روزنامه کیهان در مطلبی به جریانات اخیر رخ داده در چند دانشگاه تهران پرداخته است.

این روزنامه آورده است: واکاوی تحرکات اخیر در برخی دانشگاه های کشور نشان می دهد، جریانی وابسته با نقاب دانشجو، مأموریت بازتولید فتنه و کشته سازی در قلب دانشگاه را برعهده گرفته است؛ امری که هوشیاری مضاعف نهادهای نظارتی، خروج از موضع مماشات و برخورد قاطع را برای پاکسازی ساحت دانشگاه از لوث وجود اوباش اجاره ای اجتناب ناپذیر می کند.

دانشگاه در منظومه فکری انقلاب اسلامی، نه تنها مبدأ همه تحولات، بلکه پیشران اصلی پیشرفت، عزت و استقلال ملی است. اما آنچه در روزهای اخیر در برخی محیط های دانشگاهی مشاهده شد، حکایت از طراحی پیچیده و خطرناکی دارد که اتاق فکرهای موساد و سیا برای احیای پروژه آشوب و محقق کردن سناریوی کشته سازی در قلب علمی کشور تدارک دیده اند.

حقیقت آن است که آنچه امروز در صحن برخی دانشگاه ها می گذرد، مطالبه گری دانشجویی و عزاداری نیست؛ بلکه بازتولید وحشی گری شعبان بی مخ ها در لباسی جدید است. امروز دشمن، ناامید از تسخیر خیابان، به دنبال تسخیر مغز متفکر جامعه یعنی دانشگاه است.

4 اسفند 1404 نیز صحنه تبلور غیرت دینی و ملی دانشجویانی بود که اجازه ندادند ساحت مقدس دانشگاه با چکمه های مزدوران آلوده شود. در دانشگاه صنعتی امیرکبیر، جمعی از دانشجویان با برافراشتن پرچم مقدس جمهوری اسلامی و طنین انداز کردن شعارهای انقلابی، مرز خود را با جریان های وابسته به بیگانگان مشخص کردند.

این دانشجویان با تأکید بر پایبندی خود به اصول و ارزش های انقلاب اسلامی، اعلام کردند که فضای دانشگاه همچنان پایگاه هویت ملی و دینی دانشجویان است و اجازه نخواهند داد جریان های وابسته در محیط های علمی کشور اثرگذاری کنند.

در بخشی از این مراسم که با حضور پرشور دانشجویان مؤمن همراه بود، با قاطعیت عنوان شد که: هیچ فریاد وحشی گری و مزدوری بیگانه نمی تواند پرچم مقدس جمهوری اسلامی را از قلل رفیع نهاد دانشگاه پایین بیاورد. این پیام صریح و رسا به کسانی بود که گمان می کردند با پرتاب سنگ، فحاشی های رکیک و حمایت های رسانه ای شبکه موساد اینترنشنال و بی بی سی فارسی می توانند استقلال و قداست دانشگاه را به حراج بگذارند.

در دانشگاه تهران نیز، دانشجویان با برپایی نماز جماعت خودجوش در صحن مرکزی، نشان دادند که دانشگاه در تراز انقلاب اسلامی، همچنان محیطی مقدس است، نه میدان عربده کشی و چاقوکشی اوباش؛ دانشجویان دانشگاه شریف نیز با برگزاری مراسمی ویژه و بر تن کردن لباس خادمی، ارادت خود را به آستان حضرت سیدالشهدا (ع) ابراز داشتند. این حرکت بصیرت افزا که با شعار بر من لباس نوکری ام را کفن کنید همراه بود، لرزه بر تن کسانی انداخت که می خواستند دانشگاه را به چاله میدان و دین ستیزی تبدیل کنند.

اما روی دیگر سکه، تحرکات جریانی است که با چاقوکشی و هتک حرمت، ماهیت غیردانشجویی خود را افشا کرد. گزارش های میدانی از دانشگاه امیرکبیر حاکی است که شماری از افراد پس از روزه خواری علنی در ماه مبارک رمضان، با پرتاب بطری های شیشه و سنگ به سمت دانشجویان نمازگزار، باعث مجروحیت و خونریزی شدید سر چهار دانشجو شدند.

