اسدالله امرایی در اعتماد نوشت: در جنگل های سیبری اثر سیلون تسون با ترجمه پریزاد تجلی در انتشارات مروارید منتشر و به تازگی چاپ نهم آن به بازار آماده شده است. در جنگل های سیبری عنوانی فریبنده نیست، بلکه حاصل تجربه ای واقعی از زندگی نویسنده ای تنها در قلب جنگل در سرزمین پوشیده از برف سیبری است. سیلون تسون ما را همراه خود به دل طبیعت سرد و یخ زده روسیه کنار دریاچه بایکال می برد و به خواندن یافته های درونی و بیرونی اش از زندگی آنجا فرا می خواند.

او در این مکاشفه به مدت شش ماه را تنهایی در طبیعتی بکر کنار افراد اندکی که کیلومترها آن طرف تر از او در فضایی روستایی زندگی می کردند، تجربه کرد. وقتی کسی نیست تا افکارت را با او در میان بگذاری، ورقه های کاغذ محرم اسرارت می شوند؛ دفترچه یادداشت می شود همدمی قابل اطمینان. سیلون تسون که شش ماه در جنگل های تایگا اطراف دریاچه بایکال در سیبری زندگی کرده است، این دفتر را در اختیار ما قرار داده تا ما هم آن را بخوانیم. مراقبه ای درباره فرار از هرج و مرج زندگی مدرن و کشف مجدد شکوه و فضیلت تنهایی.

کتاب در جنگل های سیبری که برنده جایزه مدیسی برای کتاب غیرداستانی شده است، تلاشی برای یافتن آرامش است که به اوج خود رسیده است. سیلون تسون که با مکان هایی که مهمان نواز نیستند غریبه نیست، خود را در یک کابین چوبی در دریاچه بایکال سیبری تبعید می کند، یک روز پیاده روی کامل و دور از هر همسایه ، تنها با افکار، کتاب های خود، چند سگ و بطری های ودکای زیادی برای مصاحبت. وی که از فوریه تا ژوییه در حال نوشتن بود، قدردانی عمیق خود را از سرزمین خشن اما زیبا، مردان و زنان مقاوم در این سرزمین و تاریخ عجیب و غریب که به سیبری مکانی تقریبا اسطوره ای در تصورات داده است، نثار می کند.

کتاب در جنگل های سیبری

خاطرات تسون که غنی از مشاهده، درون نگری و شوخ طبعی لازم برای خندیدن به حماقت خودش است، در مورد آزادی نهایی برای در اختیار گرفتن زمان خود است. فقط در دستان یک قصه گوی با استعداد است که یک آزمایش در انزوا می تواند به یک ماجراجویی استثنایی در دسترس همگان تبدیل شود. به خودم قول داده بودم که قبل از چهل سالگی مدتی را تنها در دل جنگل ها زندگی کنم. شش ماه در کلبه ای کنار دریاچه بایکال در سیبری ماندم. جایی دورافتاده که با نزدیک ترین دهکده صدوبیست کیلومتر فاصله داشت، نه همسایه ای بود و نه جاده ای، فقط هرازگاهی کسی به دیدنم می آمد. زمستان دمای هوا سی درجه زیر صفر بود و تابستان خرس ها در بیشه ها پرسه می زدند.

خلاصه آنجا یک بهشت به تمام معنا بود! در این گوشه دورافتاده، زندگی زیبا و به دور از تجملی را کشف کردم، زندگی ای محدود به کارهای ساده و ضروری. گذران روزها را از خلال دریاچه و جنگل نگاه می کردم. هیزم می شکستم، برای شامم ماهی می گرفتم، کتاب می خواندم و در میان کوه ها راه می رفتم. کلبه من برج دیده بانی عالی ای برای شکار کوچک ترین حرکات طبیعت بود. من آنجا زمستان، بهار، خوشبختی، ناامیدی و در نهایت آرامش را شناختم. زندگی در جنگل های تایگا مرا کاملا تغییر داد. یک جا ماندن چیزی را برایم به همراه آورد که دیگر از طریق سفر به دست نمی آوردم. هوش مکان، به من کمک کرد تا زمان را رام کنم و با آن انس بگیرم. کلبه من آزمایشگاه این تغییر و تبدیل ها بود.