فاطمه رفعتی در اعتماد نوشت: خودکشی در جوامع باعث افزایش آشفتگی و آسیب های اجتماعی (آنومی اجتماعی) می شود. خودکشی جرایم ساختار و انسجام فرهنگی را بر هم می زند، خودکشی باعث خدشه دار شدن امنیت اجتماعی و ترویج رسیدن به مقاصد و اهداف زودگذر یا بروز رفتارهای هیجان مدار و ترویج سندروم همدلی می شود.

افزایش خودکشی بذر ناامیدی را در جامعه می پاشد، به طوری که ذهن هر کسی که از این اتفاق مطلع می شود را به خود مشغول می دارد و انگیزه و روحیه تلاش را در جامعه کاهش می دهد. خودکشی یک عمل ضداجتماعی و انحرافی محسوب می شود که با افزایش آمار این موضوع به عنوان یک ضد ارزش قبح خود را از دست می دهد و امری عادی تلقی می شود. خودکشی برهم زننده خانواده به عنوان مهم ترین و اصلی ترین نهاد یک جامعه است.

خودکشی به احساس امنیت عمومی، آرامش ذهنی و سلامت افراد آسیب می رساند و اما بنده به عنوان کارشناس روانشناسی پلیس پایتخت راهکارهایی را موثر می دانم:

1-فراهم کردن زمینه های شکل گیری گروه های مردمی و عملا گسترش تجربیات اجتماعی مردم از سطح خانواده به سایر نهادهای اجتماعی. 2- برنامه ریزی منسجم (سازمان های فرهنگی نیروی انتظامی، قوه قضاییه و…) در پیشگیری اجتماعی از خودکشی. 3- تلاش برای عمران و توسعه روستاها و شهرهای مختلف و جلوگیری از مهاجرت آن ها به پایتخت. 4- انجام تحقیقات و بررسی های موردی توسط متولیان جامعه به ویژه تئوریسین های اجتماعی اعم از روانشناسان، جرم شناسان و جامعه شناسان درباره کاهش آستانه تحمل مردم. 5- آموزش همگانی و ایجاد اماکن ورزشی و تفریحی در کاهش خودکشی و تقویت روحیه افراد آسیب دیده. 6- برنامه ریزی بلندمدت برای مبارزه با بیکاری و فقر در کشور. 7- افزایش پایبندی به مذاهب و اعتقادات دینی در خانواده ها. 8- اولویت دادن به خانواده به عنوان بنیادی ترین نهاد اجتماعی خانواده و توجه به مصالح آن در سیاستگذاری و برنامه ریزی های مرتبط و موثر در خانواده.