تعداد زنان شاغل در بخش صنعت در پایان پاییز 1404 نسبت به سال گذشته بیش از 120 هزار نفر کاهش پیدا کرده است. کارشناسان معتقدند بحران اقتصادی موجود در کشور، متهم ردیف اول رشد بیکاری در میان زنان است.

به گزارش دنیای اقتصاد، عمده شاغلان زن صنایع در کارگاه های کوچک واقع در محیط شهری فعالیت می کنند. در ماه های گذشته بسیاری از این بنگاه ها در اثر مشکلاتی همچون ناترازی انرژی، جنگ و اختلال اینترنت فعالیت خود را متوقف کرده اند. در نتیجه کارگران این واحدها به جمعیت انبوه بیکاران اضافه شده اند.

در حالی که نسبت به پاییز سال گذشته بیش از 121 هزار زن در این بخش شغل خود را از دست داده اند، در همین بازه زمانی بیش از 1000 شغل برای مردان ایجاد شده است. با توجه به اینکه مجموع اشتغال زنان در صنعت حدود یک میلیون نفر برآورد می شود، از بین رفتن نزدیک به 10 درصد این فرصت های شغلی تنها در یک سال، زنگ خطری جدی برای بازار کار زنان در صنعت به شمار می رود.

بررسی دقیق تر نشان می دهد ریشه این تحولات را باید نه در جنسیت نیروی کار، بلکه در ماهیت کسب وکارهای در معرض تعطیلی جست وجو کرد. اقتصاد ایران تحت فشار تورم مزمن، مالیات های سنگین و نوسان شدید نرخ ارز، شرایطی را تجربه می کند که بقای بسیاری از بنگاه های تولیدی را با تردید جدی مواجه کرده است.

در مقابل، بخش قابل توجهی از زنان در صنایع کوچک و کارگاه های شهری مشغول به کار هستند. همان واحدهایی که به دلیل قطعی های مکرر برق، ناتوانی در استفاده از ژنراتور در بافت شهری و فشارهای رکودی، بیش از سایر کسب وکارها آسیب دیده و در مواردی تعطیل شده اند. آنچه رخ داده، بیش از هر عاملی، تضعیف و غرق شدن صنایع کوچک است. صنایعی که بخش عمده نیروی انسانی آنها را زنان تشکیل می دادند.

تورم مزمن حاکم بر اقتصاد، وقوع جنگ 12روزه، اعمال مالیات مضاعف از سوی اداره مالیات بر تولیدکنندگان، افزایش افسارگسیخته نرخ ارز و در پی آن کاهش ارزش پول ملی، مجموعه عواملی بوده اند که فشار سنگینی بر واحدهای صنعتی وارد کرده اند.

مجموع این عوامل باعث شده صنایع کوچک به تدریج از چرخه اقتصاد کشور حذف شوند. این در حالی است که بخش عمده ای از نیروی کار این صنایع را زنان تشکیل می دهند. بنابراین، تضعیف صنایع کوچک به طور مستقیم بر وضعیت اشتغال زنان تاثیر منفی گذاشته و شکاف های موجود در بازار کار را عمیق تر کرده است.