امیرعباس میرزاخانی در اعتماد نوشت: رسانه ملی در هر جامعه ای نقشی فراتر از یک ابزار سرگرمی دارد. این رسانه می تواند با تولید محتوای حرفه ای و هدایت درست برنامه ها، به ارتقای سطح فرهنگ عمومی، افزایش آگاهی اجتماعی و تقویت هویت ملی کمک کند.

میلیون ها مخاطب هر روز با برنامه های رادیویی و تلویزیونی در ارتباط هستند و طبیعی است که کیفیت اجرا، نوع پرسش ها، شیوه طرح موضوعات و حتی لحن مجریان، در شکل گیری سلیقه و نگاه مخاطبان تاثیرگذار باشد، به همین دلیل انتظار می رود رسانه ای با چنین جایگاهی، در انتخاب مجریان، طراحی برنامه ها و نحوه ارایه محتوا، حساسیت و دقت بیشتری به خرج دهد. با این حال گاهی در برخی برنامه ها اتفاقاتی رخ می دهد که نه تنها با این انتظار فاصله دارد، بلکه سطح برنامه سازی را نیز زیر سوال می برد.

برای نمونه در یکی از برنامه های تلویزیونی، مجری از مخاطبان می پرسد: طبق بیان قرآن کریم، حضرت داود در کدام جنگ پیروز شدند؟ اما در میان گزینه های پاسخ، علاوه بر جنگ جالوت ، مواردی مانند 8 سال جنگ با رژیم بعث عراق ، جنگ 33 روزه لبنان و جنگ 12 روزه نیز قرار داده می شود. طرح چنین پرسشی در رسانه ای که قرار است مرجع فرهنگی و آموزشی باشد، نه تنها سطح دانش دینی را به بازی می گیرد، بلکه مخاطب را نیز با نوعی شوخی سطحی و بی تناسب روبه رو می کند. از سوی دیگر، در بسیاری از برنامه ها اجرای حرفه ای نیز جای خود را به نوعی خودنمایی داده است.

گاهی مجری به جای آنکه در خدمت موضوع برنامه باشد، توجه مخاطب را به سمت خود جلب می کند؛ از رشته تحصیلی و سال تولدش می گوید و حتی پیام هایی را که درباره خودش ارسال شده، با آب و تاب برای مخاطبان می خواند. در چنین فضایی، محتوا به حاشیه می رود و اجرا به نمایش فردی تبدیل می شود؛ درحالی که مجری حرفه ای باید آن قدر هوشمندانه پیام برنامه را منتقل کند که حضور شخصی اش در حاشیه قرار گیرد. مشکل دیگر به کیفیت صدا و توانایی گویندگی بازمی گردد. صدای مناسب و دلنشین نخستین شرط ورود به عرصه گویندگی است..

اما گاهی در برخی برنامه ها صداهایی شنیده می شود که نه تنها جذاب نیستند بلکه برای مخاطب آزاردهنده اند. در کنار این مساله، ضعف در مطالعه و ناآشنایی با مبانی اجرا نیز باعث شده است برخی مجریان نتوانند ارتباط موثری با مخاطب برقرار کنند؛ در حالی که در میان جوانان علاقه مند به گویندگی، استعدادهای قابل توجهی وجود دارد که کمتر فرصت حضور در رسانه را پیدا می کنند.

همین وضعیت در تولید برنامه ها و نمایش های رادیویی و تلویزیونی نیز دیده می شود. تکرار برخی چهره های ثابت در عرصه برنامه سازی، از خلاقیت و تازگی آثار کاسته و باعث شده بسیاری از تولیدات رسانه ای جذابیت گذشته را نداشته باشند. این درحالی است که در دوره ای نه چندان دور، رادیو و تلویزیون میزبان مجری ـ مولفانی بود که فراتر از خواندن یک متن، به اجرای رسانه ای به عنوان یک مسوولیت فرهنگی نگاه می کردند و تلاش داشتند سطح سلیقه و دانش مخاطبان را ارتقا دهند. اگر رسانه قرار است نقش موثری در فرهنگ سازی ایفا کند، نخست باید با تولید برنامه های جذاب، مخاطب را با خود همراه کند و سپس با صداقت و حرفه ای گری، اعتماد او را به دست آورد.

بی توجهی به این اصول، به تدریج سرمایه اجتماعی رسانه را فرسوده می کند. رسانه ملی بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازنگری در شیوه انتخاب مجریان، طراحی برنامه ها و توجه به کیفیت اجراست؛ چراکه ادامه این روند نه تنها به تضعیف اعتبار رسانه می انجامد، بلکه فاصله آن با مخاطبان را نیز روزبه روز بیشتر خواهد کرد.