فرارو- بعد از مدت ها انتظار اخیرا فیلم سینمایی بلندی های بادگیر در سینماهای جهان اکران شد.

به گزارش فرارو، این نسخه نه تنها بازخوانی وفادارانه از رمان بلندی های بادگیر نیست. بلکه اثری مستقل و پرانرژی که به رغم همه ایرادات جهان خود را می سازد. جهانی متفاوت و مدرن.

اگر نخستین تصویر مارگو رابی در نقش کتی را روی صخره های ورکشایر دیده باشید، شاید اولین واکنش شما این باشد که او در کتاب هرگز اینقدر بی پروا نبوده . این همان چیزی که اقتباس امرالد فنل را از نسخه های پیشین متمایز می کند. در واقع این فیلم نسخه ای کلاسیک و محافظه کار از رمان نیست بلکه اثری بی پروا و جسورانه است که با نگاهی مدرن قصه آشنایی کتی و هثکلیف را بازگو می کند.

نقطه قوت فیلم، نیمه نخست که با دنیای کودکانه این دو کاراکتر شروع می شود. جایی که آن دو با هم آشنا می شوند. ماجرا هر چه جلوتر می رود جیکوب آلوردی و مارگو رابی پیچیدگی های این رابطه را بهترین شکل نشان می دهد.

در عین حال فیلم عامدانه به سراغ درام رفته و سایر مسائل مانند نقدهای اجتماعی و سیاسی را به حاشیه برده یا کاملا نادیده گرفته. صحنه های پر از شور، طنز و تنش به وضوح نشان می دهند که در ملودرام فیلم اغراق شده. مانند سکانس های جاسوسی کتی از ادگار و ایزابلا .

همین اغراق هاست که مخاطب تجربه ای متفاوت درباره بلندی های بادگیر دست پیدا کند. عشق نه یک احساس سرکوب شده و درونی بلکه نیرویی بیرونی و پیش برنده داستان است. همین تغییر زاویه فضای اثر را از حال وهوای سنگین و رازآلود نسخه های پیشین دور می کند و آن را به ملودرامی پرشور نزدیک تر می سازد.

مارگو رابی در نقش کتی با تعادل بی پروایی و پشیمانی، نقشی پیچیده و جذاب ارائه می دهد. با این حال بدون تردید جیکوب آلوردی ستاره فیلم است. حس و ارتباط میان آن ها به درستی شکل گرفته. همین احساس نیروی محرکه فیلم است و بسیاری از لحظات هیجانی بلندی های بادگیر را شکل می دهد.

بلندی های بادگیر با شروع پر قدرت در میانه مسیر گاهی کم جان می شود. صحنه های پر زرق و برق و موسیقی نیز ممکن است مانع از نزدیکی مخاطب به داستان شود. در واقع این جسارت امرالد فنل در اقتباس مدرن در برخی از لحظات با ضعف در انسجام داستان همراه است.

این فیلم اقتباسی جسورانه است که هم جذابیت های بی نظیر و هم کاستی هایی دارد. بازیگری عالی، سکانس های به یاد ماندنی و در کنار طراحی صحنه و موسیقی گاه سطحی تجربه ای متفاوت برای مخاطب ایجاد می کند.

در نهایت بلندی های بادگیر را باید فیلمی دانست که قطعا ارزش دیدن دارد اما مخاطب باید آماده باشد که ترکیبی متفاوت از زشتی، زیبایی و فاصله را ببیند.