فرارو- استفان والت، استاد روابط بین الملل دانشگاه هاروارد و نظریه پرداز رئالیسم تدافعی.

به نقل از نشریه فارن پالیسی، اگر درکی ابتدایی از شیوه های بازجویی پلیس داشته باشید با الگوی کلاسیک پلیس بد/پلیس خوب آشنایید. در این سناریو، مظنون برای بازجویی احضار می شود؛ ترجیحاً در غیاب وکیلش. او در آغاز از اعتراف یا پاسخ گویی به پرسش های موردنظر پلیس خودداری می کند. ناگهان یکی از مأموران خشمگین می شود، فریاد می زند، شاید اندکی فشار فیزیکی وارد کند و از پیامدهای سنگینی سخن بگوید که در صورت ادامه مقاومت در انتظار مظنون خواهد بود.

سپس مأمور دوم وارد صحنه می شود؛ همکار تندخو را آرام می کند و به بهانه خنک شدن ، او را از اتاق بیرون می فرستد. برای مظنون قهوه یا سیگاری می آورد و با لحنی همدلانه می گوید شرایط دشوارش را درک می کند و تنها می خواهد کمکش کند. بعد پیشنهاد می دهد بهترین راه این است که در ازای برخوردی ملایم تر، به آنچه انجام داده اعتراف کند. مظنون که میان اضطراب، آشفتگی و قدردانی از این همدلی ظاهری گرفتار شده است، همان چیزی را بر زبان می آورد که پلیس می خواهد؛ حتی گاه به جرمی اعتراف می کند که هرگز مرتکب نشده است. پرونده بسته می شود. نویسنده می گوید هنگام تماشای نحوه برخورد دولت ترامپ با متحدان ایالات متحده به ویژه ناتو همین الگو به ذهنش خطور کرده است.

به باور نویسنده، جهت گیری کلی سیاست ایالات متحده در این دوره، رویکردی به شدت تهاجمی و حتی شکارگرانه داشته است: اعمال تعرفه های تنبیهی با استناد به دلایلی که گاه خیالی یا رنگ وبوی انتقام جویانه دارند؛ اعلام صریح تمایل به تصاحب سرزمین های دیگر کشورها؛ مطالبه امتیاز و دریافت کمک های مالی از دولت هایی که در پی جلب رضایت واشنگتن اند؛ و مداخله در سیاست داخلی اروپا به سود جریان های راست افراطی.

در چنین چارچوبی، الگوی پلیس بد/پلیس خوب به بخشی کلیدی از راهبرد تبدیل می شود؛ رویکردی که فشار و تهدید را با ژست همدلی و وعده همکاری در هم می آمیزد تا طرف مقابل را به امتیازدهی وادارد. پلیس های بد در دولت ترامپ همان چهره هایی هستند که با لحن تند و تهدیدآمیز، فضای ارعاب را شکل می دهند.

جی دی ونس، معاون رییس جمهور آمریکا، با سخنرانی به شدت خصمانه خود در کنفرانس امنیتی مونیخ 2025 عملاً آغازگر این مسیر شد. همچنین هوارد لوتنیک ،وزیر بازرگانی آمریکا، با اظهارات تحریک آمیزش در داووس که موجب شد کریستین لاگارد، رییس بانک مرکزی اروپا، جلسه را ترک کند بر این فضای تنش آلود افزود. به این فهرست باید برخی انتصاب های سفارتی کم وبیش غیردیپلماتیک ترامپ و البته شخص او را نیز اضافه کرد. ترامپ بارها اتحادیه اروپا را دشمن خوانده، متحدان ناتویی آمریکا را به نادرست متهم کرده است که سر ما کلاه می گذارند ، فداکاری های اروپایی ها در افغانستان را کوچک شمرده و با تهدید به اعمال تعرفه های بیشتر، کاهش حمایت از اوکراین و حتی خروج از ناتو، از متحدانی که با نوعی تحقیر پنهان به آن ها می نگرد امتیاز گرفته است.

