زندگی یک شکارچی، محاسبه ای مداوم بین ریسک و پاداش است. هر شکار انرژی می طلبد و هر شکار ناموفق یا هر آسیب دیدگی می تواند به معنای گرسنگی و مرگ باشد.

انتخاب طبیعی آن ها را به موجوداتی فرصت طلب و بی رحم تبدیل کرده است. آن ها هر چیزی را انتخاب می کنند که بیشترین شانس موفقیت و کمترین شانس آسیب دیدگی را داشته باشد.

یک پلنگ درباره این که آیا طعمه اش حق دارد زنده بماند یا اینکه مبارزه منصفانه است فکر نمی کند. آنچه برایش اهمیت دارد این است که امروز غذا بخورد و فردا زنده بماند. گذشتن از یک شکار آسان به دلیل احساس بی شرمی، مساوی با خودکشی است.

به همین دلیل است که اکثریت شکارچیان، بیش از همه، کوچکترها را هدف می گیرند. یک تازه وارد در این بازی، ساده ترین و کم ریسک ترین وعده غذایی است.