فرارو- در دورانی که کمدی های بزرگسالانه کمیاب شده اند، فیلم دعوت با بازی سث روگن، اولیویا وایلد، پنه لوپه کروز و ادوارد نورتون، نشان می دهد هنوز می توان با طنز، ظرافت و جسارت درباره پیچیدگی روابط مدرن حرف زد.

به نقل از گاردین، تماشاگران زیادی سال گذشته موفق نشدند اسپلیتس ویل را ببینند؛ فیلمی که خودش را با عنوان کمدی غیررمانتیک معرفی می کرد و از قضا یکی از سرگرم کننده ترین آثار سال بود. این بی توجهی واقعاً حیف است؛ هم به خاطر کیفیت بالای فیلم و هم به خاطر معنایی که در این مقطع زمانی با خود حمل می کند. اسپلیتس ویل با کارگردانی دقیق و حساب شده، طنزی اصیل و نگاهی صادقانه به آشفتگی های قابل درک روابط انسانی، سراغ زندگی دو زوج می رود که در گرداب روابط زناشویی سنتی دست وپا می زنند. این همان نوع فیلم هوشمند، خوش ساخت و بزرگسالانه ای است که مدام از نبودنش گلایه می کنیم؛ آثاری که نه به ابتذال پناه می برند و نه تماشاگر را دست کم می گیرند.

منتقدان در هنگام تماشای دعوت (The Invite) در نمایش نخست و پُرطرفدارش در جشنواره ساندنسِ شنبه شب احساس مشابهی داشتند. این فیلم نیز، درست مانند اسپلیتس ویل ، درباره دو زوج بزرگسال است که با اضطراب ها و پرسش های مربوط به زندگی زناشویی مواجه می شوند. این فیلم به طور مداوم خنده دار، خوش ریتم و از نظر بصری شیک و حساب شده پیش می رود. دعوت با دقت و سخت گیری ای ساخته شده که این روزها کمتر نصیب کمدی ها می شود. شاید خبری از لحن ابزورد و اسلپ استیک اغراق شده نباشد و فیلم بیشتر به جهان واقعی نزدیک باشد، اما همان انرژی و طراوت را منتقل می کند؛ حسی که یادآوری می کند شاید بالاخره آن خلأ دیرینه فیلم های میان رده در حال پُر شدن است. تنها امید این است که این بار تماشاگران بیشتری از این فیلم استقبال کنند.

با توجه به ترکیب بازیگران، احتمالاً چنین خواهد شد. دو زوج اصلی فیلم را سث روگن و اولیویا وایلد (زوجی متأهل و ناراضی) و پنه لوپه کروز و ادوارد نورتون (زوجی که هنوز ازدواج نکرده اند و ظاهراً خوشبخت) بازی می کنند. فیلم حتی با نقل قولی از اسکار وایلد آغاز می شود: آدم باید همیشه عاشق باشد؛ به همین دلیل است که هرگز نباید ازدواج کند. کارگردانی فیلم نیز بر عهده خود وایلد است؛ سومین تجربه اش پس از کمدی نوجوانانه و پرانرژی بوک اسمارت و تریلر پرزرق وبرق اما آزاردهنده نگران نباش عزیزم . وایلد به عنوان بازیگر همیشه مسیر همواری نداشته، اما به سرعت به فیلم سازی متعهد و جاه طلب بدل شده که با بهترین نیروهای فنی همکاری می کند.

فیلم عمدتاً در یک لوکیشن می گذرد، اما وایلد آن را روی نگاتیو 35 میلی متری فیلم برداری کرده؛ انتخابی که به خودی خود جسورانه است. موسیقی متن با همکاری 2 هاینز (بلاد اورنج) ساخته شده و طراحی لباس را آریان فیلیپس، نامزد چهار دوره اسکار، بر عهده داشته است. تدوین فیلم به یورگوس ماوروپساریدیس، همکار همیشگی یورگوس لانتیموس، سپرده شده و فیلم برداری را آدام نیوپورت-برا انجام داده؛ فیلم برداری که پیش تر به آخرین مرد سیاه پوست سان فرانسیسکو شکوهی حماسی بخشیده بود و اتفاقاً در اسپلیتس ویل هم حضور داشت. البته فیلمنامه تیز و وسواس مند رشیدا جونز و ویل مک کورمک آن قدر محکم هست که نیازی به این همه زرق وبرق برای منحرف کردن حواس نداشته باشد، اما همین ترکیب، به فیلم حال وهوایی براق و کلاسیک می دهد؛ حسی که دهه ها پیش بدیهی بود و امروز به ندرت دیده می شود.

