بعضی از این فیلم ها دارای پیچش هایی هستند که ماهیت یک شخصیت را به طور کامل بازتعریف می کنند، تغییر ناگهانی و شدیدی در لحن داستان ایجاد می کنند یا اتفاقات قبلی را از زاویه ای تازه معنا می کنند؛ نتیجه، پایانی نفس گیر و شوکه کننده است که تقریباً هیچ کس قادر به پیش بینی آن نیست. هرچند آثار ارزشمند زیادی در ژانر معمای قتل ساخته شده، اما این فیلم های هیجان انگیز با پیچش های داستانی درخشان شان، از بزرگ ترین غافلگیری ها را برای مخاطب رقم می زنند.

هویت یک تریلر روان شناختی به کارگردانی جیمز منگولد است که داستان 10 غریبه را روایت می کند؛ افرادی که در جریان یک طوفان، ناچار می شوند در یک متل فرسوده اقامت کنند و سپس یکی یکی به قتل می رسند. فراتر از فضای خفقان آوری که با پیشرفت داستان پررنگ تر می شود و همچنین گروه بازیگران درخشانش، هویت انتخابی ایده آل برای طرفداران معماست که می خواهند قدرت حدس و تحلیل خود را به چالش بکشند.

در ابتدا، ماجرا چیزی بیش از زنجیره ای از اتفاقات به هم پیوسته و ادای احترامی به رمان و سپس هیچ کدام باقی نماندند اثر آگاتا کریستی به نظر نمی رسد، اما فیلم در پایان به طرزی حساب شده اوج می گیرد و با یکی از بزرگ ترین پیچش های داستانی، مخاطب را کاملاً غافلگیر می کند. این بازتعریف هیجان انگیز از کل روایت، هویت را به گزینه ای عالی برای تماشاگرانی تبدیل می کند که دوست دارند حسابی شوکه و متحیر شوند.

چاقوکشی یک فیلم معمایی-کارآگاهی با سبک بصری رنگارنگ و مقدار قابل توجهی طنز سیاه است که با مهارت از فلش بک ها استفاده می کند و تماشاگر را درگیر می کند تا خودش برای حل پرونده تلاش کند. در این فیلم، کارآگاه بنوا بلانک با بازی دنیل کریگ مأمور تحقیق درباره مرگ یک نویسنده مشهور به نام هارلن ترومبی با بازی کریستوفر پلامر می شود؛ مردی که در اتاقی ظاهراً دربسته مرده پیدا شده است.

نه تنها صحنه جرم پرونده را پیچیده تر می کند، بلکه فهرست بلندبالای وارثان مقتول هم ماجرا را دشوارتر می سازد. بنوا با کمک پرستار ترومبی شروع می کند قطعات پازل را کنار هم گذاشتن و هم زمان انگیزه های تک تک شخصیت ها را بررسی می کند؛ درست مثل یک بازی کلو که جان گرفته باشد. با این حال، چاقوکشی با پیچش های داستانی غیرمنتظره اش، انتظارات مخاطب را به هم می ریزد و درک او از حقیقت ماجرا را کاملاً تغییر می دهد.

این فیلم که در آرژانتین دهه 70 میلادی جریان دارد، اثری برنده جایزه اسکار است که فراتر از یک داستان جنایی، یک روایت عاشقانه نامتعارف را با پیامدهای عدالت و انتقام در هم می آمیزد. داستان درباره بنجامین اسپوسیتو است؛ مردی که تصمیم می گیرد درباره پرونده یک قتل وحشیانه که بیست سال پیش زندگی او و اطرافیانش را برای همیشه تغییر داد، رمانی بنویسد.

تلاش بنجامین برای پیدا کردن قاتل نه تنها تماشاگر را در تعلیق نگه می دارد، بلکه فیلم با به تصویر کشیدن یک سیستم فاسد و فضای سیاسی آن دوران، سرشار از نقدهای اجتماعی نیز هست. راز چشمانشان هم زمان آزاردهنده و تأثیرگذار است. هرچند ریتمی آرام دارد، اما با افشاگری های بزرگ و تکان دهنده اش، در نهایت مخاطب را شگفت زده و مبهوت خواهد کرد.

هرچند در نگاه اول ممکن است فقط داستان یک سرقت نهایی به نظر برسد که به شکلی فاجعه بار از کنترل خارج شده، اما مظنونین همیشگی عمداً مخاطب را گمراه می کند. فیلم با صحنه ای آغاز می شود که چندین جسد و یک چهره مرموز را روی اسکله نشان می دهد، سپس روایت به شش هفته قبل بازمی گردد و ماجرا را از زاویه دید خلافکاران دنبال می کند؛ روایتی که کم کم به پازلی تصویری پر از سرنخ تبدیل می شود و به تدریج شدت و هیجان آن افزایش می یابد.

