ساخت فیلم مصاحبه در سال 2014 با بازی سث روگن و جیمز فرانکو به یک حمله سایبری انجامید که فیلمنامه های محرمانه و اطلاعات شخصی را فاش کرد.

به گزارش همشهری، مایکل لینتن، مدیرعامل پیشین سونی پیکچرز اینترتینمنت، اکنون با حسرتی عمیق به فیلم مصاحبه نگاه می کند. او در بخشی از خاطرات تازه اش با عنوان از اشتباه تا معنا: مالک گذشته ات باش تا گذشته مالک تو نشود که اخیراً در وال استریت ژورنال منتشر شده، توضیح می دهد که چراغ سبز دادن به ساخت مصاحبه — کمدی سیاهی با بازی روگن و فرانکو درباره طرحی برای ترور کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی — بزرگ ترین اشتباه حرفه ای او بوده، زیرا به هک بدنام سونی انجامید.

لینتن می نویسد که در 17 نوامبر 2014 از سوی رییس بخش فناوری اطلاعات مطلع شد که 70 درصد سرورهای سونی به طور جبران ناپذیری آسیب دیده اند. هکرها ایمیل های سرقت شده ای را منتشر کردند که شامل فیلمنامه های محرمانه و اطلاعات شخصی بود. اف بی آی وارد ماجرا شد و شواهد نشان می داد کره شمالی به احتمال زیاد پشت این حمله بوده تا از اکران فیلم جلوگیری کند.

پیش از اکران 25 دسامبر، فیلم از چرخه نمایش در سینماهای بزرگ آمریکا خارج شد، زیرا گروه های هکری تهدید کرده بودند تماشاگران در سالن ها در خطر خواهند بود.

به گفته لینتن، هشت ماه پس از آغاز تحقیقات، اف بی آی به این نتیجه رسید که کره شمالی پشت این حمله سایبری بوده است. پیامدهای این ماجرا باعث شد روابط استودیو با چهره های برجسته صنعت سینما، از جمله ویل اسمیت، آدام سندلر و آنجلینا جولی، آسیب ببیند. حتی باراک اوباما، رییس جمهور پیشین آمریکا، با لینتن تماس گرفت و به او گفت: وقتی کشتن رهبر یک کشور خارجی متخاصم را به محور داستان تبدیل کردی، به چه فکر می کردی؟ معلوم است که این اشتباه بود.

لینتن اکنون می پذیرد که بزرگ ترین اشتباه او تصمیم برای چراغ سبز دادن شتاب زده به یک پروژه بوده است. او اعتراف می کند انگیزه اش برای موافقت با ساخت فیلم در وهله نخست از میل به تعلق داشتن و اهمیت دادن به نظر دیگران ناشی می شد.

او می نویسد: فقط برای لحظه ای می خواستم به گروه فیلمسازان جسوری بپیوندم که آثار ساختارشکن می سازند. برای لحظه ای می خواستم — به عنوان یک فرد برابر — کنار بازیگران باشم. از بازی کردن نقش بزرگسال مسئول خسته شده بودم، از اینکه بیرون مهمانی بایستم و فقط نظاره گر باشم در حالی که بازی ریسک می کنم.

او در پایان می افزاید: خودِ دوران راهنمایی ام کنترل را به دست گرفت و خودِ بزرگسالم جرئت ناامید کردن بقیه بچه ها را از دست داد. مهمانی از کنترل خارج شد و شرکت، کارکنانش، خانواده ام و خودم بهای سنگینی پرداختیم.