هیچ دولتی در جهان نمی تواند پیش بینی کند ترامپ در آینده چه آسیبی به معاهدات بین المللی وارد خواهد کرد. در این فضای مبهم، کشورهایی که بودجه نظامی خود را افزایش داده و در برابر تهدیدات او مرعوب نمی شوند، برنده بازی قدرت خواهند بود.

به گزارش عصر ایران و به نقل از The i Paper، در 23 مارس، آلمان رسماً یک سال از انتخاباتی را پشت سر می گذارد که به ائتلاف بی فروغ صدراعظم اولاف شولتس پایان داد. هیچ کس برای پایان این دوره سوگواری نکرد و کمتر کسی جانشین او را ستایش خواهد کرد.

اما با وجود اینکه فریدریش مرتس اشتباهاتی داشته و بسیاری از اصلاحات اولیه ای که وعده داده را به سرانجام نرسانده، این رهبر جدید آلمان سزاوار تحسینی بیش از آن چیزی است که دریافت می کند. به ویژه اگر دوره تصدی او را با سر کی ئر استارمر در بریتانیا مقایسه کنیم.

مرتس در حال بیدار کردن هم وطنان خود از بهت جمعی و بیان برخی حقایق تلخ است.

او به آن ها می گوید آلمان باید نیروهای مسلح خود را بازسازی کند و سریع هم این کار را انجام دهد. باید درک کند صلح تنها زمانی تضمین می شود که کشورها قدرتمند باشند .مفهومی که به دلیل تاریخ آلمان، پذیرش آن دشوار است.

مرتس همچنین می گوید: آلمان باید دست از وسواس در مورد مازاد بودجه بردارد و وام های کلان بگیرد، اقتصاد خود را مدرن سازی کند و از وابستگی های سه گانه اش به روسیه (برای انرژی)، چین (برای صادرات) و آمریکا (برای امنیت) رها شود.

خلاصه اینکه، زمان آن رسیده که سرسخت تر شود و جهان را آن گونه که هست ببیند، نه آن طور که بسیاری دوست دارند باشد.

تمام این ها تنها در یک سال.

مرتس همچنین به چیزی می اندیشد که پیش از این، حداقل در آلمان، غیرقابل تصور بود. او با علم به اینکه دیگر کار با دونالد ترامپ، که تهدیدهایش در مورد گرینلند تنها به تنش ها دامن زده، امنیت ندارد، دستور بازنگری در دستگاه امنیت خارجی کشور را صادر کرده است.

مرتس آشکارا در مورد این چشم انداز صحبت می کند که آمریکا دیگر به دفاع از اروپا نخواهد آمد.

در روزهای اخیر، مرتس فاش کرد که مذاکرات اولیه ای با امانوئل مکرون، رییس جمهور فرانسه، بر سر امکان پیوستن به چتر هسته ای آن کشور داشته است. امری که بر فراخوان او برای توسعه یک استراتژی امنیتی مستقل و قوی تر برای اروپا تأکید می کند.و این در حالی است که او فردی است که سوابقش در سیاست و تجارت تا همین اواخر، بسیار بیشتر از اکثر آلمانی های دیگر، همسو با آمریکا بوده است. به نظر می رسد استارمر نیز بسیاری از همین تفکرات را دارد، اما جرأت بیان علنی آن ها را ندارد.

با این حال، نظام سیاسی آلمان دولت ها را ملزم به تشکیل شدن از احزاب مختلف می کند. یک توافق قانون اساسی پس از جنگ (جهانی دوم) که تا همین اواخر یک فضیلت محسوب می شد و اجماع و مصالحه را به ارمغان می آورد، اما اکنون از سوی بسیاری یک رذیلت تلقی می شود، چرا که کندتر و مبتنی بر شور و مشورت بیشتر است. این موضوع واقعاً باید برای مرتس مانع تراشی کند.

در مقایسه، استارمر اکثریتی با بیش از 150 نماینده پارلمان در اختیار دارد، و با این حال دولت او به دلیل ضعف رهبری دچار لکنت و تزلزل شده است. میراثی که به او رسید، هرچند بد بود، اما بدتر از آن چیزی نبود که همتایانش در سراسر اروپا، در کانادا، استرالیا، ژاپن و دیگر کشورهای هم فکر با آن روبرو بودند.

