پرسپولیس در هفته های اخیر شرایط خوبی نداشته و نتایج این تیم به شکل عجیبی افت کرده است. تیمی که در نیم فصل اول با وجود شروعی ضعیف در پایان هفته پانزدهم به رقابت برای قهرمانی برگشت و با رتبه دومی و در حداقل اختلاف با صدر نیمه ابتدایی مسابقات را به پایان رساند حالا در رتبه پنجم جدول قرار دارد و بیم این می رود که یک رده دیگر نیز در جدول سقوط کند.

در عین حال با پیروزی سپاهان و استقلال در بازی هایشان اختلاف با این دو تیم بیشتر شده و می تواند بیشتر از اینها شود.

پرسپولیس در سه هفته اخیر سه باخت متوالی داشته که در تاریخ لیگ برتر طی حداقل ده سال اخیر بی سابقه بوده است. پرسپولیس همواره شرایط و چهارچوبی داشته که بعد از هر باخت یا دورانی بحرانی با انتقادهای هواداران و پیشکسوتان و البته تجربه بازیکنانش و کادر فنی بر بحران فائق می آمد و دوباره در مسیر درست قرار می گرفت اما این بار چنین اتفاقی رخ نداده و شرایط همچنان وخیم و غیر قابل کنترل است.

انتظار می رفت برخی بازیکنان باتجربه و کاپیتان های پرسپولیس بعد از تداوم ناکامی ها با در نظر گرفتن شرایط رقابت در جدول و تنها جامی که برای این تیم باقی مانده کمک کنند تا تیم دوباره در مسیر موفقیت قرار بگیرد اما برخی از آنها خودشان وارد حواشی شده و هیچ کمکی به خروج از بحران نکرده اند. در عین حال یک تصمیم مدیریتی پر سر و صدا به تداوم این بحران و حتی درگیر شدن با ابعادی دیگر از مشکلات و حواشی دامن زده و با وجود تأکید مدیران باشگاه با واکنش تندی از سوی اوسمار مواجه شده است.

غیر از اینها یک انتقاد بزرگ به شخص اوسمار ویرا هم وارد است. انتقادی که البته فنی نیست و به تغییرات حین بازی یا چیدمان ترکیب از سوی او ربطی ندارد. اوسمار مسئول فنی تیم است و معمولاً مربیان خارجی خودشان را به مسائل فنی از تمرین و آماده سازی تیم گرفته تا کوچینگ و ریکاوری محدود می کنند اما به هر حال نقش سرمربی در جایی فراتر از اینها را هم در برمی گیرد. سرمربی وظیفه دارد کنترل رختکن را به دست بگیرد و ضمن ارتباط دوستانه با بازیکنان یا مدل مربی شاگردی شرایطی ایجاد کند که بازیکنان از آنها حرف شنوی داشته باشند.

اوسمار هم مربی با دیسیپلینی است و این مسأله را چه در مقطع اول حضورش در جمع سرخ ها چه وقتی دوباره به سمت سرمربیگری پرسپولیس رسید ثابت کرده است. او مربی منظمی است و از این نظر بیشتر به مربیان اروپایی شباهت دارد تا یک برزیلی. او در همین ماجرای جریمه 20 درصدی کل اعضای تیم که از نظر سرمربی باعث شد دیوار اعتماد بین باشگاه و تیم فرو بریزد خیلی سفت و محکم ایستاد و حرفش را زد بدون اینکه ترسی از مقابله با مدیریت باشگاه داشته باشد. در چنین مواردی بعضاً مربیان خارجی که کاراکتر ترسو یا محافظه کاری داشته باشند خودشان را کنار می کشند و پشت بازیکنان و زیرمجموعه خود در نمی آیند اما اوسمار با وجود تأکید مدیران باشگاه بر رفع سوء تفاهم حرف هایش را زد.

با وجود این، سؤال بزرگ اینجاست که نقش خود اوسمار در حل این بحران چیست؟ آیا او تنها باید با طرح مشکلات و اشتباهات مدیریتی مدیران باشگاه شرایط را وخیم تر کند؟ آیا او برای حل این مشکلات و در دست گرفتن کنترل و یکدست کردن رختکن نباید کار خاصی انجام بدهد؟ آیا نباید با کاپیتان ها و اعضای تیم جلساتی داشته باشد و با بازگو کردن شرایط وخیمی که تیم در آن قرار گرفته برای همدلی و اتحاد بازیکنان تلاشی داشته باشد؟ آیا خودش نباید پیشقدم شود تا با مدیریت باشگاه برای حل معضلی که منجر به بی اعتمادی بین طرفین شده گامی بردارد؟

به نظر می رسد اوسمار که در فوتبال ایران و طی دوران سرمربیگری اش هیچ گاه شرایط بحرانی را تجربه نکرده بود حالا در اولین مقطع دشواری که در آن قرار گرفته نشان داده مدیریت بحران را بلد نیست یا حداقل اینکه تلاشی برای آن نمی کند. این نکته ای است که از برخی مصاحبه های پیشکسوتان پرسپولیس نیز دریافت می شود و به عنوان یک انتقاد از اوسمار مطرح شده تا این نکته را به ذهن بیاورد که شاید اگر یک مربی ایرانی با تجربه در این موقعیت هدایت سرخ ها را در دست داشت با کنترل اوضاع قدم بزرگی در بازگشت تیم از این طوفان ویرانگر برمی داشت.