به نقل از فرادید، صبحی تابستانی در سال 2022، ده ها نفر در مزرعه ای در روستای بیکمارش گرد آمده بودند و بسیاری از آن ها فلزیاب در دست داشتند. حدود ساعت 9 صبح، یکی از شرکت کنندگان یک سکه نقره ای را در خاک پیدا کرد. کمی

سایمون هال، هماهنگ کننده حفاری، در اوت 2022 به روزنامه Stratford-upon-Avon Herald گفت: بخشی از مزرعه را محصور کردیم و کم کم سکه های بیشتری ظاهر می شدند. هر بار که سکه تازه ای پیدا می شد، افراد واقعاً از شدت هیجان می لرزیدند. همه مسحور شده بودند. چنین اتفاقی هر روز رخ نمی دهد .

اکنون، نزدیک به چهار سال بعد، پژوهشگران جزییات تازه ای درباره این گنجینه منتشر کرده اند؛ مجموعه ای که احتمالاً بین سال های 871 تا 874 میلادی دفن شده تا از دست مهاجمان وایکینگ در امان بماند. اعضای گروه Go Detecting Ltd. طی تنها یک آخرهفته 25 سکه پیدا کردند و در حفاری های بعدی، باستان شناسان 38 سکه دیگر نیز کشف کردند. این گنجینه دومین نمونه از این نوع است که تاکنون در ووسترشر، واقع در منطقه وست میدلندز، پیدا شده است.

اداره آرشیو و باستان شناسی ووسترشر در یادداشتی نوشته است: دفن گنجینه ها معمولاً با دوره های ناامنی و بی ثباتی مرتبط است. افراد دارایی خود را در زمین پنهان می کردند تا پس از رفع خطر بازگردند و آن را بردارند. اما در بسیاری از موارد، صاحب گنج هرگز بازنمی گشت. کم عمق بودن محل دفن گنجینه بیکمارش نیز دقیقاً نشان دهنده چنین تصمیم شتاب زده ای است .

طبق یادداشت دیگری از همین سازمان، بیشتر این 63 سکه، سکه های نقره ای کوچکی هستند که نام بورگرد بر آن ها دیده می شود؛ پادشاهی که بین حدود سال های 852 تا 874 میلادی بر مرسیا، یکی از قدرتمندترین پادشاهی های انگلستان در اوایل قرون وسطی، حکومت می کرد. قلمرو او منطقه بیکمارش امروزی را نیز در بر می گرفت؛ جایی که آن زمان روستایی کوچک در کنار جاده ای متعلق به دوران روم بود.

دو سکه از مجموعه تازه کشف شده، سکه های فرانکی متعلق به شمال اروپا هستند. سکه دیگری نیز تقلیدی از یک سکه طلای سالیدوس است که در دوران حکومت لویی پارسا، پسر شارلمانی، ضرب شده بود. پیش تر باستان شناسان در بریتانیا بیش از 20 نمونه مشابه پیدا کرده بودند؛ از جمله سکه ای طلایی که یک جنگجوی وایکینگ آن را به گردنبند تبدیل کرده بود.

سایمون کوپلند، متخصص سکه شناسی، گفت این سکه ها در کارگاه هایی در فریسیا ــ منطقه ای که امروزه بخشی از هلند است ــ ساخته می شدند و نوعی ثروت قابل حمل به شمار می رفتند .

وجود سکه هایی از اروپای قاره ای، نظریه پژوهشگران را تقویت می کند که این گنجینه در دوره فعالیت وایکینگ ها در منطقه دفن شده است. در سالنامه آنگلوساکسونِ اواخر قرن نهم آمده که ارتش وایکینگ ها در سال 874 میلادی حمله ای انجام داد و شاه بورگرد را پس از حدود 22 سال حکومت از سرزمینش بیرون راند و تمام آن منطقه را تصرف کرد .

طبق این روایت تاریخی، بورگرد به رم گریخت و تا پایان عمر همان جا ماند. سه سال بعد نیز آلفرد کبیر، پادشاه وسکس، پذیرفت بخشی از سرزمین انگلستان امروزی را به مهاجمان وایکینگی واگذار کند که خود را حاکمان آنگلیای شرقی معرفی کرده بودند.

اگرچه ووسترشر جزو مناطقی نبود که مستقیماً زیر سلطه وایکینگ ها قرار گرفت و اسناد کلیسای جامع ووستر نیز اشاره مستقیمی به حملات وایکینگ ها در این منطقه ندارند، اما این گنجینه ممکن است نشانه ای از رویدادهایی باشد که در منابع تاریخی ثبت نشده اند. همچنین شاید دفن این سکه ها تنها اقدامی احتیاطی در دوران ناامن آن زمان بوده باشد.