در صحنه بین المللی، مرتس در حال ایفای نقش به عنوان سیاستمدار برجسته قاره است. او هفته گذشته در سخنرانی افتتاحیه کنفرانس امنیتی مونیخ، که ترکیبی از تحقیر مؤدبانه برای جهان بینی اول آمریکا ی ترامپ و هشدار به هموطنانش برای سرسخت تر شدن بود، گفت: دیگر نمی توان آزادی را امری بدیهی تلقی کرد.

او اعلام کرد که جنگ های فرهنگی، ساخته اروپا نیستند: ما به حمایت گرایی و تعرفه ها اعتقاد نداریم؛ ما بحران اقلیمی را همان گونه که هست می بینیم.

و هنگامی که با ترامپ یا درباره او صحبت می کند، مرتس آن چاپلوسی را که مشخصه دیگران بوده است، از خود نشان نمی دهد.

اگر روندهای فعلی تا سال 2029 ادامه یابد، آلمان به هدف ناتو مبنی بر صرف 3.5 درصد از تولید ناخالص داخلی برای هزینه های مستقیم دفاعی و 1.5 درصد دیگر برای زیرساخت های حیاتی دست خواهد یافت. بیش از یک تریلیون یورو برای این منظور تأمین می شود که بیشتر آن از طریق استقراض است. در مقابل، بریتانیا دستیابی به این هدف را تا آخرین لحظه ممکن، یعنی سال 2035، به تعویق انداخته و بیشتر بودجه اضافی نیز در سال های پایانی تخصیص خواهد یافت.

پس از مونیخ، استارمر پیشنهاد تسریع این فرآیند را داد، اما از سوی وزارت خزانه داری به او گفته شد که پولی برای این کار وجود ندارد.

با این حال، هیچ کدام از این ها تأثیر چندانی بر افزایش محبوبیت مرتس در نظرسنجی ها نداشته است. حزب راست افراطی آلترناتیو برای آلمان (AfD) با 27 درصد آرا همچنان در کل پیشتاز است، در حالی که اتحادیه دموکرات مسیحی (CDU) به رهبری مرتس تنها 24 درصد آرا را دارد. محبوبیت شخصی مرتس نیز با رضایت تنها 23 درصدی، در وضعیت نامطلوبی باقی مانده است. تنها حدود نیمی از حامیان CDU از رهبر خود ابراز رضایت کرده اند.

تسلی خاطر مرتس شاید این باشد که سرنوشت دیگران را در نظر بگیرد. با وجود اینکه او روزانه با موانعی در دستور کار اصلاحات خود روبروست، اما با چالش رهبری مواجه نیست. ممکن است زمزمه هایی از درون حزب خودش شنیده شود، اما نه بیشتر. این وضعیت فاصله زیادی با موقعیت روز به روز متزلزل تر استارمر دارد.

اما یک تاریخ در تقویم، مرتس و رهبران دیگر احزاب اصلی را نگران می کند. در 6 سپتامبر، رأی دهندگان در ایالت شرقی زاکسن-آنهالت به پای صندوق های رأی می روند.

حزب AfD در حال حاضر با حدود 39 درصد آرا، با اختلاف زیاد از بقیه پیشتاز است، در حالی که CDU با 26 درصد در رده دوم قرار دارد و بقیه با فاصله زیادی عقب هستند. آیا این اتفاق، سرآغاز دنیای نگران کننده جدیدی در سیاست آلمان خواهد بود؟

نشانه هایی وجود دارد که رأی به افراط گرایان ممکن است در حال تضعیف باشد، که بخشی از آن به دلیل رسوایی های مالی و اخلاقی در حوزه های محلی و بخشی دیگر به دلیل انزجار رأی دهندگان از ترامپ است. آیا مرتس می تواند از این موضوع به عنوان سلاحی علیه AfD استفاده کند؟ چنین ایده ای پیش از این غیرقابل تصور بود.

از بسیاری جهات، سیاست در اروپا با سرعت به سوی ناشناخته ها در حرکت است. هیچ دولتی نمی تواند پیش بینی کند که ترامپ در آینده چه آسیبی وارد خواهد کرد. اما رهبرانی که در برابر او می ایستند و با شهروندان خود با صراحت رفتار می کنند، ممکن است بیشترین شانس بقا را داشته باشند.