اکونومیست نوشت: کمی شمشیرکشی و لاف زنی می تواند در سیاست خارجی مفید باشد. اما اگر بیش از حد شود، ممکن است شمشیر به سوی خودتان برگردد. آمریکا پس از دو ماه بن بست با ایران در چنین وضعیتی قرار گرفته است. دونالد ترامپ، رییس جمهور، دستور یک تجمع عظیم نیروهای نظامی در خاورمیانه را صادر کرده است—به گفته برخی، بزرگ ترین استقرار در دو دههٔ گذشته. با این حال، به نظر می رسد او تمایلی به صدور فرمان یک حملهٔ پرخطر نداشته باشد. تهدیدهایش نیز تاکنون ایران را وادار نکرده تا برای جلوگیری از حمله، وارد توافق شود. اکنون او با انتخابی دشوار روبه روست: با وجود همه چیز دستور حمله دهد، یا عقب نشینی ای شرم آور را بپذیرد.

در ادامه این مطلب آمده است: این بحران—که تازه ترین نمونه از تاریخ پرتنش روابط آمریکا با جمهوری اسلامی است—در اواخر دسامبر آغاز ش، در آن زمان آمریکا در موقعیتی نبود که حمله کند: حتی یک ناو هواپیمابر هم در منطقه نداشت.

اکنون دیگر چنین محدودیتی وجود ندارد. ناو هواپیمابر یواس اس آبراهام لینکلن در اواخر ژانویه به دریای عرب رسید. ناو دوم، یواس اس جرالد فورد، هفتهٔ گذشته به منطقه اعزام شد. این ناو در 17 فوریه از تنگهٔ جبل الطارق عبور کرد و باید طی چند روز آینده به مقصد برسد. در همین حال، ده ها جنگنده از جمله اف-35—جدیدترین جنگندهٔ زرادخانهٔ آمریکا—و هواپیماهای هشدار زودهنگام ای-3 از روی اقیانوس اطلس عبور کردند. تعدادی هواپیمای سوخت رسان هوایی نیز آن ها را همراهی می کردند.

از زمان حمله به عراق در سال 2003، آمریکا چنین زرادخانهٔ هوایی گسترده ای را به خاورمیانه اعزام نکرده بود. هنگامی که تابستان گذشته تأسیسات هسته ای ایران را بمباران کرد، عملیات محدود و یک باره ای بود: هفت بمب افکن بی-2 از میسوری دور دنیا پرواز کردند و یک زیردریایی از نزدیکی ایران موشک های کروز شلیک کرد.

این تجمع نظامی در حالی ادامه یافته که دیپلمات ها تلاش می کنند به توافقی دست یابند. استیو ویتکاف، فرستادهٔ همه منظورهٔ آقای ترامپ، و جرد کوشنر، داماد او، دو دور گفت وگوی غیرمستقیم با عباس عراقچی، وزیر امور خارجهٔ ایران، برگزار کرده اند. دور دوم دیدار آن ها در 17 فوریه در ژنو انجام شد. آقای عراقچی گفت مذاکره کنندگان بر سر برخی اصول راهنما به توافق کلی رسیده اند .

در گفت وگویی با شبکهٔ فاکس نیوز در همان روز، جی.دی. ونس گفت: رییس جمهور خطوط قرمزی تعیین کرده که ایرانی ها هنوز حاضر نیستند آن ها را بپذیرند و درباره شان کار کنند. چنین بدبینی ای از سوی معاون رییس جمهور—که به جناح انزواطلب جنبش ماگا تعلق دارد و معمولاً نسبت به دیپلماسی با ایران خوش بین بوده—قابل توجه بود.

هنوز مشخص نیست دولت دقیقاً چه نوع توافقی را می خواهد. دست کم، یک توافق جدید باید برنامهٔ هسته ای ایران را محدود کند؛ برنامه ای که پیش از حملات تابستان گذشته بیش از 400 کیلوگرم اورانیوم نزدیک به درجهٔ تسلیحاتی غنی سازی کرده بود. برخی از متحدان جمهوری خواه آقای ترامپ معتقدند دیپلماسی باید بسیار فراتر برود: آن ها می خواهند ایران همچنین با محدودیت های سخت گیرانه بر زرادخانهٔ موشک های بالستیک خود موافقت کند و به حمایت از شبه نظامیان در سراسر جهان عرب پایان دهد. این همان ترجیح اسراییل نیز هست.

همانند همیشه، اظهارات خود آقای ترامپ دشوار برای تفسیر است. او در فاصلهٔ یک هفته گفت که خواهان توافقی برای توقف برنامهٔ موشکی ایران است؛ سپس گفت شاید به توافقی صرفاً هسته ای رضایت دهد

مذاکره کنندگان هنوز تاریخی برای دیدار سوم تعیین نکرده اند. آمریکایی ها می گویند منتظرند ایرانی ها طی دو هفتهٔ آینده پیشنهاد مفصلی ارائه دهند. وزارت خارجه اعلام کرده که مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، انتظار می رود در 28 فوریه به اسراییل سفر کند. این جدول های زمانی نشان می دهد که حملهٔ آمریکا قریب الوقوع نیست. با این حال، ممکن است فریب باشد.

با این حال، هیچ یک از این اقدامات احتمالاً قاطعانه نخواهد بود. هر آسیبی به برنامه های هسته ای یا موشکی ایران ممکن است تنها موقتی باشد. نبودِ وضوح دربارهٔ اهداف بلندمدت، به نظر می رسد یکی از دلایل تردید ترامپ در صدور فرمان حمله باشد.

منبع: انتخاب