استقبال چین از ترامپ با از کار انداختن کارت های برنده آمریکا درباره تحریم های یکجانبه علیه ایران، صورت می گیرد.

استیو هانکه" استاد برجسته اقتصاد در آمریکا و "جفری ونگ" جامعه شناس سیاسی و تاریخی متخصص در سیاست های چین و روابط آن با آمریکا با تایوان، در مقاله ای مشترک در "فورچون" اقدام اخیر وزارت بازرگانی دولت "شی جین پینگ" در ممنوع اعلام کردن اجرای تحریم های یکجانبه آمریکا علیه ایران، را نوعی تغییر موازنه بازی و خوشامدگویی شی به ترامپ در آستانه سفر 9 روز دیگر ترامپ به پکن دانسته است.

در این مقاله آمده است: چین برای ترامپ یک فرش خوشامدگویی آماده کرده و قوانین مربوط به تحریم های یکجانبه ایالات متحده را از نو نوشت.

رییس جمهور ترامپ در 14 و 15 مه در پکن با "شی جین پینگ" همتای چینی خود دیدار خواهد کرد. در آستانه این دیدار، شی جین پینگ همه کارت های بالا را در دست دارد و او این را می داند. چین اطمینان حاصل کرده که ترامپ نیز این را می داند.

در 2 مه، (3 روز پیش) وزارت بازرگانی چین (MOFCOM) اطلاعیه شماره 21 را منتشر کرد. زبان عملیاتی این اطلاعیه بر اساس 3 نکته منفی واضح است که نحوه برخورد طرف های چینی با تحریم های ایالات متحده را تعیین می کند: "نباید آنها را به رسمیت بشناسد"، "نباید آنها را اجرا کند" و "نباید از آنها پیروی کند."

در این اطلاعیه به هر شهروند، شرکت و سازمان چینی دستور داده شده است که این 3 ممنوعیت را در مورد دستور اجرایی 13902 ترامپ در 10 ژانویه 2020 و دستور اجرایی 13846 او در 6 آگوست 2018 اعمال کند، که هر فرد یا شرکتی را که با ایران تجارت کند، تحریم می کند.

وزارت خزانه داری ایالات متحده در 24 آوریل امسال با استناد به این دستورات، پنج پالایشگاه چینی - شرکت پتروشیمی هنگلی (دالیان) و چهار تولیدکننده کوچک تر در شاندونگ و هبی - را به دلیل خرید نفت خام ایران تحریم کرد. با اطلاعیه شماره 21، پکن اعلام کرد که این تحریم ها در خاک چین غیرقابل اجرا هستند.

دو نکته قابل توجه است: کاری که چین انجام داد و زمان انجام آن.

انتخاب ابزار اولین چیزی است که باید درک شود - و بی سابقه است. وزارت بازرگانی چین در 9 ژانویه 2021، قوانین مقابله با اعمال فراسرزمینی ناموجه قوانین خارجی را منتشر کرد. بیش از پنج سال، این قوانین بلااستفاده بودند. با اطلاعیه شماره 21، پکن برای اولین بار به این قوانین استناد کرده تا پرونده ای را مطرح کند و عملا یک قانون مدت ها مسکوت را از نو مطرح کند. اکنون که این قانون فعال شده است، بعید است که این ممنوعیت یک ابزار یک بار مصرف باقی بماند.

برخی ممکن است استدلال کنند که اقدام اخیر پکن، اقدام کوچکی است و چهار پالایشگاه از پنج پالایشگاه نامبرده، کوچک و بی اهمیت هستند. اما این اقدامی بسیار جدی و مهم است.

تا آخر هفته گذشته، قوانین پکن مانند ببر کاغذی بودند. با صدور اطلاعیه شماره 21، این وضعیت تغییر کرد. این دستور، برای اولین بار، حق اقدام خصوصی را فعال می کند. پیامدهای آن بسیار گسترده است.

مکانیسم این اقدام به این صورت است: اگر یک بانک، تاجر، بیمه گر یا کشتیرانی آمریکایی یا خارجی، برای رعایت تحریم های ایالات متحده، یکی از پنج پالایشگاه نامبرده را قطع کند، پالایشگاه می تواند در دادگاه چین درخواست خسارت کند.

جنبه دوم حمله متقابل پکن، زمان بندی آن است. این اعلامیه فوری و مقدمه ای آگاهانه برای اجلاس پکن بین شی و ترامپ بود. چینی ها دقیقا می دانند چه کارت های بازی را در دست دارند - و دقیقا ترامپ فاقد چه کارت های بازی است. اطلاعیه شماره 21 "مقدمه ای" برای ورود ترامپ به پکن است. پیام به هیات آمریکایی غیرقابل انکار است: قوانین در حال بازنویسی هستند و این بازنویسی در پکن انجام می شود.

پیامدهای این امر فراتر از پکن است. چین رهبری سازمان "بریکس" را بر عهده دارد و بریکس از الگوی پکن پیروی خواهد کرد. برای دهه ها، واشنگتن معماری تحریم های خود را بر این فرض بنا کرده بود که هیچ طرف مقابل اصلی با یک اقدام متقابل مقابله به مثل نخواهد کرد. این فرض در دوم ماه مه منقضی شد.

ما مدت هاست استدلال کرده ایم که تحریم ها کارت هایی هستند که بازنده ها بازی می کنند. سابقه تاریخی بدون ابهام است: تحریم ها به ندرت به اهداف مطلوب خود می رسند و اغلب منجر به حمله متقابل می شوند. اطلاعیه شماره 21 وزارت بازرگانی چین دقیقا همین است.

این "فرش خوشامدگویی" پکن برای ترامپ است - و اولین ضربه آن، آخرین ضربه آن نخواهد بود.