در شرایطی که تنش ها در تنگه تایوان همچنان رو به افزایش است، تایپه به دنبال تقویت سپر دفاعی خود در برابر تهدیدات موشکی چین است. منابع نزدیک به ساختار دفاعی تایوان می گویند بسته تسلیحاتی جدیدی که از سوی واشنگتن در دست آماده سازی است، صرفا به چند موشک محدود نمی شود، بلکه بخشی از یک برنامه بزرگ تر دفاع هوایی به شمار می رود؛ برنامه ای که ارزش آن می تواند به 20 میلیارد دلار برسد.

رهگیرهای PAC-3 MSE قرار است در قالب بسته ای گسترده تر تحویل داده شوند؛ بسته ای که علاوه بر آن ها، شامل سامانه فرماندهی IBCS، سامانه پدافند هوایی کوتاه برد NASAMS، رادارهای پیشرفته LTAMDS و سامانه های ضدپهپاد نصب شونده روی خودرو نیز خواهد بود.

نیروی هوایی جمهوری چین پیش تر هم 102 فروند از همین رهگیرها را با هزینه ای حدود 637 میلیون دلار خریداری کرده بود و تحویل نخستین محموله آن ها از اوایل ژانویه 2026 آغاز شده است. اکنون خرید جدید می تواند ستون فقرات یک یگان تازه پاتریوت را شکل دهد.

تایوان در حال حاضر یکی از فشرده ترین شبکه های پدافند هوایی زمینی دنیا را در اختیار دارد؛ شبکه ای که از نظر تراکم و تنوع سامانه ها تنها با اسراییل و کره شمالی قابل مقایسه است. این چیدمان سنگین دفاعی بخشی از راهبرد نامتقارن تایپه برای جبران فاصله قدرت با ارتش آزادی بخش خلق چین است؛ نیرویی که از نظر تعداد و فناوری برتری محسوسی دارد و از منظر سیاسی، دو طرف همچنان خود را در وضعیت جنگ داخلی حل نشده می بینند.

رهگیرهای PAC-3 MSE مکمل سامانه های بومی Tien Kung III و Tien Kung IV به شمار می روند؛ به ویژه نسخه چهارم که برای مقابله با موشک های بالستیک طراحی شده است.

برخلاف نسل های قدیمی تر پاتریوت که به کلاهک انفجاری متکی بودند، PAC-3 MSE از فناوری اصابت مستقیم یا hit-to-kill بهره می برد؛ یعنی هدف را نه با انفجار ترکش زا، بلکه با برخورد مستقیم و انرژی جنبشی منهدم می کند. چنین رویکردی دقت بسیار بالاتری می طلبد، اما حذف کلاهک انفجاری باعث کاهش وزن و بهبود عملکرد پروازی موشک می شود.

این رهگیر می تواند اهداف را تا ارتفاع حدود 60 کیلومتر درگیر کند، هرچند برد افقی آن در حدود 120 کیلومتر است. در مقابل، سامانه های چینی مانند HQ-9، موشک 40N6 و سامانه ضدبالستیک HQ-29 بردهایی به مراتب بیشتر دارند. با این حال، PAC-3 MSE با تمرکز بر ارتفاع رهگیری بیشتر طراحی شده تا زمان واکنش در برابر موشک های بالستیک تاکتیکی افزایش یابد.

قیمت این رهگیرها یکی از نقاط بحث برانگیز ماجراست. هر فروند PAC-3 MSE برای ارتش آمریکا حدود 3٫9 میلیون دلار تمام می شود، اما تایوان برای هر موشک نزدیک به 6٫25 میلیون دلار پرداخت می کند. در برابر ارتشی مانند چین که هم بودجه دفاعی بزرگ تری دارد و هم زرادخانه موشکی آن چندین برابر است، این اختلاف هزینه می تواند پرسش هایی درباره صرفه اقتصادی چنین خریدهایی ایجاد کند.

از سوی دیگر، زمان تحویل رهگیرهای جدید هنوز روشن نیست. ارتش آمریکا طی سال های اخیر ذخایر موشک های پاتریوت خود را به طور گسترده مصرف کرده و در میانه 2025 تایید شد که موجودی آن ها به حدود یک چهارم سطح مورد نیاز پنتاگون کاهش یافته است.

سامانه پاتریوت از مِی 2023 در جنگ اوکراین بیشترین استفاده تاریخ خود را تجربه کرده است. با این حال، کارایی آن در برخی موارد از سوی مقامات غربی و اوکراینی مورد پرسش قرار گرفته است. افزون بر آن، در تابستان 2025 نیز در جریان رهگیری حمله موشکی بالستیک ایران به پایگاه العدید قطر، عملکرد این سامانه با دشواری هایی همراه بود و بعدها مشخص شد که رهگیری به طور کامل موفق نبوده است.

همین تجربه ها باعث شد تا ارتش آمریکا در اواخر 2025 اعلام کند نسخه ای جدید از پاتریوت با قابلیت هدف گیری 360 درجه در دست توسعه است؛ ارتقایی که اگر عملی شود، بزرگترین تحول این سامانه از زمان ورودش به خدمت در سال 1981 خواهد بود و می تواند بخشی از ضعف های آشکارشده اخیر را برطرف کند.