سخنرانی طولانی و پراکنده در مجمع جهانی اقتصاد داووس در ماه گذشته، کاملاً با نقش پلیس بدِ اعظم همخوانی داشت؛ نقشی که بر تهدید، هشدار و ایجاد عدم قطعیت استوار است. در سوی مقابل، پلیس های خوب چهره هایی هستند که لحنی آشتی جویانه تر و سازنده تر برمی گزینند. البریج کلبی، معاون وزارت دفاع آمریکا، در 12 فوریه در مقر ناتو در بروکسل سخنرانی ای با رویکردی مثبت ایراد کرد و خواستار شکل گیری ناتوی جدید شد. همچنین مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، در کنفرانس امنیتی مونیخ 2026 مواضعی نسبتاً مصالحه جویانه اتخاذ کرد و تصریح کرد که آمریکا و اروپا به یکدیگر تعلق دارند. لیندسی گراهام، سناتور حامی ناتو نیز در همین طیف جای می گیرد.

این مقام ها، بی آنکه مستقیماً از پلیس های بد یا شخص ترامپ انتقاد کنند، بر ضرورت عبور از تنش های جاری و حفظ پیوندهای دوسوی آتلانتیک تأکید می کنند. اما همانند پلیس خوب در اتاق بازجویی، هدف نهایی آنان نیز ترغیب مخاطبان به انجام همان چیزی است که واشنگتن مطالبه می کند. نویسنده تصریح می کند که نمی داند این تقسیم نقش ها بخشی از راهبردی عامدانه برای نگه داشتن اروپا در وضعیت تردید و بی ثباتی روانی است یا نه؛ با این حال، شواهد چنین برداشتی را تقویت می کند. این رویکرد با باور دیرینه ترامپ هم راستاست؛ باوری که غیرقابل پیش بینی بودن را سرمایه ای کلیدی در مذاکره می داند و آن را ابزاری برای برهم زدن تعادل طرف مقابل تلقی می کند.

در این الگو، پلیس های بد هزینه مقاومت در برابر آمریکا را یادآور می شوند و هشدار می دهند؛ در حالی که پلیس های خوب به آن دسته از اروپایی هایی امید می بخشند که همچنان می پندارند می توان با ترکیبی از دلجویی، تمجید و انعطاف، یا ترامپ را نرم کرد یا دست کم روابط فرا آتلانتیکی را تا پایان دوران او حفظ نمود.

درک چرایی ترجیح چنین رویکردی از سوی ترامپ چندان دشوار نیست. هر تلاش جدی اروپا برای دستیابی به خودمختاری بیشتر و چه بسا ایستادگی در برابر ایالات متحده مستلزم پرداخت هزینه های واقعی و هماهنگی گسترده میان دولت های متعدد است. این مسیر با معضل کلاسیک اقدام جمعی روبه روست و از همین رو، در برابر تاکتیک های تفرقه بینداز و حکومت کن به شدت آسیب پذیر جلوه می کند.

از آنجا که هدف پایدار ترامپ کسب امتیاز و باج از دوست و دشمن است، همان گونه که هژمون های شکارگر عمل می کنند ،کاشتن بذر اختلاف راهبردی بدیهی به نظر می رسد. او ترجیح می دهد با کشورهای اروپایی به صورت دوجانبه مذاکره کند؛ جایی که وزن اقتصادی و ژئوپلیتیکی بزرگ تر آمریکا اهرم فشار بیشتری در اختیارش قرار می دهد. همین منطق یکی از دلایل حمایت او از برگزیت در سال 2016 بود.

همین انگیزه همچنین توضیح می دهد که چرا ترامپ از جنبش های راست افراطی در اروپا حمایت کرده است؛ جریان هایی که همچون جنبش ماگا به ملی گرایی خون وخاک و گونه هایی از برتری طلبی سفیدپوستان گرایش دارند و غالباً با اتحادیه اروپا خصومت می ورزند. قدرت گیری این جریان ها، کار واشنگتن را برای بازی دادن کشورهای اروپایی علیه یکدیگر آسان تر می کند؛ دقیقاً همان هدفی که ترامپ در پی تحقق آن است.

