جعفر گلابی در اعتماد نوشت: کاملا پیداست که در کنار و در لوای انواع فشارهای ضد ایرانی یک هدف بسیار مهم در حال تعقیب است که آسایش روحی و روانی مردم را فرو بپاشند. واقعیت امر هم نشان می دهد که شرایط موجود ذهن و ضمیر اقشار مختلف را مشوش می کند. تهدیدها رو به تزایدند و عمدا جوانب تبلیغی شان پررنگ تر می شود. این فشار بسیار بزرگ با هدف سرریز آشوب ذهنی به دنیای بیرون صورت می گیرد.

اگر در سلب آرامش نسبی مردم موفقیت حاصل شود هر کاری شدنی تر و هر آسیبی عمیق تر خواهد شد. نه تنها موافقان و مشتاقان مخدوش شدن اوضاع روانی جامعه عامدانه در این جهت تلاش آشکار و ظالمانه ای از خود بروز می دهند، بلکه برخی احتمالا از روی جهل و برای اشتهار و حتی امیال شخصی بر تنور آشفتگی ها می دمند. ظاهرا حتی برخی مسئولان دور و نزدیک هم موقعیت را برای عنوان کردن برخی مشکلات کم اهمیت تر مغتنم می شمارند و مصاحبه می فرمایند که پشت کوه قاف در فلان خیابان فرعی فلان شهر، فلان عیب وجود دارد و باید اعتبارات لازم برای برطرف کردنش اختصاص پیدا کند!

در هر حال سونامی های بی وقفه از اخبار منفی ثانیه به ثانیه بر ساحل اذهان مردم می کوبد و گویی تنها چیزی که متولی ندارد، آرامش جامعه است. خطر تشنج روحی و روانی گسترده در دل ها از هر خطر دیگری بالاتر و آسیب رسان تر است. اگر گفته شود که در اوضاع نفسگیر کنونی جلوگیری از تشویش و پریشان احوالی یک هدف استراتژیک و اصلی است، سخن گزافی گفته نشده است. تهییج و تحریک هایی که آشکارا انجام می شود قطعا مخالف مصالح ملی است و با هدف بی دفاع کردن جامعه برای محافظت از خود انجام می شود.

هر تشنجی در هر حوزه ای جز بدتر کردن اوضاع چیزی در بر ندارد و ضرر اصلیش متوجه مردم خواهد بود. کسی منکر انبوه مشکلات و مصائب نیست ولی اگر مواظبت نکنیم و ندانیم که بدی دنیا انت ها ندارد خدای ناکرده روزی حسرت همین شرایط نابسامان و ناخواستنی را می خوریم. مهم ترین اولویت کنونی کشور رفع تهدیدهای بیرونی است و تنها در سایه تعامل مثبت و گفت وگوی درونی واقعی و جدی می توان روند رفع مشکلات را آغاز کرد.

مشکلات کدام کشور با مداخلات خارجی حل شده است؟ اگر کسانی به این نتیحه رسیده اند که بیگانگان برای رضای خدا به فکر حل مشکلات مردم ایران افتاده اند بدون مجامله و با صراحت آن را بیان کنند و قضاوت را به جامعه و تاریخ بسپارند. بی تردید آسیب سخت و طاقت فرسای تحریم ها تاکنون متوجه مردم بوده است و به اعتراف وزیر امریکایی به این منظور شکل گرفته اند که افراد را از فرط استیصال به خیابان ها بکشند!

اکنون در و دیوار و اجزای کائنات گواهی می دهد که راه نجات در گرو رضایت و آرامش مردم است که اگر حاصل شد خود رافع تهدیدهاست. رضایت مردم با شعار حاصل نمی شود و چه بسا انبوه شعارهای مردمی ولی توخالی راه تعامل با ملت را تنگ کرده است. اگر اراده این معنای بزرگ حاصل شود به دست آوردن رضایت مردم شدنی است. ابتکار عمل در داخل کشور از طریق میدان دادن به خردمندان دلسوز، راه ابتکارات خارجی را باز می کند و چه بسا ریشه تهدیدها را خشک کند. این عقلانیت درونی می تواند معجزه کند.