محمدحسین عادلی، دیپلمات سابق، در پاسخ به این پرسش مذاکرات ایران و آمریکا در دور جدید از نگاه شما با تکیه بر چه مولفه هایی می تواند مسیری متفاوت از گذشته و البته سریع تر برای رسیدن به توافق را طی کند اظهار کرد: نکته اولِ مثبتِ تحولات اخیر این است که طرفین توافق کرده اند با یکدیگر مذاکره کنند. اصلِ توافق برای مذاکره به این معناست که طرفین به این نتیجه رسیده اند که گزینه های دیگر، یعنی ادامه تخاصم یا درگیری نظامی، برای آن ها ریسک و هزینه بیشتری دارد.

به گزارش اقتصادنیوز، او افزود: قبولِ مذاکره یک معنای دیگر هم دارد و آن این است که طرفین پذیرفته اند امتیازاتی بدهند و در برابر آن، امتیازاتی بگیرند و مواضع قبلی و فعلی خود را در قبال این امتیازات تغییر دهند. بنابراین، مذاکره زمانی می تواند امیدبخش باشد که طرفین همواره در طول فرآیند مذاکره به این دو مؤلفه توجه کنند و بدانند که در پایان مذاکره و توافق، قرار است هر دو از بخشی از مواضع خود عدول کنند تا بتوانند امتیازات حیاتی و مهم خود را دریافت کنند.

سفیر سابق ایران در کانادا گفت: در نتیجه، توافق فقط زمانی امکان پذیر است که طرفین آن را برای خود برد تلقی کنند. مذاکره موفق، یک بازی برد-برد است. حال در این چارچوب و بر این اساس، پس از جنگ 12 روزه، طرفین یعنی ایران و آمریکا برای مذاکره آمادگی نداشتند؛ زیرا ایران در میانه مذاکرات مورد تهاجم نظامی قرار گرفته بود و هرگونه مذاکره را بی فایده و نوعی خدعه تلقی می کرد. آمریکا نیز که به نیابت از اسراییل وارد عملیات نظامی شده بود، با این تصور که ایران در ضعیف ترین شرایط خود قرار دارد، حاضر به مذاکره نبود و تنها خواهان تسلیم ایران بود.

او ادامه داد: اما گذشت زمان باعث شد که علی رغم رایزنی های اسراییل و القائات نادرست، آمریکا به درک نادرست خود از شرایط ایران پی ببرد و برای مذاکره آماده شود. بنابراین، طرفین باید با آمادگی برای مبادله امتیازات، بر سر میز مذاکره بنشینند و آمادگی عدول از مواضع قبلی خود را داشته باشند. برای این کار، لازم است با درک شرایط طرف مقابل، شناخت دقیقی از خطوط قرمز یکدیگر داشته باشند.

عادلی افزود: برای مثال، آمریکا باید بداند کشوری که بیش از 25 سال هزینه توسعه ظرفیت های هسته ای خود را، همراه با بالاترین و بی سابقه ترین فشارها و تحریم ها پرداخته است، نمی تواند نسبت به آن بی تفاوت باشد. به هر تقدیر، امید آن است که ابتکارات طرفین بتواند مواضع آن ها را به یکدیگر نزدیک و منطبق کند.

عادلی در بخش دیگری از این گفتگو گفت: سرمایه گذاری مستقیم خارجی در ایران می تواند یکی دیگر از بخش های قابل توجه در این مذاکرات باشد. البته برای تحقق این هدف، باید فرآیندهای روزآمد یا ویژه ای در نظر گرفته شود؛ زیرا روند پذیرش سرمایه گذاری خارجی در کشور به قدری پیچیده و کند است که می تواند شرکت های سرمایه گذار را از هرگونه اقدام منصرف کند.

او افزود: از این رو، لازم است یک فرآیند ویژه برای سرمایه گذاری مستقیم خارجی به شیوه Fast Track ایجاد شود. بازار 90 میلیونی ایران، به علاوه بازارهای صادراتی در دسترس، بازاری چندصد میلیونی را در اختیار سرمایه گذاران خارجی قرار می دهد. با این حال، برای بهره برداری از این ظرفیت، باید تمهیدات داخلی لازم اتخاذ شود؛ زیرا در غیر این صورت، پس از هرگونه توافق، ممکن است اجرای تعهدات با شکست روبه رو شود و زمینه سوءتفاهم های سیاسی را فراهم کند.