در هر صورت، این نظرسنجی نشان می دهد که اولویت مردم بیش از آنکه شعارهای انتزاعی و آرمان خواهانه باشد، بهبود بخشیدن به شرایط زندگی معمولی است. در واقع، مردم ایران این پیام روشن را به مسوولان نظام سیاسی کشور و البته مذاکره کنندگان می رسانند که محور اصلی مذاکرات باید منافع ملی باشد. مضافا اینکه نباید فراموش کرد که صرف عضویت ایران در NPT (پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای) به معنی به رسمیت شناختن حق برخورداری کشور ما از صنعت انرژی صلح آمیز هسته ای است. به سخن دیگر، متوقف کردن غنی سازی اورانیوم برای هر مدتی که منافع ملی امروز ایران ایجاب می کند، به هیچ وجه به معنای محروم کردن کشور از صنعت هسته ای نیست. متاسفانه برخی جریان های سیاسی در کشور ما که در اقلیت محض قرار دارند (بنا به شواهد متعدد، از جمله نظر سنجی مورد اشاره در فوق) تلاش می ورزند، خلاف این واقعیت ها را برای افکار عمومی القا کنند و توقف موقتی غنی سازی یا هرگونه کوتاه آمدن در این خصوص را به غلط نشانه شکست یا تسلیم در مذاکرات به حساب می آورند.

جای بسی تاسف و البته نگرانی است که این اقلیت سیاسی، به هر دلیلی که منطق آن برای عامه مردم روشن نیست، انحصار رسانه ملی را در اختیار خود دارد و عملا و عمدتا مانع طرح و تعاطی اندیشه های متفاوت برای روشن شدن موضوع برای افکار عمومی می شود. در این روزهای سخت و تاریخ سازِ ایران عزیز، متولیان امر و به تبع آنها مذاکره کنندگان در معرض آزمون سختی قرار گرفته اند. هر تصمیم نادرست مبتنی بر تعصب و جزم اندیشی ممکن است موجب خسران های عظیم برای ایران امروز و نسل های آینده شود. متولیان امر باید کلاه خود را قاضی کنند، دو دهه پافشاری بر حق مسلم ، با در محاق قرار دادن منافع ملی، چه دستاورد اقتصادی و سیاسی برای کشور ما داشته است؟ اکنون زمان تصمیمات سخت است، سخت از این رو که نباید اسیر مسیر طی شده و شعارهای انتزاعی آرمان گرایانه باقی ماند. مذاکرات، میدان انتقام گیری هرچند بحق نیست، بلکه عرصه چانه زنی برای تامین حداکثر منافع ملی قابل تصور و امکان پذیر است.

نباید از نظر دور داشت که به نتیجه رسیدن مذاکرات و رسیدن به هرگونه توافقی که مانع ادامه جنگ شود، احتمالا مخالفانی هرچند اندک شمار، اما پر سر و صدا خواهد داشت. این مخالفان حداقلی ممکن است انگ سازشکاری و تسلیم به مذاکره کنندگان بزنند. اما منافع ملی و بقا و سربلندی ایران عزیز ایجاب می کند متولیان امر و مسوولان مذاکره از این اتهامات نهراسند و منافع ملی را با عافیت طلبی سیاسی خود در میان برخی جریان های سیاسی جزم اندیش سودا نکنند. تاریخ به نظاره نشسته و آیندگان به دقت داوری خواهند کرد، دلیری منحصر به از جان گذشتن در میدان جنگ نیست، بلکه شاید بالاتر از آن گذشتن از نام در میان برخی دوستان ناآگاه است. تردید نباید داشت که اکنون زمانه بسیار خطیری است، جامعه ما نیازمند سیاستمداران دلیری است که به نام یا به ننگ از ایران عزیز دفاع کنند.