احمد بایبوردی، رییس مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی آذربایجان شرقی، با تشریح آخرین وضعیت دریاچه ارومیه اظهار کرد: تراز آب این پهنه آبی در بهمن ماه 1404 به حدود 1270.12 تا 1270.18 متر رسیده که در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته، افزایش 62 تا 68 سانتی متری را نشان می دهد.

به گزارش ایرنا، وی افزود: همزمان با رشد تراز، وسعت سطح آب دریاچه نیز افزایش قابل توجهی داشته و از حدود 481 کیلومتر مربع در سال گذشته به حدود 870 تا 900 کیلومتر مربع رسیده است؛ موضوعی که بیانگر بهبود نسبی شرایط آبی در حوضه آبریز دریاچه ارومیه است.

رییس مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی آذربایجان شرقی، بارش های فراتر از میانگین بلندمدت بین 70 تا 115 درصد و افزایش دبی ورودی رودخانه ها تا حدود 22 مترمکعب بر ثانیه را از عوامل اصلی این روند مثبت عنوان کرد و گفت: شرایط اقلیمی سال آبی جاری نقش تعیین کننده ای در افزایش تراز مقطعی دریاچه داشته است.

بایبوردی با اشاره به اقدامات انجام شده در چارچوب برنامه های احیای دریاچه ارومیه افزود: طرح هایی نظیر مدیریت مصرف آب در بخش کشاورزی، تثبیت کانون های نمکی و پروژه های انتقال آب، اثرات مکملی در بهبود وضعیت داشته اند، اما پایداری این شرایط بدون اصلاحات ساختاری امکان پذیر نخواهد بود.

وی تشریح کرد: با وجود بهبودهای اخیر، تراز فعلی دریاچه ارومیه همچنان حدود چهار متر پایین تر از تراز بلندمدت است و تثبیت شرایط احیاشده، بیش از هر چیز به تداوم بارش ها، ذوب برف های بهاری و کاهش فشار بر منابع آب، به ویژه در بخش کشاورزی، وابسته است.

دریاچه ارومیه میان 2 استان آذربایجان غربی و آذربایجان شرقی قرار گرفته است.

مساحت این دریاچه در سال 1377 در حدود 6 هزار کیلومتر مربع بود که در ردیف بیست و پنجمین دریاچه بزرگ دنیا از نظر مساحت قرار می گرفت.

دریاچه ارومیه در سال 1374 بیشترین حجم آب به میزان 32 میلیارد متر مکعب آب داشته است.

این دریاچه به عنوان بزرگ ترین دریاچه ی داخلی ایران، بزرگ ترین دریاچه ی آب شور در خاور میانه، و ششمین دریاچه ی بزرگ آب شور دنیا شناخته می شد.

بخش بزرگی از آب این دریاچه از رودخانه های زرینه رود، سیمینه رود، تلخه رود، گدار چای، باراندوزچای، شهرچای، نازلی چای و زولاچای تغذیه می شده است.

کارشناسان مهمترین دلایل وضعیت بحرانی این دریاچه را شامل ساخت و بهره برداری بی رویه از بیش از 90 سد در حوضه ی آبریز، برداشت بی رویه از آب های زیرزمینی، کشاورزی ناپایدار و انتقال منابع آب بدون ارزیابی زیست محیطی، همراه با کاهش بارش و افزایش تبخیر در اثر تغییرات اقلیمی عنوان می کنند.