احتمالا اگر تیمی نیم فصل دومش را طوری آغاز کند که از 6 مسابقه به ثبت 4 شکست برسد، بیراه نیست پروژه تغییرات در کادرفنی به ذهن مدیران باشگاه خطور کند، نه اینکه قرارداد سرمربی شان را (بدون اعلام جزییات) تمدید کنند! این تابوشکنی مدیران باشگاه پرسپولیس در راستای رسیدن به یک هدف مهم انجام شد، اما آیا واقعا در شرایط فعلی، ایجاد اعتماد بیشتر به اوسمار کار درستی بود؟

طی هفته های اخیر، به دفعات فرضیه کم کاری برخی از بازیکنان پرسپولیس برای ضربه زدن به مربی برزیلی مطرح شده و همچنان هم می شود. راستی آزمایی چنین ادعایی، بسیار دشوار است اما از آنجا که این قضیه به گوش مدیران باشگاه هم رسیده بود، آنها تصمیم گرفتند حمایتشان از اوسمار را نشان بدهند تا اگر چنین چیزی هم هست، در نطفه خفه شود و حساب کار دست بازیکنان فوق بیاید. این اقدام در وهله اول، جسورانه و جالب است اما ابهامات زیادی را در دل خود دارد. اولین آن هم این است؛ اگر واقعا چنین توطئه ای در داخل ترکیب رخ نداده باشد، پس یعنی در ناکامی های اخیر ردپای کادرفنی هم دیده می شود و ادامه راه با اوسمار و دستیارانش در صورت عدم موفقیت در فصل جاری، یک حرکت شتاب زده و بدون تدبیر از سوی افراد مسوول است.

حالا از در تایید وارد شویم و این ابتکار را مثبت قلمداد کنیم؛ آیا در وضعیت فعلی کشور تمدید با سرمربی که احتمالا در اولین اتفاق پیش آمده تحت هرشرایطی خودش را از کشور خارج و درخواست باقی حقوقش را می کند، منطقی بود؟ التهاب در منطقه باعث شده کشورهای خارجی زیادی به اتباع خود هشدار ترک ایران را بدهند و حتی کسانی مثل دراگان اسکوچیچ و ریکاردو ساپینتو هم از اینجا رفته اند تا پرسپولیس تنها تیم مدعی باشد که از سرمربی خارجی بهره می برد. همین روز گذشته خبر رسید آنتونیو مانیکونه، دستیار مورد وثوق امیر قلعه نویی که او کلی پز سوابق و تاثیرش در روند تیم ملی را می داد، چند وقتی می شود با فدراسیون فوتبال قطع همکاری کرده و به کشورش بازگشته تا عضو کادرفنی تیم پیزا در سری A ایتالیا شود. در فوتبال ایران، نقش دستیاران خارجی بسیار مهم است و هرگاه اعتبار فنی سرمربیان داخلی زیر سوال می رود، با اسم رمز اضافه کردن یک کمک سرشناس، مدیران فشار را منحرف می کنند.

حالا در ماه های منتهی به جام جهانی حساس پیش رو، مانیکونه که تقریبا از ابتدای بازگشت قلعه نویی به نیمکت تیم ملی او را همراهی می کرد، عطای حضور در آمریکای 2026 را به لقایش بخشید و عزیمت کرد و رسانه فدراسیون حتی خبر آن را منتشر نکرد. با این تفاسیر و با وخامت اوضاعی که همه تحلیل های متفاوتی از آن دارند، آیا اوسمار کسی نیست که از جمع قرمزها جدا شود و پول کار نکرده اش را هم بگیرد؟ مگر یورگن لوکادیا نبود که در شرایط غیرجنگی ولی ملتهب، ایران را ترک گفت و همه وعده مدیران وقت پرسپولیس برای شکایت از او و اخذ خسارت عبث ماند؟ ای کاش حداقل در این حال و احوال، مدیران باشگاه دست نگه می داشتند و با وقت شناسی بیشتر و ریسکی کمتر به بازیکنان تیم ضرب شست نشان می دادند.