در سال های پس از جنگ جهانی دوم، زمانی که صنعت خودروی ایتالیا آماده شکستن قواعد سنتی بود، مؤسسه استابلیمنتی فارینا (Stabilimenti Farina) با ارائه طرحی رادیکال به میدان آمد. این خودروها که به سبک تانک شهرت یافتند، با ظاهری کوتاه، پهن و ساختاری که یادآور خودروهای زرهی بود، تعریفی متفاوت از زیبایی شناسی را ارائه کردند.

طراحی این خودروها ترکیبی از جنبش های هنری مختلف از جمله آرت دکو ، کوبیسم و حتی المان هایی نظیر کلاه خودهای یونان باستان و لوکوموتیوهای بخار بود. برخلاف تجملات پرزرق وبرق آن دوران، سبک تانک فارینا مسیری متمایز را انتخاب کرد. این خودروها که عمدتاً بر پایه لانچیا آپریلیا ساخته می شدند، نشان دادند که ایده های جسورانه و مهارت های استادکارانه می توانند در کنار هم به خلق آثاری منجر شوند که هیچ شباهتی به دیگر خودروهای جاده ای ندارند.

این رویکرد ساختارشکنانه فارینا، جایگاه ویژه ای در تاریخ طراحی صنعتی ایتالیا باز کرد. اگرچه این خودروها در زمان خود ظاهری غیرمتعارف داشتند، اما امروزه به عنوان نمادی از دوران نوزایی طراحی پس از جنگ شناخته می شوند که در آن مهندسان ایتالیایی با شجاعت به بازتعریف فرم و عملکرد پرداختند.