در بیست وهفتمین سال فعالیت حزب اعتدال و توسعه، محمدباقر نوبخت دبیر کل در مجمع عمومی این حزب به شرایط خطیر منطقه ای و اقتصادی کشور پرداخت.

نوبخت بر ضرورت ایفای وظیفه تاریخی جریان اعتدال در جلوگیری از جنگ، صیانت از استقلال ملی، پاسداشت آزادی های مدنی و بهبود معیشت مردم تأکید کرد و با یادآوری تجربه سال 1392، راهبرد تعامل مؤثر و سازنده را نمونه ای موفق از پیوند حمایت مردمی با کاهش تهدیدات خارجی دانست.

معاون رییس جمهور و رییس سازمان برنامه و بودجه کشور در دولت های یازدهم و دوازدهم تاکید کرد: این مجمع، در بیست وهفتمین سال فعالیت حزب، در شرایطی برگزار می شود که کشور در وضعیتی کاملاً متفاوت و حساس قرار دارد.

در مرزهای جنوبی و پهنه های دریایی ایران، ارتش ایالات متحده آمریکا پس از حملات مشترک نظامی با اسراییل در 2a گذشته، اینک با آرایش نظامی مستقر شده و بخشی از اپوزیسیون خارج نشین با برگزاری گردهمایی هایی در کشورهای مختلف، مع الاسف مکرراً دولت آمریکا را به حمله به ایران ترغیب می کنند.

در داخل نیز، از سویی در رخدادی غم انگیز و تأسف بار، هزاران هم وطن ایرانی در نزاعی سیاسی به خاک و خون غلتیدند و از سوی دیگر، اقتصاد ایران در شرایط رکود تورمی، پس از چهار سال تورم بالای 40 درصد، در دی ماه گذشته تورم 60 درصدی نقطه به نقطه و 90 درصدی مواد خوراکی را تجربه کرده است.

اکنون در چنین وضعیتی، پرسش اساسی آن است که وظیفه تاریخی حزب اعتدال و توسعه در برابر مردم چیست؟ چگونه باید در رفع خطر جنگ، صیانت از استقلال کشور، پاسداشت آزادی های مدنی و قانونی و نیز در مسیر توسعه و رفاه جامعه نقش آفرینی کند؟

هرچند کنگره حاضر با دستور کار تعیین شده، فرصت مناسبی برای پاسخ تفصیلی به این پرسش ها فراهم نمی آورد، اما یادآوری تجربه سال 1392 ضروری است. سالی که پس از فشارهای ناشی از شش قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد علیه جمهوری اسلامی ایران و اعمال تحریم های گسترده و اجرای سیاست موسوم به نفت در برابر غذا که متاسفانه در آن زمان اقلیتی این قطعنامه ها را کاغذپاره می خواندند، اقتصاد ایران با تورم نقطه به نقطه 48 درصدی، رشد اقتصادی منفی 8.6 درصدی و کاهش بیش از 40 میلیارد دلاری حساب سرمایه در کمتر از سه سال مواجه بود.

حزب اعتدال و توسعه در آن مقطع، با ایفای نقشی تاریخی از طریق نامزد ریاست جمهوری خود و با پشتیبانی از اعلام و اجرای راهبرد تعامل مؤثر و سازنده در عرصه روابط بین الملل، اهتمام به حقوق شهروندی و آزادی های مدنی و قانونی در مناسبات داخلی، و مشارکت فعال در مدیریت اجرایی کشور، توانست با اقدامات سنجیده و جلب اکثریت مطلق آرای مردم در مشارکت 73 درصدی، شرایطی فراهم آورد که ضمن رفع نسبی تحریم های اقتصادی، تهدید جنگ از ایران دور شود.

چنان که به تصریح فرانسوا اولاند، رییس جمهور وقت فرانسه، انصراف از حمله به ایران متأثر از پشتیبانی مردم ایران از دولت تدبیر و امید بود.

با روی کار امدن دولت تدبیر و امید اقتصاد ایران توانست رکوردهایی کم نظیر در شاخص های کلان اقتصادی طی چند دهه گذشته به ثبت رساند.

از رشد اقتصادی 14.2 درصدی گرفته تا کاهش مستمر تورم در چهار سال متوالی و دستیابی به تورم تک رقمی در دو سال پیاپی 1395 و 1396 هجری شمسی.

همچنین به گواهی صندوق بین المللی پولIMF، کشور عزیزمان با تولید ناخالص داخلی یک هزار و ششصد و سی میلیارد دلاری برتر از کشورهایی چون استرالیا، هلند، آفریقای جنوبی، سوئد و سوییس، در جایگاه هجدهمین اقتصاد بزرگ جهان قرار گرفت.

بی تردید، حضور و پشتیبانی گسترده مردم از حاکمیت، یکی از مؤلفه های تعیین کننده در رفع سایه جنگ از سر کشور بود.

این خدمت بزرگ جز با احترام به حقوق شهروندی، اتکا به آزادی های مصرح در قانون اساسی، اجرای سیاست های هوشمندانه در روابط خارجی و از همه مهم مهمتر بهبود وضعیت اقتصادی مردم میسر نبود.

باید توجه داشت که انجام اصلاحات مورد انتظار مردم در ابعاد گوناگون، ضرورتی انکارناپذیر برای صیانت از استقلال کشور است.

آن هم در شرایطی که برخی جریان های خارج نشین، استقلال و یکپارچگی ایران را با دعوت از آمریکا و اسراییل به حمله نظامی، معامله کرده اند.

در شرایط خطیر کنونی صیانت از استقلال کشور، امری ضروری است و باید بیش از انکه متاسف فرصت های از دست رفته بمانیم، نسبت به محاسبات اشتباه نگران باشیم.

نباید از یاد برد که استقلال فاخر ایران، حاصل خون های پاک شهیدانی است که در تاریخ معاصر این سرزمین بر زمین ریخته و پاسداری از آن امروز، با روش های معقول و اثربخش، وظیفه ای است که بر دوش همه مسئولان نظام قرار دارد.

کنشگران سیاسی نیز باید همواره آگاه باشند که با پرهیز از خشونت و خون ریزی و با بهره گیری از سازوکارهای مدنی می توان به آزادی های مورد مطالبه مردم دست یافت.

اگر استقلال کشور، به ویژه در برابر تهدیدات جدی آمریکا و اسراییل، آسیب بیند یا از دست برود، چه بسا ملت ایران ناگزیر باشد چند قرن دیگر برای بازیابی امروز، هزینه هایی سنگین و از همه دردناک تر خون فرزندان غیور خود را تقدیم کند.