توپ رسمی رقابت های جام جهانی چند وقتی است که رونمایی شده؛ توپی به رنگ سه پرچم کشورهای میزبان مشترک جام جهانی که آدیداس طراحی و تهیه کرده است. جالب است که قیمت این توپ در سایت رسمی این کمپانی آلمانی 170 دلار قید شده است. با حسابی سرانگشتی و با نرخ این روزهای دلار در ایران، یعنی چیزی نزدیک به 32 میلیون تومان. برای برجسته شدن بیشتر این موضوع کافی است اشاره شود که حقوق مصوب وزارت کار برای کارگران، تازه با توجه به تسهیلاتی که قرار است در اختیارشان گذاشته شود، 22 میلیون تومان در ماه است؛ حالا اگر فرزند داشته باشند و سابقه کاری هم در رزومه، این عدد تا 24 میلیون تومان بالا می رود.

درد زمانی بیشتر خودش را نشان می دهد که اگر یک کارگر در ایران بخواهد توپ جام جهانی را داشته باشد باید 2 ماه هزینه هایش را جمع کند، به پس انداز فکر نکند، در خورد و خوراک هم حداقل ها را رعایت کند تا بتواند یک توپ فوتبال بخرد؛ البته به شرط آنکه این روزها از کار تعدیل نشده باشد و صاحب خانه هم غم مضاعفی برایش نتراشیده باشد! جالب است در چنین شرایطی خبرآنلاین گزارشی از هزینه سفر پوچ مهدی تاج به کانادا منتشر کرده و هزینه بلیت او و دو همراه دیگرش در این رفت و برگشت را 2 میلیارد تومان برآورد کرده است. باز کاش این سفر، حاصل و دستاوردی برای فوتبال ایران داشت؛ چراکه به تاج و تیم همراهش اجازه ندادند از گیت های فرودگاه خارج شوند و از همان جا برگشتند.

می توانید بگویید پولش را فیفا می دهد

در اینکه این روزها اوضاع اقتصادی به گونه ای است که احتمال بی ارزش شدن پول ملی هر روز بیش از گذشته است، تردیدی نیست. شاید این روزها، شرایط جنگی مزید بر علت شده باشد؛ اما به لطف هنر مسئولان و دولتمردان، حتی پیش از جنگ هم ارز آرام و قرار نداشت و این شیب آزاردهنده، سفره مردم را نشانه رفته بود. شاید نیاز به بازگویی چنین مواردی در مباحث ورزشی چندان حس نمی شود اما واقعا درک صرف هزینه برای سفر به کشوری که از پیش هم مشخص بود به این سادگی ها مهدی تاج را نمی پذیرفت، کار ساده ای نیست.

این هم درست که فدراسیون تا پای مباحث این چنینی مطرح می شود با یک بیانیه فوری یک جمله تکراری دارد که هزینه ها با فیفا است ؛ ولی ماجرای علاقه اعضای فدراسیون به حضور در مراسم قرعه کشی جام جهانی در آمریکا، ثابت کرد الزاما چنین ادعایی هم درست نیست. آن روزها هم فدراسیون در روزهای نخست با قدرت از این می گفت که هزینه ها با فیفا است ولی هرچه زمان جلوتر رفت از قطعیت این ادعا کاسته شد و رفته رفته به این مورد اشاره شد که بخشی از این هزینه ها را فیفا می دهد.

شاید در دوره ای که دکل های نفتی گم وگور می شوند و اختلاس های چند همتی رخ می دهد، 2 میلیارد و ارقام مشابه چشم مورچه محسوب شوند ولی حداقل کاش از هیچ ، دستاوردسازی نمی شد. در همین مورد مشخص، مهدی تاج را برگردانده اند ولی مجموعه اش به گونه ای رفتار می کند که رییس فدراسیون را یک قهرمان ملی معرفی کند.

سفر به ترکیه؛ چرا و با چه هزینه ای؟

وقتی بحث درباره مجموعه فدراسیون می شود هزینه های 2 میلیاردی برای تهیه بلیت چندان موردی برای شان نیست. با این حال، این روزها بهتر است کسی از همین مجموعه توضیحی دهد که سفر به ترکیه و اردوی چند هفته ای تیم ملی، آن هم خارج از فیفادی به غیر از هزینه تراشی، چه دستاورد دیگری دارد؟ آیا قرار است در ترکیه بازی های تدارکاتی برگزار شود و یا اینکه صرفا آب وهوایش نسبت به تهران مناسب و مساعدتر است؟ فدراسیون به خوبی می داند تیمی حاضر به بازی کردن با ایران نمی شود. آن ها در اقدامی بحث برانگیز که شان تیم ملی را زیر سوال می برد 2 بازی تدارکاتی با تیم های باشگاهی ترکیه برای این اردو درنظر گرفته اند! بازی با تیم های باشگاهی به خودی خود ایرادی ندارد؛ به شرط آنکه تیم موردنظر، شناخته شده و متشکل از ستاره های بین المللی باشد، وگرنه بازی کردن با تیم های باشگاهی ناشناخته که نتوانند تیم ملی را محکی جدی بزنند، سفر به ترکیه نیاز ندارد.

ضمن اینکه فدراسیون ظاهرا با یک کشور آفریقایی هم در حال رایزنی برای بازی تدارکاتی است که آن قدر سطحش پایین است که از گفتن اسمش هم این روزها طفره می روند. جالب آنکه برای همین بازی هم مجبور هستند هزینه کنند، پیشنهاد مالی به تیم گمنام بدهند، هزینه های شان را متقبل شوند تا به ترکیه سفر کرده و با شاگردان قلعه نویی دیدار کنند. واقعا به غیر از هزینه اضافی، این اردوی ترکیه چه دستاوردی قرار است برای تیم ملی داشته باشد که در تهران نمی توان به آن رسید؟

با پول فیفا چه می کنید؟

این هم غم بزرگی است؛ فدراسیون تاج سال هاست پشت این داستان پنهان شده که فوتبال ایران درآمدزایی می کند. همین حالا پُز درآمد صعود به جام جهانی را می دهند و یا اینکه می گویند فیفا پول اردوی پیش از جام جهانی را می پردازد. اصلا مگر تحریم های بانکی اجازه می دهد پولی به حساب فدراسیون واریز شود؟ فدراسیون با وعده آزادسازی این پاداش ها، مدت هاست از دولت ارتزاق می کند و به پولی که سهم همین مردم است، چشم دارد. جالب آنکه درآمد ایران در فیفا هم صرف شاهکارهای مدیریتی همین دوستان می شود. بزرگ ترین نمونه آن، ویلموتس گیت است که هزینه چند میلیون دلاری آن قرارداد ننگین، از پول فوتبال ایران که نزد فیفا بود، به جیب ویلموتس واریز شد. یعنی پولی که باید صرف زیرساخت فوتبال در ایران می شد به واسطه هنرنمایی مهدی تاج، از کف رفت.

حالا هم ماجرا تفاوت زیادی نکرده؛ فدراسیون اسپانسری ندارد، کمیته اقتصادی اش فقط یک اسم است و هزینه هایش از جیب دولت پرداخت می شود. پُز عالی و سفرهای خارجی و بدون دستاوردش هم سهم مدیرانی است که بیش از فایده، هزینه روی دست مملکت گذاشته اند. تازه فخر هم به کارگرانی می فروشند که دستمزدشان با کلی چانه زنی، شده 22 میلیون تومان در ماه!