دعوت بازسازی کمدی اسپانیایی آدم های طبقه بالا است؛ فیلمی که پیش تر چهار بار در کشورهای مختلف بازسازی شده. داستان بر یک دورهمی فاجعه بار تمرکز دارد: زوج متأهلِ ساکن طبقه پایین، همسایه های آزادمنش و بی قید طبقه بالا را برای نوشیدنی دعوت می کنند. جو (سث روگن) استاد موسیقی ناراضی و دل زده ای است که ترجیح می دهد درباره شکست های حرفه ای اش حرفی نزند و در عوض مدام غر بزند. همسرش آنجلا (اولیویا وایلد) در تلاش است همه چیز بی نقص به نظر برسد؛ به ژامونی که برای پینا، زن اسپانیایی طبقه بالا، آورده افتخار می کند و در عین حال از او به شدت حسادت می ورزد. پینا بعدها به جو می گوید آنچه آورده اند در واقع پروشوتوست و جو با وحشت از او می خواهد این راز را پنهان کند، چون اگر آنجلا بفهمد خودش را می کشد . جو نسبت به هاوک (ادوارد نورتون) کمتر حسادت می کند و بیشتر کلافه است. این زوج نماد نوعی رهایی اند که برای جو و آنجلا در این مرحله از زندگی مشترک، دست نیافتنی به نظر می رسد. با این حال شاید این شب قرار است همه چیز را تغییر دهد.

فیلم کمی زمان می خواهد تا جا بیفتد. بخش ابتدایی که روگن و وایلد پیش از ورود مهمان ها مدام به هم نیش می زنند، آن قدر پرتنش است که ممکن است تماشاگر را خسته کند. برخی انتخاب های کارگردانی وایلد در ابتدا بیش ازحد پرزرق وبرق است؛ انگار می خواهد مدام یادآوری کند با یک اثر ایستا و تئاتری طرف نیستیم. اما به تدریج ریتم آرام می شود و فیلم جان می گیرد. با وجود همه ناراحتی ها و کنایه ها، فضا با ظرافت گسترش می یابد و سبک بصری روان اجازه نمی دهد احساس خفگی کنیم. برخلاف انتظار، میل به ترک صحنه نداریم؛ بلکه دلمان می خواهد بیشتر در این شب بمانیم.

دیالوگ ها با چابکی مثال زدنی میان شخصیت ها دست به دست می شود؛ قطع کردن حرف هم، شوخی های ریز و جمله های نیمه تمام طوری طراحی شده که اگر دقیق گوش ندهید، ممکن است فیلم را بداهه پردازانه تصور کنید. هر جمله فرعی معنایی دارد، تقریباً تمام شوخی ها به جا هستند و بازیگران با وسواس در تلاش اند هر لحظه را پُر کنند. مقایسه این فیلم با آثار کلاسیک وودی آلن آسان است: دیالوگ های تند و ظریف در یک دورهمی صمیمی. هرچند این قیاس امروز گاهی به عنوان طعنه به کار می رود، اما دعوت سایه هایی از بهترین کارهای الن را در خود دارد. وایلد و نویسندگانش به خوبی می دانند تماشای جدال زوج ها چه لذت پنهانی ای برای ما دارد و چگونه تماشاگر را به داوری مشتاق بدل می کند. وقتی شوخی ها تلخ تر می شود و شب رنگ جدی تری می گیرد، فیلم بدون لغزش لحن خود را تغییر می دهد. پایان بندی ظریف و اندوهگین فیلم چنان دقیق است که سالن ساندنس را به تشویق ایستاده واداشت. دعوت در نهایت یادآور این حقیقت است که یک کمدی بزرگسالانه، واقعاً خنده دار و هوشمند، فیمی است که مدت ها منتظرش بوده ایم.