مصطفی غنی زاده در خراسان نوشت: سخنان دیروز رهبر انقلاب، دست گذاشتن روی حساس ترین نقاط احساسی و روان شناسی ترامپ بود. ایشان در پاسخ به ناوگان عظیم و زیبا جمله تاریخی خطرناک تر از ناو، آن سلاحی است که می تواند آن را به قعر دریا بفرستد را فرمودند. در پاسخ به درخواست برای دیدار یا گفت وگوی مستقیم ترامپ با ایشان هم جمله عمیق مِثلی لا یُبایِعُ [مثل] یَزید را بیان کردند تا به همه نشان دهند ترامپ از نظر ما چه جایگاهی دارد. حتی به این ها بسنده نکردند و به ابله بودن مسئولین آمریکایی درباره مشخص کردن نتایج مذاکرات قبل از آغاز آن اشاره کردند.

احمق بودن ترامپ یکی از ترندهای دوره اول او بود که با جست وجوی معادل انگلیسی کلمه احمق، عکس ترامپ نمایش داده می شد. درواقع برخلاف تصور عمومی و حتی جهانی درباره لزوم کوتاه آمدن و درگیر نشدن با ترامپ، رهبری اتفاقا شمشیر کشیده و در عرصه رسانه با او درگیر شدند. می دانیم که رسانه در دنیای امروز، بخش بزرگی از پازل سیاست ورزی را تشکیل می دهد.

پس هماوردی در این جا، بخشی از کنشگری زیرآستانه جنگ است که بین ایران و آمریکا رخ می دهد. آنچه مهم است، نوع تقابلی است که در دنیای امروز کمتر کسی جرئت اجرای آن در مقابل ترامپ را دارد. دنیایی که ترامپ حتی رهبران اروپایی را در آن تحقیر می کند و آن ها مانند شاگردان دبستانی صرفا به دهان او خیره شده اند.

سوال این جاست که چرا رهبر معظم انقلاب دست به انتخاب این استراتژی برای تقابل سهمگین زده اند؟ به ویژه آن که در دوره اول ترامپ، این تقابل کمتر در بیان رهبری وجود داشت. چندین علت را می توان برشمرد. علت اول می تواند الهیاتی باشد. رهبری حقیقتا و عمیقا از هیچ طرفی جز خداوند متعال نمی ترسند و حالا با تهاجمی شدن طرف آمریکایی، بدون واهمه و با تکیه بر خدا با او محاجه می کنند. این بخشی از بروز و ظهور ایمان فردی و جمعی است که دارد اتفاق می افتد.

علت دوم را باید در حمله به محاسبات دشمن جست وجو کرد. دشمن صهیونی توانسته بود بعد از جنگ 12 روزه، یک تصویر ضعیف از ایران را برای غربیان بسازد. نتانیاهو به ترامپ گفته بود و می گوید که جمهوری اسلامی در لبه پرتگاه است و با یک ضربه گسترده سقوط خواهد کرد. اما در مقابل، این گونه تهدید از طرف رهبر معظم انقلاب نشان از اعتماد به نفسی کامل دارد و علاوه بر آن که به دشمن می گوید ایران قوی و مستحکم است، او را تهدید می کند که باید از تقابل نظامی ترس هم داشته باشد. بدون شک، بعد اصلی جنگ در این لحظه، نه در واقعیت میدانی که در اذهان تصمیم گیران آن در گذر است. لذا حمله به این محاسبات بسیار اساسی و راهگشاست.

علت سوم و چهارم را باید در فضای داخلی کشور جست وجو کرد. یکی مربوط به تقویت روحیه حامیان و علاقه مندان به نظام است که از آمادگی کامل کشور برای مقابله با تهدیدات دشمن مطمئن شوند و دومی مربوط به کسانی است که در داخل و خارج از کشور دل به حمله و مداخله خارجی و سپس اتفاقات بعدی بسته اند. اینان نیز باید بدانند که جمهوری اسلامی با صلابت و قدرت ایستاده و قرار نیست رخدادهای کودتای 28 مرداد دوباره تکرار شود.

خلاصه ماجرا این است که ترامپ خود را به ورطه هویتی در تقابل با ایران انداخته است. درمقابل ایران هم با تکیه به ایمان و حضور مردمی حاضر به پذیرش نسخه تسلیمی او نیست حتی اگر به یک نبرد عاشورایی بینجامد. در این لحظه یک راهبرد چند وجهی در دستور کار است. در مقابل تهدید سیاسی-رسانه ای، تهدید هم سطح یا بالاتر؛ در مقابل اقدام نظامی (ارسال دومین ناو) اقدام نظامی (رزمایش تنگه هرمز)؛ در مقابل نشستن پای میز مذاکره، با جدیت حاضر شدن و گفت وگو کردن؛ در داخل نیز حفظ آرامش میدان برای جلوگیری از بهانه جویی دشمن. هیچ عقب نشینی در دستور کار ایران وجود ندارد. پس این بازی ترس ممکن است تا لحظه برخورد هم پیش برود.