخراج و صادر کند تا خسارات بزرگ فنی برای چاه ها پیش نیاید و به منابع نفتی کشور خسارت وارد نشود. اکنون و با محاصره مزبور این مشکل کم کم به وجود خواهد آمد. مساله مهم تر حذف درآمدهای حاصل از این وضع است. همچنین واردات از همسایگان گران تر و با ریسک بالاتر خواهد بود. ایرادی ندارد که بگوییم همه اینها را باید تحمل کرد و جنگید، ولی چرا باید واقعیت را نگفت؟

آیا همین جعل خبر به معنای آن نیست که فقط با تحریف واقعیات است که می توانند دیگران را با اتهام ترسو بودن، دعوت به پیوستن به سیل خروشان ملت کنند؟ و الا معلوم نیست اگر واقعیت را بگویند آیا کسی اطراف آن ها خواهد ماند؟ گرچه واقعیت دیر یا زود آشکار خواهد شد ولی آن زمان برای جبران تبعات این جعلیات خیلی دیر خواهد بود.

یکی دیگر از کارهای تندروهای طرفدار جنگ بی پایان، ایفای نقش سخنگویی از طرف رهبری است. معلوم نیست، اینها چگونه چنین ارتباطی دارند که خبر را به نحوی می گویند که گویی در آنجا حاضر بوده اند. این نوع خبرسازی ها به جریان سازی می انجامد و در ذهن و روان تندروها رسوب می کند و تبعات خود را به کشور بار خواهد کرد.

دیگری می گوید: وقتی مردم در خیابان از محتوای مذاکره اطلاعی ندارند، چطور با فریادهای خود روی آن تأثیر بگذارند؟! میز مذاکره اگر حمایت خیابان را می خواهد، باید با او صادقانه سخن بگوید و اجازه ندهد تا خیابان، اخبار مذاکره را از دشمن بشنود. خوبه که طرفدار شفافیت شده اند، ولی مگر میز مذاکره بدون اجازه مقامات ذی صلاح چیده شده؟

به علاوه کافی است خیابان برای طرفداران هر خط مشی، متمایز شود تا وزن آنان معلوم گردد. به این هم نیاز نیست. ابتدا توافق کنند، سپس برای تایید نظر مردم به رفراندوم گذاشته شود هر چه مردم گفتند قبول است. آن دیگری برای نمایش خود همسایگان را با ادبیات ترامپی تهدید می کند در حالی که معلوم نیست چه کاره است؟ دیگری در روزنامه خود نوشته که تنگه را باید حداقل 10 سال پیش می بستیم ولی غرب زده ها نگذاشتند. نویسنده یک لحظه هم فکر نمی کند، مگر کسی می خواست ببندد که غرب زده ها نگذاشتند؟

مگر این اقدام همچون این بار، جز در اختیار رهبری نظام بود؟ به علاوه 5 سال پیش که همه خودی و یکدست شدید چرا تنگه را نبستید؟ متاسفانه جریان سیاسی طرفدار جنگ با هدف پایان یافتن زیست متعارف در ایران، آزاد است هر رفتار رسانه ای داشته باشد. در مقابل، دستان جریان طرفدار کوشش برای رسیدن به توافقی پایدار و به سود ایران به نسبت بسته است و جریان سوم ضد ایرانی نیز آزادانه از رسانه های فرامرزی کار خود را می کند.

نتیجه این وضعیت به زیان کشور است. آنان بدون اطلاع دقیق از میدان و وضع کشور در پی ادامه جنگ هستند و برای سیاستگذاران جریان سازی می کنند. قطعا چنین تصمیماتی موفق و به سود کشور نخواهد بود، ولی تندروها مسوولیت هر شکستی را متوجه مجریان سیاست های کلان خواهند نمود. بدتر اینکه اکثریت مردم هم با تصمیماتی که یک اقلیت رانتی از کف خیابان تحمیل کنند همدلی نخواهند داشت. مبادا هم چوب خورده شود و هم پیاز.