تنها گونه طوطی بدون پرواز جهان زمانی تصور می شد که به طور طبیعی محکوم به نابودی است. کاکاپو بیش از حد سنگین، کند و برای شکارچیان بسیار خوشمزه است و رویکردی بسیار آرام و بی تکلف نسبت به تولیدمثل دارد.با این حال، سرنوشت این پرنده شب زی و کم رو که بومی نیوزیلند است، پس از تلاش های غیرمنتظره حفاظت از محیط زیست به سوی بقا متمایل شده است.

به گزارش فرارو، جمعیت این گونه طی سه دهه از 50 به بیش از 200 افزایش یافته است. امسال، با محصول فراوان توت های مورد علاقه این طوطی که شور و اشتیاق نادری برای جفت گیری ایجاد کرده، کارشناسان امیدوارند در فوریه تعداد رکوردی جوجه به دنیا بیاید، چیزی که کاکاپو را به بقا نزدیک تر می کند و نقض پیش بینی انقراض قطعی گذشته را ممکن می سازد.

کاکاپوها در سه جزیره کوچک و دورافتاده در سواحل جنوبی نیوزیلند زندگی می کنند و شانس دیدن آن ها در طبیعت بسیار اندک است. این فصل جفت گیری یکی از این پرندگان را از طریق یک ویدیوی زنده اینترنتی در آشیانه زیرزمینی اش به شهرت رسانده است، جایی که جوجه او روز سه شنبه از تخم بیرون آمد.

کاکاپو موجودی باشکوه است که می تواند بین 60 تا 80 سال عمر کند، اما بدون شک ظاهر عجیبی دارد. این پرندگان می توانند بیش از 3 کیلوگرم وزن داشته باشند. صورت آن ها شبیه جغد است، دارای سبیل و پرهای سبز، زرد و مشکی هستند. همین زیستگاه باعث شده بقا و زندگی آن ها پیچیده شود.

کاکاپو بوی بسیار قوی دارد که ترکیبی از مشک و میوه است. این عطر قوی زمانی که انسان ها صدها سال پیش به نیوزیلند رسیدند، خبر بدی برای طوطی ها بود. ورود موش، سگ، گربه و همراه با شکار توسط انسان و تخریب زیستگاه های جنگلی بومی، گونه های پرندگان بدون پرواز این کشور را تا مرز انقراض کامل سوق داد.

تا سال 1974، هیچ کاکاپویی شناخته شده وجود نداشت. با این حال، کارشناسان حفاظت همچنان به جستجو ادامه دادند و در اواخر دهه 1970، جمعیت جدیدی از این پرندگان کشف شد.

یک دلیل رشد کند جمعیت کاکاپو، رفتار عجیب تولیدمثل آن هاست. سال ها یا حتی دهه ها ممکن است بین هر بار موفقیت در تخم گذاری سپری شود و فصل جفت گیری هر دو تا چهار سال یک بار رخ می دهد. برای بقا جوجه ها، منبع غذایی بزرگی لازم است، اما دقیقاً مشخص نیست که چگونه پرندگان بالغ از محصول فراوان مطلع می شوند.