مسئله kissing number problem (تعداد بوسه ها) برای اولین بار توسط ایزاک نیوتن و ریاضیدان اسکاتلندی دیوید گرگوری در سال 1694 مطرح شد. سؤال این بود که چند کره هم اندازه می توانند بدون همپوشانی، یک کره مرکزی را لمس کنند.

در جهان سه بعدی، جواب درست این مسئله 12 است، اما با افزایش بعد، تعداد کره ها نیز تغییر می کند و پاسخ ها در ابعاد بالاتر، قرن ها نامعلوم بود.

به نقل از همشهری، در دهه های گذشته، ریاضیدان ها توانستند جواب را در ابعاد چهار و 24 پیدا کنند، اما برای ابعاد بالاتر، حل مسئله با محاسبات معمولی تقریبا غیرممکن بود. به همین دلیل، تیم چینی، از یادگیری تقویتی و دو عامل هوش مصنوعی استفاده کرد تا الگوهای هندسی پیچیده در فضاهای 13 بعدی را بیابد.

به گزارش اینترستینگ اینجینیرینگ، سیستم هوش مصنوعی PackingStar برای حل این مسئله بدون ورودی انسانی، به طور مستقل به جستجو پرداخته و هزاران چیدمان مختلف کره ها را شناسایی کرده است. بر اساس گزارش ها، این نتایج مربوط به فضای 13 بعدی است و تیم تحقیقاتی هزاران چیدمان ممکن کره ها در این بعد را ارائه کرده است، داده هایی که می تواند درک بهتری از بسته بندی کره ها در فضاهای پیچیده و کاربردهای عملی در ذخیره سازی داده و ارتباطات پیشرفته فراهم کند.

دانشمندان تأکید می کنند که هدف از استفاده از هوش مصنوعی، تنها تبلیغ فناوری نیست؛ پیچیدگی هندسی بالاتر ابعاد، توانایی انسان را محدود می کند و تنها الگوریتم های هوشمند قادر به کاوش این فضاها هستند.

این دستاورد، فراتر از حل یک مسئله ریاضی، کاربردهای عملی نیز دارد. پاسخ های جدید می توانند در فشرده سازی داده ها، توزیع بهینه سیگنال های ارتباطی ماهواره ای و رمزگذاری کوانتومی کمک کنند و در توسعه فناوری های آینده مؤثر باشند.

با وجود موفقیت PackingStar، دانشمندان یادآور شدند که نتایج نیازمند بررسی و اثبات انسانی هستند و هوش مصنوعی تنها راه حل های ممکن را پیشنهاد می دهد.

این پژوهش، نمونه ای از توانایی هوش مصنوعی در پیشبرد مرزهای علم ریاضی و فناوری است و افق تازه ای برای حل مسائل پیچیده چندبعدی و کاربردهای عملی در دنیای دیجیتال پیش روی محققان قرار می دهد.

منبع: خبر آنلاین