حدود دو هزاره پیش، سفالگران توماکو تولیتا که در سرزمینی می زیستند که امروزه کلمبیا و اکوادور نام دارد، ساخت پیکره های فوق واقع گرایانه از سالخوردگان محترم خود را آغاز کردند. این پیکره از مردی مسن که در موزه هنر متروپولیتن در شهر نیویورک به نمایش درآمده، ممکن است متخصصی دینی، شَمَن یا رهبر دیگری در جامعه ی خود بوده باشد.

این اثر که 63٫5 سانتی متر ارتفاع دارد، فردی سالخورده را با چین های عمیق چهره، پوست افتاده زیر چشم ها، تنها چند دندان باقی مانده و ته ریش روی چانه نشان می دهد. به نظر می رسد سرِ مرد تخت شده، حالتی که شاید نشان می دهد جمجمه ی او در کودکی، در چارچوب رسمی فرهنگی که بازتاب هویت قومی یا جایگاه اجتماعی اش بوده، شکل دهی یا دگرگون شده است.

این تندیس سوراخ های کوچکی در بینی، گوش ها و نوک سینه ها دارد که شاید گواه این باشد که او زمانی زیورآلاتی از طلا داشته است. این پیکره از خمیر گل خاکستری ساخته شده که همواره توسط مردم توماکو تولیتا به کار می رفت و به سبب پیچیدگی طرح، تکمیل آن شاید چند روز زمان برده است. شاید این اثر در روزگار باستان رنگ آمیزی و صیقل داده شده، اما رنگ ها در گذر زمان از میان رفته اند.

این مرد سالخورده در حال نشستن بر چهارپایه تصویر شده؛ چهارپایه ای که در قاره ی آمریکای باستان نماد اقتدار به شمار می رفت. همچنین ممکن است او شَمَنی بوده که به مردم کمک می کرد با موجودات فراطبیعی ارتباط برقرار کنند. ستون فقرات برجسته و پوست خشک و چروکیده ی این پیرمرد یادآور ایگوانا است و این پیوند حیوانی می توانسته یکی از سرچشمه های قدرت شَمَن باشد.

این مجسمه از کهن ترین نمونه های شناخته شده ی بازنمایی یک رهبرِ نشسته از این منطقه ی اکوآدور و کلمبیا است. رهبرانی که در جوامع آمریکای باستان قدرت دینی و دنیوی را هم زمان در اختیار داشتند، گاه کاسیک (cacique) نامیده می شدند. فلورِنسیو دلگادو اسپینوسا، باستان شناس توضیح داده که شاید این تندیسِ کاسیک در آیین های مهم نمایانده یا حمل می شده، اما کارکرد دقیق آن ناشناخته است.

اسپینوسا می گوید: مردم این کاسیک ها را دوست داشتند، اما در عین حال از آن ها ترس هم داشتند، چون آن ها صاحب قدرت بودند، بنابراین احساس آن ها ترکیبی از عشق و هراس بود.

توماکو تولیتا همچنین به فلزکاری شهرت داشتند. آن ها در منطقه ای غنی از طلای طبیعی می زیستند و پیکره های چشمگیری از این فلز گران بها می ساختند. با این حال، این گروه تا حدود سال 500 میلادی از سرزمین ساحلی خود ناپدید شدند و شاید به دیگر بخش های آمریکای جنوبی پراکنده گشتند.