سید مصطفی هاشمی طبا، تحلیلگر سیاسی و معاون پیشین رییس جمهور در یادداشتی در شرق نوشت: این به راستی سخنی نغز و اندیشمندانه است و نه تنها در مورد طرح های نیمه تمام عمرانی، بلکه باید در تمام زمینه های موجود در کشور و به ویژه در کار دولت رعایت شود.

اما ببینیم روی سخن ایشان با چه کسی است. کمی دقت، این امر را روشن می کند. در جریان تدوین لایحه بودجه هر سال سازمان برنامه و بودجه نسبت به تهیه لایحه بودجه (پس از نظرخواهی از وزارتخانه ها، با رعایت یا عدم رعایت آنها) لایحه را تهیه و به دولت تقدیم می کند و از جمله موارد مذکور در این لایحه، لیست طرح های نیمه تمام است. دولت هم پس از تشریفات لازم، لایحه را تصویب و به مجلس تقدیم می کند.

طبعا لیست طرح های نیمه تمام، هم مصوبه دولت و هم امضای رییس جمهور را ذیل صفحات خود دارد. حال معما اینجاست که تصمیم به اولویت دادن به طرح ها با چه کسی است؟ چگونه رییس دولت از مصوبه خود روی برمی تابد؟ مگر کسی دیگر می تواند اولویت برای طرح های نیمه تمام برگزیند؟

ظاهرا روی سخن ریاست جمهور محترم با خودشان است. شاید بگوییم سال گذشته در آذرماه که فصل تدوین و تصویب لایحه بودجه بوده، تجربه چندانی وجود نداشته اما امسال با گذشت یک سال، علی القاعده اگر مسئولین قائل به اولویت بودند این امر عملی می شد. یعنی دولت اولویت های موضوعی را به سازمان برنامه و بودجه ابلاغ می کرد و آنان در لایحه مصادیق آن را می آوردند و آنگاه این مصادیق در دولت تصویب می شد. حال اگر مجلس اولویت ها را دگرگون می کرد، آنگاه بحق جای گلایه برای شخص اول اجرایی کشور باقی می ماند.

این اظهار نظر بهانه ای می شود برای آنکه ببینیم آیا اصلا در دولت فعلی (مثل دولت های قبلی و البته جدا از دولت روحانی که اولویتش رفع تحریم ها بوده و کاری به دیگر کارها نداشت) موضوع اولویت تا چه حد مطرح است و دولت چگونه این اولویت ها را فهرست و ابلاغ و اعلام کرده است.

تحقیق و جست وجو برای یافتن فهرستی از اولویت های دولت نتیجه ای نمی دهد و در لایحه بودجه همانند قانون برنامه پنج ساله هفتم اولویتی دیده نمی شود و دولت هم درباره اجرای قانون اخیرالذکر به جز اظهار به نیاز به 300 میلیارد دلار برای اجرای آن حرفی نزده است، فلذا اولویت های دولت را نمی توان کشف و ضبط کرد و ناچار عملکرد دولت را می توان مصداق اولویت بندی دانست و آن هم از حضور رییس جمهور در مراسم مختلف و وقتی که برای این کار می گذارد معلوم می شود.

در آنجا می بینیم که رییس دولت برای همه چیز وقت می گذارد؛ از حضور در اردوی کشتی گیران و فوتسال بازها تا در کنار هنرمندان، صنعتگران، توان یابان، معلمان، دانشگاهیان و پژوهشگران بودن و سخنرانی برای آنان که گرچه مشوقی برای آنان است، در عین حال هم از شأن وزرای مربوطه می کاهد و هم نشان از نبود اولویت در نظام فکری دولت حاکم دارد.

البته خواهند گفت شرایط کشور ویژه است (که همیشه چنین بوده) و به قول رییس جمهور، هر روز مصیبت جدیدی برای دولت پیش می آید. که واقعا چنین است و به همین دلیل است که رییس جمهور و دولت باید در این شرایط حاد اولویت های خود را بشناسند.

نه آنکه بخواهیم بگوییم دولت دیگر کارها را رها کند چه تشکیلات دولتی و وزرا کار خودشان را باید انجام دهند. سخن از وقت ویژه ای است که دولت برای موضوعات خاص در شرایط روز کشور باید صرف کند و رییس جمهور با وقت محدود روزانه به اولویت هایی بپردازد که وزرا به آن نمی توانند ورود کنند یا نیاز به پشتیبانی فوق العاده داشته باشند. اگر قرار است همه چیز اولویت داشته باشد و رییس جمهور بخواهد دل همه را به دست آورد، آنگاه اولویت هیچ معنایی نخواهد داشت و چنین می شود که همه کس از رییس جمهور توقع دارد در فلان مراسم شرکت کند، به افراد جایزه و یادبود و تقدیرنامه بدهد و برای آنان سخنرانی کند و آنگاه خسته از مراسم بخواهد به دیگر کارها رسیدگی کند.

واقعا اولویت دولت کدام است؟ مسائل ژئوپلیتیکی که شاید بر همه چیز سایه افکنده یا شرایط عمومی زیست محیطی و سرزمینی یا اسراف در انرژی و ثروتی که بر باد می رود یا استهلاک زیرساخت های کشور با شرایط تربیتی نسل جوان و مسائل اجتماعی کشور. اجرای کدام یک از مفاد قانون هفتم پیشرفت در اولویت است؟

اولویت هزینه های ارزی کدام است؟ تجارت خارجی در کجای اولویت ها قرار دارد، مبارزه با فساد چه جایی در ذهن رییس جمهور دارد. اینها را مقایسه کنید با وقتی که رییس جمهور برای مراسم متفاوت و شاید بدون اولویت که باید جور آن را وزیر مربوطه یا معاونان او تحمل کنند، صرف می کند. البته حداقل در یک مورد اولویت گذاری دیده شده است و آن اولویت انتخاب افراد از سلیقه های مختلف با کارآیی ناچیز به عنوان وفاق بر انتخاب افراد کاردان و توانمند.