صادرات فرش دستباف ایران که زمانی یکی از مهم ترین منابع ارزآوری غیرنفتی و نماد قدرت اقتصادی کشور بود، در سال های اخیر با سقوطی معنادار روبه رو شده؛ افتی که دیگر نمی توان آن را صرفا به تحریم یا رکود جهانی نسبت داد. این صنعت که در دهه 70 و اوایل دهه 80 سالانه بیش از 2 میلیارد دلار ارزآوری داشت، اکنون به زیر چند صد میلیون دلار رسیده و بخش قابل توجهی از بازارهای سنتی خود را از دست داده است.

به گزارش اقتصاد 24، فعالان این حوزه سیاست های ارزی ناپایدار، الزام های بازگشت ارز و مشکلات نقل وانتقال پول را از عوامل اصلی این افول می دانند. فرش دستباف کالایی زمان بر و مبتنی بر اعتماد بلندمدت است و با قراردادهای کوتاه مدت سازگار نیست؛ موضوعی که با مقررات فعلی همخوانی ندارد.

در این میان، کشورهایی مانند هند، پاکستان، نپال و چین با بازاریابی مدرن و ثبات مقررات، سهم ایران را در بازارهای جهانی تصاحب کرده اند. به گفته فعالان صنفی، آنچه ایران از دست داده تنها بازار نیست، بلکه اعتماد خریداران خارجی است. تداوم این روند علاوه بر کاهش ارزآوری، معیشت صدها هزار بافنده را تهدید می کند و می تواند به از دست رفتن سرمایه انسانی و فرهنگی این صنعت منجر شود.