برخی شاید این وضعیت را برای ایالات متحده مطلوب ارزیابی کنند، اما نویسنده هشدار می دهد که این مسیری است که آمریکایی ها در بلندمدت از آن پشیمان خواهند شد. اروپایی ضعیف تر، چندپاره تر و احتمالاً تنش آلودتر، با منافع راهبردی واشنگتن هم خوانی ندارد؛ به ویژه در نظم چندقطبی کنونی که آمریکا با رقیبی هم تراز مواجه است و پیوندی نزدیک با اروپایی قدرتمند می تواند یک مزیت ژئوپلیتیکی تعیین کننده فراهم آورد.

در بهترین سناریو برای منتقدان این هشدار، اروپای متفرق به میدان بازی آسان تری برای چین و سایر بازیگران تبدیل خواهد شد و تمایل یا توان آن برای همکاری با واشنگتن در حوزه هایی چون تبادل اطلاعات یا محدودسازی انتقال فناوری های پیشرفته به پکن کاهش خواهد یافت. در بدترین حالت، تداوم رفتارهای تحکم آمیز با متحدان دیرینه، آن ها را به سمت تنوع بخشی روابط اقتصادی سوق خواهد داد ـ روندی که نشانه های آن هم اکنون نیز قابل مشاهده است و به تدریج موانع اقدام جمعی را که تاکنون پابرجا بوده، تضعیف خواهد کرد. به باور نویسنده، شکل گیری واقعی ایالات متحده اروپا هنوز سناریویی دور از دسترس به نظر می رسد؛ اما فشار مستمر ایالات متحده از یک سو و روسیه از سوی دیگر، می تواند همان محرکی باشد که حرکت جدی در این مسیر را امکان پذیر می سازد.

وقتی 51 درصد اروپایی ها ایالات متحده را دشمن می دانند و تنها 9 درصد آن را دوست تلقی می کنند، دیگر نمی توان احتمال شکل گیری شکافی عمیق و پایدار را نادیده گرفت. به نوشته نیویورک تایمز، رهبران اروپایی از پیام های متضادی که از پلیس های خوب و پلیس های بد دولت آمریکا دریافت می کنند دچار سردرگمی شده اند. اما نویسنده این برداشت را موجه نمی داند. به اعتقاد او، دیدگاه های ترامپ دیگر مبهم یا ناشناخته نیست و اروپایی ها باید به خاطر داشته باشند که در سناریوی پلیس خوب/پلیس بد ، هر دو طرف در نهایت در یک جهت حرکت می کنند و برای فریب بازداشتی درمانده با یکدیگر هماهنگ اند.

سخن گفتن هزینه ای ندارد؛ آنچه اکنون اهمیت دارد نه اظهارات مقام های ارشد، بلکه اقدامات عملی است. آیا ترامپ به تشدید جنگ تجاری ادامه خواهد داد و سطح تعرفه ها را بر پایه تمایلات شخصی یا احساس رنجش های سیاسی بالا و پایین خواهد برد؟ آیا تهدیدهای او درباره تصاحب گرینلند به خاطره ای گذرا بدل می شود یا در ماه های آینده دوباره احیا خواهد شد؟ آیا به توافق های منعقدشده پایبند می ماند یا شروط را پیوسته بازنویسی می کند و امتیازات تازه ای مطالبه خواهد کرد؟

پاسخ به این پرسش ها تعیین می کند که روابط فرا آتلانتیکی به سمت مسیری باثبات تر و سازنده تر حرکت خواهد کرد یا همچنان در سراشیبی افول باقی خواهد ماند. اگر سایر اعضای ناتو خواهان تحقق سناریوی نخست و جلوگیری از دومی هستند، گزینه ای جز ارائه جبهه ای متحد پیش رو ندارند؛ زیرا در برابر راهبردی که بر تفرقه افکنی و امتیازگیری بنا شده است، انسجام جمعی تنها ابزار بازدارنده مؤثر به شمار می رود.