همچنین ضبط چند قبضه چاقو از یکی از افراد در دانشگاه شریف و تقلا آتش زدن پرچم ایران در دانشگاه الزهرا (س)، پرده از یک واقعیت تلخ برمی دارد؛ ما با دانشجو طرف نیستیم، با مهره های انتحاری و چاقوکش های مزدور مواجهیم.

باید صراحتاً گفت آن که چاقو می کشد، سنگ می اندازد، شیشه می شکند و به هم کلاسی خود حمله می کند، دانشجو نیست؛ شرور و وطن فروش است. دانشگاه را با میدان معرکه اشتباه گرفته است. دانشگاه جای اوباش، اراذل و اغتشاشگران اجاره ای و لمپن ها نیست. چاقوکش های اجاره ای از هر قشر و صنفی نمی توانند با نقاب دانشجو، پروژه اغتشاش را بازتولید کنند.

نباید این طور تلقی شود که شخص چاقوکش و خلافکار به صرف حضور در دانشگاه، نباید مورد مؤاخذه و برخورد قانونی قرار گیرد. وزارت علوم و دستگاه قضایی نباید در برابر این اراذل و اوباش کوتاهی کنند. مماشات با کسی که پرچم ملی را آتش می زند یا با چاقو به حریم دانشگاه تجاوز می کند، نه تنها سستی در اجرای قانون، بلکه خیانت به علم و امنیت ملی است. دشمن که در فتنه دی ماه با بصیرت ملت کمرش شکسته شد، اکنون به دنبال کشته سازی در محیط دانشگاه است تا از نمد آن برای خود کلاهی ببافد. باید از فتنه دی ماه عبرت گرفت؛ دشمن می خواهد پیشران علمی کشور را به درگیری داخلی سرگرم کند تا رشد 20 برابری علمی ما را که به اعتراف هرتسل هالوی، فرمانده رکن اطلاعات ارتش اسراییل لرزه بر اندام رژیم صهیونیستی انداخته، متوقف کند.

دانشگاه در ایران مستقل و عزتمند، جای شعبان جعفری ها و چاله میدانی ها نیست. دانشگاهیان، محیط آرام و امن می خواهند تا به پژوهش و تولید علم بپردازند. چهره های ناآگاه و جاهل به تاریخ معاصر نیز در جریانات اخیر وجود دارد؛ چهره هایی که از تاریخ معاصر و سیاهه دیکتاتوری پهلوی بی اطلاع هستند. گنده لات ها و پدرخوانده های پنهان، نوچه های چاقوکش را کوک می کنند و پیش می فرستند. بیش از هزار شهید در جنگ 12 روزه و بیش از 2400 شهید در کودتای آمریکایی - صهیونیستی اخیر، حجت را بر همه مسئولان تمام کرده است.

دشمنیِ دشمن، ریشه ای دیرینه دارد؛ اما امروز تنها پوست انداخته است. برای ایران دوستان و علاقه مندان به این سرزمین، برخی تاریخ ها نشانه های فراموش ناشدنی هستند. چند روز گذشته، سالگرد کودتای سیاه 3 اسفند 1299 بود؛ روزی که انگلیس با چکمه های رضاخان، نخستین دولت دست نشانده تاریخ ایران را به قدرت رساند. یک قرن بعد، همان خارجی ها در تدارک اقدام مشابهی در دی ماه سال جاری، از هیچ جنایتی برای کنار زدن اراده ملت ایران فروگذار نکردند؛ نه جان و ناموس، نه کتابخانه و مسجد، نه دارایی های عمومی و خصوصی از گزند عاملانشان در امان نماند.

105 سال قبل با سوءاستفاده از وضعیت نامطلوب جامعه، دولت انگلیس کودتایی طراحی کرد که با تصرف تهران نتیجه داد؛ نقشه ای که دی ماه امسال تکرار اما به فضل الهی نقش بر آب شد. کودتای سوم اسفند را می توان دنباله خوی قدرت طلب پهلوی دانست که در مسیر رسیدن به هدف هیچ ابایی از خون و خونریزی مردم بی گناه ندارد.

