جعفر بلوری در کیهان نوشت: امروزه قایق های بادی به شکلی ساخته می شوند که، هر حباب (قسمتِ) آن مستقل از حباب های دیگر است تا در صورتی که قایق طی حادثه ای سوراخ شد، فقط باد همان یک حباب خالی شده و تمام قایق زیر آب نرود. این شکل مهندسی را در مسائل گوناگون می توان دید. مثل نوع معماری و مهندسی پایگاه های نظامی که هر قسمت از آن، با دیوارهای بتنی از قسمت های دیگر جدا می شود تا در صورت برخورد یک پهپاد یا موشک، فقط همان ناحیه آسیب ببیند و از ورود خسارت و تلفات به قسمت های دیگر تا حد امکان کاسته شود.

اداره امور کشور نیز بی شباهت به این قایق بادی یا معماری خاصی که گفتیم نیست. کشور ها برای اداره امور به قسمت های مختلف تقسیم می شوند. هر بخش مسئولینی با شرح وظایف خاص خود را دارد و در صورت بروز بحران در هر قسمت، قسمت های دیگر به کار خود ادامه می دهند تا امورات جلو برود. اما گاهی می بینیم بروز بحران در یک قسمت، تمام کشور را درگیر می کند که وقوع این امر می تواند دلایل گوناگونی داشته باشد و قطعا شناسایی به موقع و حل آن، بسیار مهم و تعیین کننده است.

کشور عزیزمان چند ماهی است به صورت خیلی جدی و بی سابقه درگیر جنگ با قدرت های اتمی و گردن کلفت های سیاسی و نظامی شده است. طبق روال معمول، نیروهای مسلح همان قسمتی هستند که در چنین شرایطی وارد گود شده و با دشمن می جنگند و در مورد کشور عزیز خودمان نیز همین گونه بوده است و الحق و الانصاف تاکنون نظامیان عزیز کشورمان سنگ تمام گذاشته و ضربات سنگین و مؤثری بر دشمن وارد کرده اند و به فضل الهی از این پس همچنین خواهد بود.

مردم نیز مثل همیشه عالی عمل کرده و در این قسمت کم نگذاشته اند و راز موفقیت معجزه گون نیروهای مسلح چه بسا همین همراهی و دعای مردم باشد. هیچ نیروی نظامی بدون حمایت های مردمی نمی تواند عالی عمل کند و اگر مردم پای کار نبودند، معلوم نبود امروز کشور در چه شرایطی قرار داشت. اما برخی قسمت ها در کشور به دلایلی که به آن اشاره خواهیم کرد، با آغاز جنگ دچار اختلال شده و در انجام وظایف خود کوتاهی می کنند. به عبارتی، با ورود کشور به بحران جنگ، قسمت های دیگری از کشور درگیر بحران شده اند که لااقل نباید این گونه و با این شیب تند درگیر می شدند. بارزترین مورد آن را می توان در بازار و در شرایط اقتصادی دید.

قطعا بخشی از این تورم و قیمت های سر به فلک کشیده، نتیجه طبیعی جنگ و تحریم هاست اما آیا عوامل دیگری مثل احتکار، کوتاهی، خیانت، نفوذ و...در این گرانی ها نقش ندارند؟! آیا ارگان ها و سازمان های عریض و طویل دولتی که بعضا برای چنین شرایطی ساخته شده اند، به وظایف خود خوب عمل می کنند؟! وقتی با چند نفر از بازاریان و تولیدکنندگان باتجربه و قدیمی در صنف پوشاک و سموم کشاورزی گفت و گو می کردیم، شنیدیم، بسیاری از تولید کنندگانِ مواد اولیه، به امید گران تر فروختن، کرکره انبارها را پایین کشیده و صراحتا گفته اند نمی فروشیم .

آیا برای مبارزه با احتکار و گران فروشی، قسمت ویژه ای در دولت ایجاد نشده است؟! اگر شده چرا احتکار و گرانفروشی بیداد می کند؟ اگر برخوردی صورت گرفته، چرا بازدارنده نبوده است؟! اگر فقط 30 درصد از این گرانی ها به دلیل احتکار محتکران زالوصفت باشد، برخورد قاطع و بازدارنده می تواند 30 درصد اوضاع را بهبود ببخشید. چرا در این قسمت نوعی کرختی، بی خیالی یا حتی کوتاهی! حس می شود؟! آیا پای نفوذ در میان است؟ آیا این احتمال وجود ندارد، دشمن در عرصه اقتصادی نیز افرادی را در مراکز مهم نفوذ داده باشد؟!

در شرایط جنگی، پیش بینی وقوع چنین رفتارهای پلشتی از سوی محتکر جماعت ، سخت نیست. همیشه و در همه جا هستند و بوده اند افرادی که از گرفتاری ها و مشکلات مردم نان می‎خورند. فهم اینکه جامعه ای به دلیل بحرانی مثل جنگ، با چنین رفتارهایی در بازار مواجه شود، جزو الفبای کشورداری است. آنچه عجیب است عدم پیش بینی وقوع چنین شرایط یا حتی، پیش بینی و اقدام نکردن در برابر آن است. اداره کشور در شرایط خاص، قوانین خاص خود را می طلبد. آیا نوع برخورد با گرانفروش جماعت در شرایط امروز کشور که جنگی است، با شرایط عادی نباید متفاوت باشد؟! ممکن است مسئولین امر بگویند، برخوردهایی صورت گرفته است که در پاسخ باید گفت، اگر برخوردی صورت گرفته و احتکار و گرانفروشی متوقف نشده است، به این دلیل است که با قوانینِ شرایط عادی با آنها برخورد شده است. برخورد باید بازدارنده و متناسب با شرایط باشد.

چند خط بالاتر درباره نفوذ گفتیم. بحث نفوذ را باید جدی گرفت. اعتقاد به مسئله نفوذ با اتفاقاتی که طی یکی دو سال گذشته رخ داده دیگر، توهم توطئه نیست. امروز برای همه مُسجل شده که دشمن، با ترکیب تکنولوژی و نفوذ، می جنگد و ترور می کند. آیا این ترکیب فقط در حوزه جنگ سخت است و در اقتصاد نیست؟ آیا این بی خیالی و کرختی که در مسئله برخورد با محتکران و گرانفروشان و تورم حس می شود، فقط حس است؟! اگر باور داریم که تا این لحظه، اتحاد و انسجام مردم باعث موفقیت نیروهای مسلح کشورمان شده است، آیا گرانی ها و برخورد نکردن ها نمی تواند، برای هدف قرار دادن همین اتحاد و انسجام باشد؟!
یکی از آن قسمت هایی که در این شرایط، جای خالی اش حس می شود مجلس است.

کار مجلس صرفا تصویب قانون نیست، نظارت بر اجرای صحیح قانون از سوی دولتمردان هم جزو وظایف مهم مجلس است. مجلس در شرایط آتش بس می تواند تعطیل نباشد و مثل سایر دستگاه ها در شرایط خاص جلساتش را داشته باشد. ضرورت ورود جدی قوه قضاییه و مراکز اطلاعاتی و امنیتی به این حوزه نیز حس می شود. نباید محتکران زالوصفت حس امنیت داشته باشند. اگر نیروهای مسلح با پشتیبانی مردم معجزه می کنند، اما اقتصاد بدون پدافند رها شده باشد، دشمن از همین روزنه ، پیروزیِ میدان نبرد را بی اثر خواهد کرد. معیشت مردم را دریابید!