استقلال، یکی از چند تیم مدعی قهرمانی در این فصل از رقابت های لیگ برتر، پس از حذف از رقابت های سطح دوم لیگ قهرمانان آسیا، عذر ریکاردو سا پینتو پرتغالی را خواست تا دوباره اماواگرها درباره نیمکت این تیم شکل بگیرد. آبی پوشان تهرانی که ابتدای همین فصل با کلی فخرفروشی، ریکاردو را برای دومین بار به تهران آورده بودند حتی فصل را با او تمام نکردند تا درست مثل دیگر تیم بزرگ پایتخت، در همین فصل، تغییراتی روی نیمکت سرمربیگری به وجود بیاورند.

درست است این روزها عنوان شده آبی پوشان تهرانی قرار است با سرمربی موقت به کار ادامه دهند و حتی خبرهایی مبنی بر توافق با سهراب بختیاری زاده به گوش می رسد؛ ولی شایعه شده مسئولان این باشگاه همین حالا به دنبال سرمربی خارجی هستند تا او را به عنوان مربی دائم روی نیمکت بنشانند. به طور مشخص این روزها شنیده می شود گزینه ایده آل آن ها مردی از ایتالیا است تا پس از آندره آ استراماچونی، دوباره حال و هوای نیمکت این تیم، ایتالیایی شود.

توافق با خارجی ها؛ ممکن است؟

اینکه مربی و بازیکنان خارجی به لیگ برتر ایران بیایند و بخواهند در این لیگ دوام داشته، بازی کرده و روی نیمکت بنشینند، چند صباحی است تبدیل به دغدغه بسیاری از مسئولان ورزشی-سیاسی ایران شده است. اتفاقات ریزودرشت خاورمیانه، ایران را تبدیل به گزینه ای مبهم برای سرمربیان و بازیکنان خارجی مطرح کرده و گزارش های به نسبت تندی که از فضای موجود در رسانه های خارجی بازتاب داده می شود، این ابهام را نزد آن ها پررنگ تر می کند. با این حال، چنین گزارش و فرآیندی، نتوانسته مانع از حضور آن ها شود.

فصل گذشته مربیانی مثل پاتریس کارترون و اسماعیل کارتال در لیگ برتر ایران حضور داشتند. در این فصل هم دراگان اسکوچیچ، ریکاردو سا پینتو و اوسمار ویرا روی نیمکت سرمربیگری تیم های لیگ برتری نشسته اند. در کنار آن ها بازیکنان خارجی از کشورهای مختلف هم در لیگ برتر ایران حضور داشته و اینک حضور دارند. مشکل اما اینجاست که این روزها تعداد آن ها کمتر از حد تصور شده؛ به طور مشخص درباره مربیان، فقط اوسمار ویرا از جمع خارجی ها در ایران باقی مانده و سایر تیم های ایرانی با گزینه داخلی طی طریق می کنند. پس، اتفاقات مهم در خاورمیانه مزید بر علت شده تا استقبال خارجی ها از حضور در ایران چندان پرشور نباشد. اینجا دقیقا همان موضوعی است که می تواند تصمیم جدید باشگاه استقلال برای تصمیم به همکاری با گزینه خارجی را به یک چالش جدی تبدیل کند.

خارجی نمی آید مگر با گرفتن آپشن های دیوانه کننده

مرور اتفاقاتی که در ماه های اخیر در ایران رخ داده، نشان می دهد از تعداد سرمربیان خارجی شاغل در لیگ برتر ایران به شدت کاسته شده. تازه این ها منهای سخت گیری هایی است که سفارت کشورهای مربوطه برای شهروندانی که قرار است به عنوان سرمربی و بازیکن به ایران بیایند، به وجود می آورند. آن ها هر از چندگاهی با دادن هشدارهای نگران کننده به این افراد، مانع از انجام کارشان به صورت 100 درصدی می شوند. پس، در چنین شرایطی، بعید است بتوان انتظار داشت سرمربی بزرگ و مطرح خارجی به ایران بیاید. اینجا زنگ خطر اصلی به وجود می آید؛ چراکه وقتی قرار نباشد مربی بزرگی به ایران بیاید، باید به سمت گزینه های متوسط چرخید.

چرخش به سمت این قبیل مربیان هم دردسرهای خاص خودش را دارد؛ آن ها به یکباره قراردادشان نجومی می شود، اصرار به گنجاندن بند فورس ماژور در قرارداد دارند و در کنار این موضوع کلی آپشن به قرارداد اضافه می کنند. باشگاه ها هم که برای اعاده حیثیت، خودنمایی مدیریت و یا فشار هوادار علاقمند به همکاری با سرمربیان خارجی هستند، مجبور می شوند به این رقم ها و آپشن های دیوانه کننده تن دهند. نتیجه می شود یکی مثل همین ریکاردو سا پینتو؛ مردی که با قرارداد سنگین به استقلال آمد، کلی بازیکن گران قیمت به این تیم آورد و دست آخر به قدری در کسب نتیجه بد کار کرد که مجبور شدند عذرش را پیش از اتمام فصل بخواهند.

حالا هم بعید است تغییرات گسترده ای در این زمینه رخ دهد؛ در واقع اگر قرار باشد شرایط در خاورمیانه بی ثبات بماند، خارجی های مدنظر به این سادگی ها به ایران نخواهند آمد. آن هایی که حاضر به آمدن به ایران هستند، با استناد به بندهای بالا می آیند که بعید است سودی برای باشگاه ها و مدیرانش، غیر از پُز دادن مقطعی، داشته باشد.