نتایج یک مطالعه جدید نشان می دهد که تأثیری موسوم به تأثیر برکینگ بد ناشی از سرطان واقعی است.

به گزارش ایسنا، پس از تشخیص سرطان، تغییرات زیادی می تواند رخ دهد. این خبر ممکن است باعث پریشانی، اضطراب یا افسردگی شود که با موجی از محاسبات مجدد از سوی بیمارانی که ناگهان زندگی را از زاویه دیگری می بینند، همراه می شود.

یک مطالعه جدید نشان می دهد که این خبر همچنین ممکن است چیزی غیرمنتظره تر را تغییر دهد. در سال های پس از تشخیص سرطان، احتمال محکومیت افراد به جرم، از جمله افرادی که سابقه کیفری ندارند، به طور قابل توجهی بیشتر است.

این مانند همان داستانی است که در سریال آمریکایی مشهور برکینگ بد (Breaking Bad) دیدیم. برکینگ بد یک سریال تلویزیونی درباره یک معلم شیمی دبیرستان با یک زندگی عادی و آرام بود که مبتلا به سرطان تشخیص داده شد و همین اتفاق، او را به سمت جرم و جنایت سوق داد.

با این حال، اکثر بیماران مبتلا به سرطان که این تأثیر را تجربه می کنند، به اندازه شخصیت آن سریال که والتر وایت (Walter White) نام داشت، بی رحم نمی شوند. طبق این مطالعه، محکومیت های آنها معمولاً منعکس کننده تخلفاتی مانند دزدی از مغازه ها یا حمل مواد مخدر است.

با این حال، این تخلفات هنوز هم می توانند مشکل ساز باشند. با توجه به پیامدهای بالقوه برای بیماران محکوم، خانواده های آنها و قربانیان، ارزش دارد که عمیق تر بررسی شود تا بفهمیم آیا سرطان واقعاً پشت این الگو است و اگر چنین است، چرا؟

برای انجام این کار، تیمی از اقتصاددانان داده های چندین دفتر ثبت اداری در دانمارک را با هم ترکیب کردند و مجموعه داده های گسترده ای را شامل جمعیت شناسی، کار، تحصیلات، درآمد، ثروت، سلامت و سابقه کیفری ایجاد کردند.

آنها بر روی 368 هزار و 317 نفر که بین سال های 1980 تا 2018 به سرطان مبتلا شده بودند، تمرکز کردند و با پیوند دادن داده های سلامت و سوابق کیفری توانستند رفتار بیماران را با گروه کنترلی که سرطان در آنها تشخیص داده نشده بود، مقایسه کنند.

این مطالعه نشان داد که در ابتدا، بیماران مبتلا به سرطان تازه تشخیص داده شده، هیچ نشانه ای از جرم و جنایت نشان نمی دهند. میزان جرم و جنایت در واقع در سال اول پس از تشخیص کاهش می یابد که با توجه به اینکه بسیاری از این بیماران تحت درمان های فشرده مانند پرتودرمانی یا شیمی درمانی هستند، قابل قبول است.

محققان می گویند: دلیل اصلی این کاهش اولیه، شهودی است. تحت درمان سرطان قرار گرفتن از نظر جسمی طاقت فرسا است و این بیماران را مجبور می کند برای مدت طولانی به بیمارستان مراجعه کنند یا در آنجا بمانند.

با این حال، دو سال پس از تشخیص، داستان تغییر می کند. احتمال محکومیت کیفری بیماران از میزان پایه قبل از تشخیص سرطان آنها بالاتر می رود و از نظر آماری معنی دار می شود.

این اثر تا پنج سال پس از تشخیص همچنان رو به افزایش است و سپس برای پنج سال دیگر در سطوح بالا تثبیت می شود.

این مطالعه نشان داد که در مجموع، بیماران پس از تشخیص سرطان، 14 درصد بیشتر احتمال دارد که به جرمی محکوم شوند.

محققان فراتر از نشان دادن این همبستگی، به دنبال درک این موضوع بودند که چرا تشخیص سرطان می تواند افراد را وادار به قانون شکنی کند. آنها چندین مکانیسم احتمالی را بررسی کردند که با مسائل اقتصادی شروع شد.

محققان خاطرنشان می کنند که همه بیماران در این مطالعه دارای بیمه درمانی بودند که در دانمارک جهانی است و نشان می دهد کسانی که به جرم روی آورده اند، انگیزه شان صورتحساب های پزشکی پرداخت نشده نبوده است.

با این حال، درمان سرطان هزینه مالی زیادی دارد. نویسندگان گزارش می دهند که احتمال اشتغال بیماران در سالی که مبتلا به این بیماری تشخیص داده می شوند، 1.5 درصد کاهش می یابد و حتی کسانی که شاغل هستند، تمایل دارند ساعات کمتری کار کنند و درآمد کمتری داشته باشند.

محققان می گویند: ما نشان دادیم افرادی که قوی ترین رابطه میان جرم و سرطان را دارند، تمایل دارند بیشترین کاهش درآمد کل را نیز تجربه کنند.

با این حال، این مطالعه علاوه بر افزایش جرایم اقتصادی و ملکی، افزایش قابل توجهی در جرایم غیراقتصادی مانند جرایم خشونت آمیز را نیز نشان داد که به عوامل دیگری اشاره دارد.

محققان همچنین احتمال بقای بیماران را در نظر گرفتند، زیرا احتمال مرگ زودهنگام می تواند مانع از عواقب بلندمدت مانند حبس شود.

آنها بیماران را بر اساس احتمال بقای پنج ساله که از نوع سرطان و ویژگی های بیمار مانند سن، جنسیت و وضعیت تأهل تخمین زده شده بود، به زیرمجموعه هایی گروه بندی کردند.

ارتباط بین سرطان و جرم و جنایت برای بیمارانی که احتمال بقای پنج ساله آنها در طول سالی که تشخیص داده شدند، به شدت کاهش یافت، قوی تر بود.

سیاست های رفاهی می تواند این اثر را کاهش دهد . نویسندگان این مطالعه با بهره برداری از تغییرات ناشی از اصلاحات شهرداری دانمارک در سال 2007 دریافتند که افزایش جرم و جنایت ناشی از سرطان در مکان هایی که حمایت اجتماعی کاهش یافته بود، بیشتر بود.

بیماران مبتلا به سرطان باید به سازگاری با شرایط جدید و اغلب ناخواسته ادامه دهند. بسیاری از آنها به دنبال حمایت از جانب عزیزان خود هستند یا بر روی اقداماتی برای تقویت سلامت خود، مانند ورزش و تحقیق در مورد گزینه های درمانی تمرکز می کنند.

اگر این ارتباط در کشورهای دیگر نیز وجود داشته باشد، می تواند به نوع جدیدی از شکاف حمایتی اشاره داشته باشد.

محققان می افزایند: نتایج ما نشان می دهد سیاست هایی که به پیامدهای اقتصادی شوک های سلامت می پردازند، در کاهش تأثیر ناشی از آن بر جرم و جنایت مهم هستند.

این مطالعه در مجله American Economic Journal: Applied Economics منتشر شده است.