فیلم سرشار از تعلیق، بازی های درخشان و روایتی پیچیده است؛ جایی که تحقیقات پلیس به شبکه ای از جنایت گره می خورد که به شکلی استادانه زیر سایه شخصیتی مرموز تنیده شده؛ شخصیتی که گویی تجسم خود فرشته مرگ است. با یکی از بهترین دیالوگ های پایانی سال های اخیر سینما، مظنونین همیشگی یک تریلر تماشایی و ضروری برای هر علاقه مند این ژانر محسوب می شود.

مادر به کارگردانی بونگ جون-هو (کارگردان انگل ) داستان مادری تنها را روایت می کند که دست به تحقیق می زند تا بی گناهی پسر کم توان ذهنی اش را ثابت کند؛ پسری که به قتل یک دختر جوان متهم شده است. فیلم مجموعه ای از احساسات و تأملات عمیق را به مخاطب منتقل می کند و در کنار آن، رگه هایی از طنز سیاه و لحظات غیرمنتظره ای دارد که مانند سطلی آب سرد ناگهان بر سر تماشاگر ریخته می شود.

این جست وجو برای کشف حقیقت، بهانه ای است برای ترسیم پرتره ای صمیمی از جامعه ای طبقاتی و سرشار از بی عدالتی؛ در عین حال، فیلم تصویری قدرتمند از عشق و فداکاری یک مادر ارائه می دهد و نشان می دهد انسان تا کجا می تواند برای کسانی که دوستشان دارد پیش برود. مادر لبریز از احساس است و به خوبی می داند چگونه مخاطب را وادار کند با شخصیت ها همدلی کند؛ چه در روشنایی و چه در تاریکی تصمیم هایشان.

دختر گمشده به کارگردانی بی نقص دیوید فینچر یکی از ماندگارترین تریلرهای سال های اخیر است. داستان درباره نیک دان با بازی بن افلک است که پس از اعلام ناپدید شدن همسرش، خودش به مظنون اصلی قتل او تبدیل می شود. فیلم نه تنها بازی خیره کننده ای از رزمند پایک ارائه می دهد، بلکه اثری جسورانه و مسحورکننده است که مخاطب را تا لحظه آخر درگیر نگه می دارد.

در طول داستان، نقاب یک ازدواج ظاهراً بی نقص کم کم فرو می ریزد و نیک هرچه بیشتر گناهکار به نظر می رسد. اما وقتی زاویه دید روایت تغییر می کند، تماشاگر دیگر نمی داند چه چیزی را باید باور کند. پیچش شوکه کننده فیلم همان عاملی است که جایگاه دختر گمشده را به عنوان یک شاهکار تثبیت کرده؛ اثری که بیش از یک دهه پس از اکرانش همچنان درباره اش صحبت می شود.

ممنتو یکی از تحسین شده ترین آثار کریستوفر نولان است؛ یک فیلم نوآر پیچیده که در آن تماشاگر باید در میان خاطرات آشفته مردی مبتلا به فراموشی کوتاه مدت حرکت کند؛ مردی که می خواهد بفهمد چه کسی همسرش را به قتل رسانده است. در فیلم، لئونارد با بازی گای پیرس از مجموعه ای از خالکوبی ها روی بدنش به عنوان سرنخ استفاده می کند تا حقیقت پشت این قتل را کنار هم بگذارد.

روایت تکه تکه و جابه جایی های زمانی فیلم، مخاطب را کاملاً سردرگم می کند. هر افشاگری و هر پیچش در معمای مرگ همسرش، با مهارتی تحسین برانگیز در دل داستان تنیده شده، به طوری که تماشاگر نمی داند کدام رویداد واقعی است و کدام نه؛ تا جایی که حتی درک و برداشت خودش را هم زیر سؤال می برد و کم کم به لایه های پیچیده ذهن لئونارد نزدیک می شود.

با این حال، همین ویژگی ها ممنتو را به تجربه ای مسحورکننده و به شدت درگیرکننده تبدیل کرده و آن را به اثری ضروری برای علاقه مندان فیلم های غیرمتعارف بدل می کند. هرچه جست وجوی بی امان لئونارد برای انتقام در پایان داستان پیچیده تر و تاریک تر می شود، پیچش نهایی تکان دهنده فیلم قطعاً مخاطب را با دهانی باز و ذهنی درگیر رها خواهد کرد.