برای درک بهتر ماهیت جریان جاهل و غافلی که امروز در پی بازگشت به دوران سیاه پهلوی است، باید به اوراق غبارگرفته تاریخ نگریست؛ جایی که دیکتاتوری پهلوی ثابت کرد برای بقای خود از هیچ جنایتی، حتی ریختن خون پاک دانشجویان بی گناه در زیر وحشیانه ترین شکنجه ها، دریغ نمی کند. نمونه تکان دهنده این رذالت، سرنوشت سیدخلیل رفیعی طباطبایی ، دانشجوی 22ساله دانشگاه شریف است. او در تیرماه 1351 تنها پس از چند روز بازداشت، زیر ضرب و شتم دژخیمان ساواک در بیمارستان ارتش جان سپرد.

اما اوج وقاحت رژیم آنجا بود که با کتمان مرگ او، مادری را 6 سال تمام میان راهروهای امنیتی سرگردان کردند. این مادر دلسوخته تا آخرین روزهای حیاتش در آبان 57، در حالی که بینایی اش را از دست داده بود، برای فرزندی نامه می نوشت که سال ها قبل در گمنامی دفن شده بود. این است ماهیت واقعی مدعیان حقوق بشر که امروز اوباش را برای آشوب در دانشگاه اجیر کرده اند.

این تداعی تاریخی بهانه ای بود برای آنکه ارزش کار دیروز جوانان میهن پرست در دانشگاه ها بیشتر نمایان شود؛ آن هم در برابر رفتار عده ای که داعیه دار عزاداری سوگ عزیزانی هستند که در آتش فتنه گری یک عنصر همنشین با دشمنان قسم خورده ایران جانشان فدا شد و او در واکنش به شهادت آن ها صرفاً پاسخ داد که: این جنگ است و هر جنگی تلفات دارد! این منطقِ بی رحمانه همان منطق کودتاگران 3 اسفند است که انسان ها را تنها ابزاری برای رسیدن به تخت قدرت می بینند.

در مقابل این موج تخریب و بی هویتی، دانشجویان بیدار دانشگاه های الزهرا، شریف، تهران و علم و صنعت، با تجمعات آگاهانه، انزجار خود را از پیاده نظام سلطنت طلبان اعلام کردند. در دانشگاه تهران، شعارهای جنجالی و ساختارشکن عده ای معدود از دانشجویان مقاطع کارشناسی نظیر این آخرین نبرده، پهلوی برمی گرده و نه غزه نه لبنان، جانم فدای ایران با واکنش قاطع و هوشمندانه اکثریت دانشجویان مواجه شد. دانشجویان انقلابی با در دست داشتن پرچم های ایران و همخوانی سرود در روح و جان من می مانی ای وطن ، فضای دانشگاه را از لوث وجود شعارهای وارداتی پاک کردند.

از این رو، ضرورت دارد نهادهای مسئول با رویکردی قانونمند و قاطع وارد عمل شوند تا حریم امن و علمی دانشگاه از چنین رفتارهایی پالایش شود. انعکاس طبیعی این رفتارهای نامتعارف در رسانه ها، خود به خود تصویری شفاف از ماهیت جریانی ارائه می دهد که به جای گفت وگو و نقد منطقی، به تخریب و اهانت روی آورده است؛ رفتاری که در فرهنگ جوامع پیشرفته جایی ندارد و بی تردید نمی تواند با مطالبه گری مشروع و مدنی همسو باشد.

مسئولان عالی وزارت علوم و قوه قضاییه باید بدانند که صبر انقلابی دانشجویان و اساتید متعهد حدی دارد. در دانشگاهی که خون قندچی ها ، شریعت رضوی ها و بزرگ نیاها در اعتراض به سفر معاون رییس جمهور آمریکا ریخته شده، نباید اجازه داد عروسک های خیمه شب بازی سیا و موساد معرکه بگیرند.

پروژه صهیونیستی گرفتار کردن پیشران علمی کشور به درگیری و اغتشاش، تنها با برخورد قاطع قانونی و تفکیک ساحت مقدس دانشجو از اوباش اجاره ای شکست خواهد خورد. دانشگاه باید مرکز تولید علم، دانش، فناوری و خدمت به کشور باشد؛ خط مقدم مواجهه با دشمنان جنایتکاری که حتی محمد مصدق را در متن نهضت ملی شدن نفت تحمل نکردند. وقت آن است که به مماشات پایان داده شود و با عاملان اصلی و کارفرماهایی که این نوچه های چاقوکش را برای مهار پیشرفت ایران پیش می فرستند، برخورد عبرت آموز صورت گیرد.