به گزارش فرارو، خبرورزشی نوشت: در سازمان صداوسیما جمله انقلاب بچه های خود را می خورد را به وضوح می بینید. بیش از دو دهه از هزینه بیت المال خرج امثال عادل فردوسی پور می کنند و وقتی آن ها به موقعیت مقبول اجتماعی رسیدند، تبدیل می شوند به دشمن! سازمانی که خود تشکیلات عریض و طویلی برای سنجش صلاحیت دارد و خروجی اش می شود مزدک میرزایی که بازنشسته همین سازمان است و حالا علیه آن ها آن سوی دنیا حرف می زند! مثال ها فراوانند از احسان علیخانی تا احسان کرمی. چیزی که بیشتر از همه در رفتار این سازمان نمود دارد اصرار آن ها در تکرار یک رفتار اشتباه با نتیجه مشخص است که هنوز هم با قدرت ادامه دارد!

این که صداوسیما هیچ کدام از نهادهای دیگر را قبول ندارد و به هیچ کدام از قوانین بین المللی هم پای بند نیست -حتی قانون پخش مسابقه فوتبال که طبق روح رقابت ورزشی باید عادلانه افراد را نشان داد- نشانه کامل آن است که می بینیم چقدر توانسته تمام سلایق را پای رسانه جمع کند. سازمان مسابقه استقلال برابر مس را پخش کرد، بدون آن که تصویری از وریا غفوری نشان دهد. کسی که در همین حاکمیت و نظام، ابتدا مربی و سپس سرمربی استقلال شده و از سوی فدراسیون فوتبال برایش مجوز حضور روی نیمکت صادر شده است. در تیم دولتی هم سمت دارد!

اولین معنای این حرکت این است که صداوسیما کاری به قواعد ندارد و هر کس را دلش بخواهد نشان می دهد و هرکس را نخواست از تمام حقوق محروم می کند؛ ایضا تمام بینندگانش را. دومین پیام آن این است هرکس مثل ما فکر نکند و مثل ما حرف نزند، جایی در سازمانی که مثلا ملی و با بودجه ملی اداره می شود، ندارد.

واقعیت پشت این حرکت این است که در کشور ما هرکس کدخدای منطقه خود است و هیچ کاری به قوانین و یکپارچگی حاکمیت ندارد. اگر وریا یا هر کس دیگر مشکلی دارد، این کشور قوه قضاییه، دادگاه و قانون دارد. او را احضار می کنند و درصورت اثبات مجازات می کنند. اصلا مگر می شود بدون استعلام از منابع امنیتی و مراجع لازم قانونی، در باشگاه بزرگی مثل استقلال یا پرسپولیس کار کرد؟ چطور می شود که نهادهای امنیتی به کسی اعتماد دارند و یک باشگاه دولتی به کسی شغل می دهد، اما صداوسیما از موضعی بالاتر می گوید من هیچ کدام این ها را قبول ندارم؟ کت تن من است و هرکس نمی خواهد، از ایران برود!

ساختار تلویزیون به گونه ای است که حتی یک کارمند معمولی هم آن جا رییس جمهور را قبول ندارد! کاملا خودمختار و با آزادی عمل هر کار دلش خواست می کند و به هیچ کس هم پاسخ گو نیستند. به آخرین مصاحبه جناب جبلی نگاه کنید!

و متاسفانه باید گفت این رفتاری است که همیشه تکرار می شود. تا بوده همین بوده و دیگر اسمش یک اتفاق نیست که اشتباه شده باشد؛ بلکه یک انتخاب است! انگار آلبرت انیشتین این جمله معروفش را با نگاه به 70 سال بعد از مرگش و در رابطه با تصمیمات برخی مسئولین ما گفته: دیوانگی، یعنی انجام دوباره و دوباره یک کار و انتظار نتیجه ای متفاوت داشتن!